"Mensen met lepra hebben geen waarde, koeien en geiten zijn meer waard"
Speren en geweren
In de zesde aflevering van Soeterbeeck in Afrika reist presentator Wilfred Kemp naar Tonj in Soedan. Hij bezoekt daar een zogeheten leprakolonie. De spanning tussen verschillende stammen
in het gebied is om te snijden. Bij aankomst wordt de Soeterbeeckploeg opgewacht met speren en Kalashnikov´s. De vorige nacht zijn er nog twee mensen vermoord. Voor zuster Celestine en pater
John Peter zijn dit de dagelijkse omstandigheden waarin zij hun werk moeten doen. Ze werken vanuit een katholieke missiepost in Wau. Deze twee hulpverleners zorgen voor een kleine honderd mensen
die lijden aan lepra.
Van nature vrolijk
Zuster Celestine: "De mensen met lepra hebben niks. Ze komen bij ons voor hulp. We geven ze bijvoorbeeld olie en zeep, zodat ze hun huid kunnen verzorgen. Ook proberen we deze mensen zo snel
mogelijk te helpen met medicijnen. Veel van hen horen tot de Dinka-stam. Ik constateer dat ze van nature erg vrolijk zijn. Ze zijn met iets kleins tevreden. We zijn ook bezig met kleding. Wij
zijn de enige organisatie die hulp geeft aan deze mensen. De grote hulporganisaties zijn na de oorlog in Soedan vertrokken."
Christenen in Soedan
Wilfred Kemps staat voor de kathedraal van Wau. Het heeft als een van de weinige gebouwen in de stad de oorlog overleeft. Hij legt uit waarom de mensen in Soedan christen zijn.
Straffe Gods
Lepra in Afrika is een taboe. Mensen die er aan lijden komen in een groot isolement. Pater John Peter: "Veel Afrikanen geloven dat het een vloek is dat ze lepra hebben gekregen. Soms denken ze
ook dat het een straf van God is. Het is niet alleen een lichamelijke ziekte, het is geestelijk ook erg zwaar. Mensen met deze ziekte hebben hier geen waarde. Koeien en geiten zijn meer
waard."
Nieuwe serie Soeterbeeck in Afrika is een zesdelige serie die van 19 mei tot 23 juni wordt uitgezonden. Wilfred Kemp en Pauline Kuijper reizen af naar Soedan, Kenia, Tanzania en Zuid-Afrika. In
samenwerking met de hulporganisatie Dorcas willen ze laten zien wat ontwikkelingswerkers inspireert in hun werk. Ook stellen ze de vraag of ontwikkelingssamenwerking in tijden van economische
crisis een luxe- of juist noodzaak is.