Weblog Leo Fijen: Trappist in Diepenveen

VADERSCHAP KAN GROEIEN IN VERBORGENHEID

Verborgen bestaan
Het klooster van de trappisten is niet te zien vanaf de Raalterweg. De abdij Sion ligt verscholen tussen de Sallandse bossen. De vijftien monniken leiden een bijna verborgen bestaan in de stilte en de rust van het groen tussen Deventer en Raalte. Slechts een klein bordje op de provinciale weg verraadt de aanwezigheid van het klooster en wijst het bos in. En dan is het nog bijna een kilometer door het donker van de bomen voordat het licht wordt, voordat aan de linkerkant de boerenwoning van de abdij te zien is en daarna aan de rechterkant de grijze, bijna saaie voorgevel van het klooster tussen al het groen oprijst. De eerste indrukken zijn niet betoverend. De meest voor de hand liggende woorden zijn saai en kleurloos.

Kwetsbaar en menselijk
Ik ken de 49-jarige abt Alberic Bruschke al enige jaren en ik ben meer dan eens in de spreekkamer en gastenkapel van dit klooster geweest. Maar ik raakte nooit betoverd, werd zelden gegrepen. Misschien kwam het wel omdat ik de abdij en de monniken nooit leerde kennen. Ik kwam niet verder dan de spreekkamer, ik was er vooral in de winter of het koude najaar. Wel had ik goede herinneringen aan Alberic, de abt die meewerkte aan mijn boek ‘Hoe word ik gelukkig?’. Daarin vertellen abten en abdissen over hun contemplatieve leven, daar is Alberic buitengewoon openhartig, daar toont hij zich in al zijn kwetsbaarheid en menselijkheid.

Gemeenschapsleven
In de laatste dagen van mei, vlak voor Pinksteren, was ik er voor de kloosterserie te gast. En ik kan nu wel bekennen: er ging een wereld voor mij open. Achter die grijze, saaie voorgevel ging een leven schuil dat inderdaad verborgen wordt voor de buitenwereld. En de monniken houden dat met opzet verborgen, omdat dit de enige manier is om de stilte en het kwetsbare gemeenschapsleven te koesteren. Die stilte zien ze als een klein plantje dat tegen de buitenwereld beschermd moet worden. Dat kan alleen maar in de verborgenheid, vindt Alberic. Daarom staan de monniken ook nooit televisie toe.

Zelfgemaakte jam
Ik besefte in die dagen van mei hoe bevoorrecht ik was dat ik mocht delen in dat verborgen leven. En ik zag met eigen ogen dat die verborgenheid nodig is om te kunnen bloeien en groeien als mens. Werkelijk alle monniken durfden zich in al hun kwetsbaarheid te tonen. Iedere trappist werkte van harte mee. Het ontroerde me dat ze allemaal klaarstonden om mee te werken aan deze uitzending van de kloosterserie. En het was dan ook geen toeval dat ze de hele ploeg van Kruispunt hun zelfgemaakte jam meegaven.

Vaderschap
De kwetsbaarheid en openheid van Alberic die ik al eerder had mogen ervaren, stonden en staan dus niet op zichzelf. Ze zeggen veel over het humaniteit van deze abdij, ze vertellen ook veel over het karakter van deze abt. Hij is de vader van het hele stel, maar wil ieder graag de ruimte geven. Over dat thema gingen de gesprekken en gaat deze eerste uitzending van de nieuwe kloosterserie. We liepen samen door de haag, tussen licht en donker. En Alberic liet het licht en donker van zijn eigen hart zien, durfde de twijfels over zijn eigen vaderschap te tonen en voelde zich ook niet te groot om zijn falen als vader uit te spreken. Alle moeilijke thema’s van de afgelopen jaren kwamen ter sprake, nergens hield hij een deurtje van zijn hart krampachtig dicht.

Vredesgroet
Bij het afscheid gaven we elkaar de vredesgroet. Ik heb hem vooral bedankt voor de wijze lessen van drie dagen Sion: we hebben soms afstand en verborgenheid nodig om de eigen kwetsbaarheid onder ogen te komen en ook uit te spreken. Dat geldt niet alleen voor Alberic als abt, maar ook voor mij als vader van twee volwassen kinderen. Juist in de verborgenheid durf ik ook naar mijn kinderen mijn hart te laten zien en een vader te zijn die kan falen en mislukken.

LEO FIJEN