The Secret: geluksformule of dwaalleer?
Soeterbeeck, 5 februari 2008
Jezelf gelukkig denken
Alles wat je wilt hebben, kan je aantrekken door er aan te denken. Dat is de belofte waarmee boek en DVD van The Secret momenteel de wereld veroveren. Er is sprake van een grote, tot nu toe geheim gehouden waarheid, die – als we de auteurs moeten geloven – zelfs al in het Nieuwe Testament beschreven werd. Jezelf gelukkig denken…Werkt het echt zo? En bovendien: ben je dan niet teveel gericht op alleen je eigen geluk? En zo ja, hoe christelijk is dat dan? Wilfred Kemp praat er in Soeterbeeck over met klinisch psycholoog Jan Verhulst, levensbeschouwelijk publicist Anton de Wit en Patty Harpenau, schrijver van het Nederlandse werkboek bij The Secret.
Toegankelijk voor groot publiek
Patty Harpenau, die The Secret gebruikt in haar praktijk als personal coach, is ervan overtuigd dat we hier met een grote waarheid te maken hebben. Ze is blij dat een aantal ‘overtuigingen die zij al heel lang leeft’ nu eindelijk op een toegankelijke wijze voor een groot publiek bijeen zijn gebracht. Ze stelt dat je soms wel door de ‘Amerikaanse cheesecakesaus’ van het boek heen moet kijken. Het werkboek schreef ze omdat ze merkte dat sommige zaken extra uitleg vereisten.
Patty Harpenau en Anton de Wit (foto: RKK)
Amoreel
Anton de Wit, die als publicist graag en veel over levensbeschouwelijke zaken schrijft, noemt The Secret ronduit amoreel en onbarmhartig. Hij vindt aanhangers van The Secret verwend omdat ze het universum denken te kunnen gebruiken als een grote Sinterklaas. Goed of kwaad bestaat volgens hem niet in dit universum, alleen ‘goed voor mijzelf’. Wanneer in de bijbel sprake is van enigerlei vorm van ‘vraag en u zal gegeven worden’, gaat het volgens hem tegelijkertijd altijd over de ander en uiteindelijk ook over de Ander. Daarin verschilt het christendom volgens hem radicaal van The Secret.
Jan Verhulst (foto: RKK)
Egoïstische hocus pocus
Psycholoog Jan Verhulst toont zich eveneens kritisch over The Secret. Hij spreekt zelfs van ‘hocus pocus voor psychisch luie mensen die niet zelf de verantwoordelijkheid willen nemen’. Verhulst heeft vooral bezwaar tegen het in zijn ogen verregaande egocentrisme van The Secret. De medemens, die we in het leven hard nodig hebben, verdwijnt in het boek volgens hem volledig uit beeld. In zijn eigen praktijk probeert hij mensen handvatten te geven om met hun problemen om te gaan, maar hij waakt ervoor om hun gouden bergen te beloven.
