Klooster in Westvleteren, trappist Manu van Hecke

Kruispunt, 24 juni 2007

Eenzame functie
Manu Van Hecke kwam na zijn studie filosofie terecht in Westvleteren. Het gekke was, hij voelde zich meteen op z’n gemak, maar trad niet in. “Ik voelde me echt helemaal thuis, en toch wist ik het niet. Het was rationeel niet genoeg. Ik heb mezelf er echt van moeten overtuigen dat dit mijn plek is. Kennelijk is gevoel niet genoeg. De functie van abt is eenzaam. Je moet boven de partijen staan, en je kan niet meer overleggen met mede-broeders.


(kapel Westvleteren foto: RKK)

Aanvaarding
“Maar”, zegt Van Hecke, “de nabijheid die je mag ervaren is prachtig. De conflicten, de verwachtingen van mede-broeders. In een gemeenschap als de onze moet je dicht bij de ander komen, anders gaat het niet. Maar tegelijk moet je afstand bewaren. Voor mij als abt geldt: je moet vader en moeder tegelijk zijn, en dat zijn echt twee verschillende rollen. Ik heb het geluk gehad een moeder te hebben die onvoorwaardelijk lief had. Ze verwachtte niets. En dat geeft een kind een enorme vrijheid, ook later. Ik zie hier dat dat uitzonderlijk is. Mensen ervaren in hun relaties met de ander veel onvrijheden. Ik zie tussen broeders het onvermogen om te zeggen wat je voelt, ingegeven door angst of onzekerheid. Het gaat om de aanvaarding, ik ben zo én mag zo zijn.”