40 jaar Justitia et Pax Nederland: Ruud Lubbers
Soeterbeeck, 9 september 2008
‘Het oog van de kerk waakzaam, haar hart gevoelig en haar hand vaardig houden voor het bevorderen van sociale gerechtigheid.’ Met die doelstelling richtte de bisschoppenconferentie
in 1968 Justitia et Pax Nederland op. Deze katholieke mensenrechtenorganisatie protesteert nu al 40 jaar tegen schendingen van de mensenrechten in buiten- en binnenland. Soms
gaat dat om hele concrete zaken zoals marteling en moord, dan weer gaat het om onrecht dat verborgen zit en regels, wetten en structuren. Soeterbeeck besteedt begin september in twee
speciale uitzendingen aandacht aan de jubilerende organisatie.
Lubbers en Klompé
In deze uitzending interviewt Wilfred Kemp oud-premier Ruud Lubbers. Nog voor zijn politieke loopbaan was hij als commissielid van het eerste uur bij de katholieke
mensenrechtenorganisatie betrokken. Hij vertelt over de invloed die Marga Klompé, de eerste vrouwelijke minister van Nederland en latere voorzitter van J&P, op zijn leven en
zijn politieke carrière heeft gehad. Verder vertelt hij over het specifiek katholieke karakter van de organisatie en over de vrijwingen die er er soms met 'Rome' waren.
Diversiteit en eigenheid
Lubbers, voormalig Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen bij UNHCR en tegenwoordig onder meer betrokken bij het Universitair Asielfonds, spreekt zich ook uit over de
behoefte aan diversiteit en eigenheid in Nederland anno 2008. Hij benadrukt dat vluchtelingen doorgaans sterke, 'de moeite waard'-mensen zijn, die een verrijking kunnen vormen voor de
samenleving.
Derde bevrijding
De oud-premier stelt dat het tijd is voor een 'derde bevrijding'. Na de bevrijding aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en de Val van het IJzeren
Gordijn, is het volgens Lubbers nu tijd om onszelf te bevrijden, en wel van onze vrees voor 'de vreemdeling'.
Volgende week
In de tweede speciale uitzending op 16 september een reportage over de huidige werkzaamheden van Justitia et Pax. We volgen een team in het oosten van Congo bij hun poging
verbetering te brengen in de situatie van vrouwen die verkracht (dreigen te) worden in het kader van de voortdurende gewelddadige conflicten in de regio.
