Suzanne van der Schot (hh)
Soeterbeeck, 14 augustus 2007
In deze aflevering van Soeterbeeck Zomerontmoetingen spreekt Wilfred Kemp met de voormalige non Suzanne van der Schot. Vlak voor haar dertigste besloot ze non te worden in Parijs bij een Franse
religieuze orde: Fraternités Monastiques de Jérusalem. Ze verruilde haar vrije leventje in Amsterdam voor de strakke regelmaat van een stadsklooster. Tien maanden hield ze het vol. Nu
staat ze weer voor de klas.
Wilfred Kemp en Suzanne van der Schot op de boot Foto: RKK
Zwarte school
Ze geeft les op een zwarte VMBO-school in Amsterdam-Oost. ?Dat is nú mijn klooster?, aldus Suzanne. ?Hier komen idealen en praktijk ook mooi samen?. Een zomerontmoeting met een vrouw die
graag ergens bij wil horen, tot op het bot religieus is en betrokken, maar voor wie vrijheidsdrang het uiteindelijk toch won van de roeping. ?Negentig procent van mij voelde zich thuis in het
klooster, tien procent niet. En dan heb je een probleem want het kloosterleven vraagt totale overgave waarin individualiteit ondergeschikt is aan de gemeenschap.?
Vrouw van de wereld
Maar dat neemt niet weg dat ze vooral goede herinneringen heeft aan haar tijd in Parijs. De dagelijkse vier uur in de kerk, waar ze nogal tegenop zag, bleken te werken als een weldaad. Haar
familie die af en toe op bezoek kwam, snapte er niets van, te meer omdat Suzanne niet kerkelijk is opgevoed. ?Het mooie van een kloosterroeping zit aan de binnenkant en dat is moeilijk uit te
leggen. Probeer maar eens aan een eskimo uit te leggen wat een aardbei is. Mijn familie vond me een beetje sneu. Dan kwamen ze langs, dronken we wat in de stad, en dan gingen ze ?s avonds eten
in een restaurant terwijl ik terugging naar de communiteit. Nee, dat vond ik niet moeilijk omdat een klooster de plek bij uitstek is om God te zoeken en daar was het mij allemaal om te doen.?
Maar de twijfel nam gedurende haar verblijf wel toe. Ze schrijft in haar dagboek: ?Ik voel me verscheurd tussen twee werelden. Wie ben ik echt, de Amsterdamse Suzanne die een vrouw van de
wereld is of de Parijse versie die zich bewust terugtrekt uit de wereld om op zoek te gaan naar wat onder de oppervlakte ligt??
Suzanne van der Schot en Wilfred Kemp Foto: RKK
Habijt
Uiteindelijk is Suzanne het habijt niet gaan dragen; de vrijheidsdrang won het van haar aanleg voor gehoorzaamheid en collectiviteit. Maar wat heeft ze aan
haar monastieke periode overgehouden? Heel belangrijk is dat haar geloof blijvend is verdiept. Elke ochtend en avond ruimt ze tijd in voor een uitgebreid gebed. Drie keer in de week viert ze de
mis in de Amsterdamse Begijnhofkapel. Tegelijkertijd geniet ze ook van de vrijheid die Amsterdam biedt en is ze erg enthousiast over haar werk op een zwarte VMBO-school in Amsterdam-Oost. ?Dat
is nu mijn klooster. Het is een enorme uitdaging om scholieren bij te staan die van huis uit zo weinig kansen hebben.?
