Weblog Leo Fijen: Priorij Klaarland Bocholt

“Wat echt de moeite waard is, is ook veel moeite waard”.

Priorij Klaarland
Om vijf uur in de morgen valt alles op zijn plaats. Het is het feest van Johannes de Doper en de vigiliën beginnen met psalm 95. “Dat wij omkeren, verlaten ons domein, beleven ’t woord des Heren en niet weerbarstig zijn”, klinkt het uit de mond van de langste trappistin van deze priorij Klaarland. Dat wij omkeren en niet weerbarstig zijn, leest en bidt de 38-jarige Rebekka Willekes. 

Trappistin
Ik ben nog maar nauwelijks wakker na een te korte nacht, maar ik besef wel in een flits hoe bijzonder dit moment is. Het kan eigenlijk geen toeval zijn, dat juist zij deze psalm voorleest. Want is zij het niet die drie jaar geleden de ommekeer van haar leven maakt door haar baan als arts, haar woning in Utrecht, haar lokale geloofsgemeenschap daar vlakbij en haar vriendenkring in de buurt op te geven en in te treden bij de trappistinnen in Bocholt, een klein plaatsje in Belgisch Limburg net over de grens bij Weert? Is zij het niet die al haar zekerheden loslaat en kiest voor het ongewisse avontuur van een kleine gemeenschap van twaalf vrouwen die elkaar nooit uitgekozen hebben? Is zij het niet die de wereld van waardering en aanzien verlaat voor een leven van pretentieloosheid en nutteloosheid?

Ommekeer
Ik ben naar zuster Rebekka gekomen met maar één vraag: hoe weet je nu wanneer je je leven helemaal moet omkeren? Haar antwoord is verbluffend eenvoudig, zoals heel haar spreken het eerder van duidelijke woorden dan van mooie zinnen moet hebben. Geen lettergreep teveel, elk woord heeft zo zijn eigen betekenis. Ze vertelt dat ze het naar haar zin had in haar werk, huis, kerk en vriendenkring, maar dat er ergens diep een verlangen sluimerde. Dat verlangen kende ze eigenlijk nauwelijks, was nooit concreet geworden, ook niet na regelmatig bezoek aan een contemplatief klooster. Totdat een vriendin zelf een klooster had bezocht en zeker wist: is dit niet wat voor jou?

Geroepen worden
Die vraag was en is als een steekvlam in de nacht, want haar diepste verlangen was gevat in woorden, vragen en beelden en was de verborgenheid van haar hart ontvlucht. Haar vriendin had het sluimerende verlangen benoemd. Geroepen worden gebeurt altijd door een ander, weet ze nu. En het vindt plaats ondanks jezelf. De ander roept en je kunt er niet meer onderuit, je komt op een glijbaan terecht, voegt Rebekka daar aan toe.

Ik ben ontworteld
Diezelfde ochtend bidt ze ook voor uit psalm 52. Mijn adem stokt als ik de tekst lees, ik kijk naar dat onbewogen gezicht van zuster Rebekka. Weer gaat de psalm over haar leven: “Maar God breekt u voorgoed, Zijn greep trekt u de tent uit; reeds heeft Hij u ontworteld, rukt u uit de aarde los”. Ze vertrekt geen spier, ze leest uiterlijk onbewogen. Zoals ze goed nadenkt en filosofeert over haar weg. Ja, zegt ze later, die psalm had ik zelf kunnen schrijven. Ik ben ontworteld, uit de aarde losgerukt, vertelt ze.

Hond Sofie
Daarom wil ze ook op televisie graag met de herdershond Sofie gaan wandelen. De hond was twee weken eerder in het klooster dan Rebekka, samen zijn ze maatjes geworden. In het begin heb ik hier in Klaarland echt gerouwd en kon ik dat delen met de hond, vertelt ze eerlijk. Maar ze relativeert haar pijn ook weer onmiddellijk: bij een ommekeer in je leven hoort het dat het nieuwe bestaan je niet komt aangewaaid. Als die pijn er niet zou zijn, ging het pas echt slecht met me, weet ze zeker.

Zuster Rebekka
Geroepen door de ander, ondanks jezelf, om het sluimerend verlangen wakker te maken en de waarheid in je eigen leven te ontdekken: dat is het verhaal van zuster Rebekka die haar waarheid leven en verlangen naar God toe noemt. Maar die waarheid komt je niet aangewaaid. Daarom heeft ze de volgende boodschap voor iedere kijker die op een kruispunt in zijn/haar leven staat: “Wat echt de moeite waard is, is ook veel moeite waard”.

Leo Fijen