Ik wil geen last hebben van andermans religie

Soeterbeeck, 21 november 2006, Nederland 2

EénNL, de partij van Marco Pastors, pleit in het verkiezingsprogramma voor onder meer een verbod op religieuze uitingen voor ambtenaren en leraren op openbare scholen. Religie, zo vindt hij, is een privé-zaak. Waarom wil hij dat? En kan je het eigenlijk wel van gelovigen vragen? Vandaag in Soeterbeeck: ?Ik wil geen last hebben van andermans religie?.

Voorbeelden
Wilfred Kemp praat erover met Marco Pastors, lijsttrekker van EénNL, Naïma Azough, Tweede-Kamerlid voor GroenLinks, en met Antoine Bodar, katholiek priester. Secil Arda, nummer vijf op de lijst van EénNL, geeft voorbeelden waarbij zij ?last? heeft van andermans religie.

Secil Arda deelt verkiezingsfolders uit (foto: RKK)



Grenzen
Volgens Marco Pastors mag je ?vrij veel? merken van andermans religie. ?Het gaat er om waar de grenzen liggen. Op straat moet een hoop kunnen, moet je gewoon met een hoofddoekje kunnen lopen. Maar niet wat ons betreft achter de balie van burgerzaken. Dan krijg je het principe van scheiding van kerk en staat en daar moet je objectiviteit en neutraliteit uitstralen. Dat doe je dan niet. Daar ligt dan zo?n grens,? aldus Pastors.

On-Nederlands
Tweede-Kamerlid Naïma Azough vindt de houding van Pastors ?on-Nederlands?. Azough: ?Ik vind het zo des Nederlands om de veelzijdigheid en de achtergronden, ook de religieuze, te kunnen zien. Daar zitten grenzen aan natuurlijk. Ik begrijp best dat mensen denken: waar gaat dit naar toe. We waren juist uit de jaren zestig en zeventig gekomen met een bevrijding van religie. Maar ik vind dat het juist bij Nederland hoort dat je bij wijze van spreken vrij bent orthodox gelovig te zijn, maar aan de andere kant ook net zo vrij bent om daar totaal tegen in te gaan. De laatste jaren zien we steeds meer inperkingen, en alleen maar gericht op een bepaalde groep. Er is nooit een discussie over het feit dat er joodse scholen zijn.?

  Naïma Azough en Antoine Bodar (foto: RKK)




Ring door de neus
?Als je niets meer mag merken van andermans religie, is het geen samenleving meer,? vindt priester Antoine Bodar. ?Als je een samenleving hebt, bemoei je je met elkaar, je respecteert elkaar, je laat elkaar de vrijheid binnen het publiek terrein. Daarnaast speelt nog dat godsdienst, net als theater, muziek enzovoort, een vorm van zich uiten is, die uit de aard der zaak publiek is. Stel je eens voor wat je voor spanningen krijgt als je dit allemaal in de achterkamers en in de binnenkamers laat afspelen. Ik heb er geen moeite mee als een vrouw achter een loket een hoofddoek draagt. Zeker niet als de vrouw naast haar een ring door de neus heeft.?