Thuiskomen

Het Klooster, 6 september 2009
In ons radioklooster is het weer prima toeven, een soort thuiskomen na een welverdiende vakantie, maar dan anders. Want dat leek ons als kloosterlingen wel een mooi startpunt voor het nieuwe radioseizoen.

Het Klooster is ook als podcast beschikbaar! Klik hier voor informatie.

Inhoud van Het Klooster

Celebrate
Celebrate vierde deze zomer haar 5 jarig bestaan. Op het programma van de vakantieconferentie van de Katholieke Charismatische Vernieuwing staan interessante sprekers. Er is lofprijzing en er worden workshops georganiseerd voor jong en oud. Tieners hebben op het festivalterrein een eigen gedeelte waar ze het 4U!-programma volgen zonder de ouders. Kortom een vakantie met God en met elkaar. Enthousiast geworden? Volgende zomer wordt het Celebratefestival gehouden van 23 tot en met 30 juli op vakantiepark Pagedal in Stadskanaal.

Credo XIV
De geloofsbelijdenis van de katholieke Kerk wordt in iedere eucharistieviering beleden. Wij leggen het credo voor aan katholieken: zij strepen zeven woorden of begrippen aan en vertellen daarbij wat deze woorden bij hen oproepen. Luister hier naar de zeven woorden van Ed Arons uit Veldhoven.

Bart Janssen
‘Aanpassen’ is een belangrijk woord voor de 82-jarige pater kapucijn Bart Janssen. Om je ergens thuis te voelen, moet je je aanpassen aan de cultuur en het land waar je woont. Daarnaast is werk belangrijk om je ergens thuis te voelen. Pater Bart Janssen woonde en werkte 48 jaar in Indonesië. Hij stichtte er twee parochies, bouwde er een retraitehuis, was er overste en medeoprichter van de Marriage Encounter daar. Vier jaar geleden werd hij terug geroepen naar Nederland, omdat de orde hem hier meer nodig had dan in Indonesië waar veel jonge mensen nog intreden. Hij ging wonen bij zijn medebroeders in Den Bosch. Inmiddels voelt hij zich weer thuis in Nederland, maar dat heeft wel een paar jaar geduurd. In het begin had hij steun aan zijn activiteiten binnen Marriage Encounter

Dromen van Rome
Utrechtse Oude Meesters werden al vanaf de 16e eeuw geïnspireerd door hun Italiaanse collega’s. Ze begonnen vaak als schilder mengjongen, klommen langzamerhand op leerde langzamerhand van de meester het vak. Als afsluiting van de studie om volleerd meester te worden reisden zij naar Italië om nieuwe invloeden op te doen. Zo bracht ieder generatie om beuren de verschillende kunststromingen mee naar de Noordelijke Nederlanden. Een van de eersten was Jan van Scorel. Hij bereikte Rome al in 1522. Hij volgde Rafael op als conservator van de Vaticaanse collecties en raakte beïnvloed door de Renaissance schilderstijl van de Italianen. Na het overlijden van paus Adrianus VI keert hij terug naar Nederland. Op zijn beurt vormt hij een inspiratiebron voor de 17de eeuwse Hollandse Meesters als Rembrandt, Johannes Vermeer en Frans Hals. Conservator Synthia Osiecki vertelt hier nog meer over te tentoonstelling.

Tentoonstelling:
- Utrechters Dromen van Rome is te bezichtigen tot en met 3 januari 2010 in het Centraal Museum aan de Agnietenstraat 3 in Utrecht.

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag de heilige Magnus.

De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat is de langste straat van Nederland, en wij koppelen ‘m aan elkaar. Vandaag ligt de Kerkstraat in Egmond aan Zee.

Marcia Luyten
Nederland lijkt vreemd plat, als je in de bergen bent geweest. En druk, als je in Frankrijk gekampeerd hebt. Maar hoe ziet ons land eruit als je net uit Afrika terugkomt? Marcia Luyten woont in Afrika, maar ieder jaar komt ze even op verlof. Over haar waarnemingen bij zo’n bezoek schreef ze een boek. In eerste instantie is ze aangenaam verrast als ze van Schiphol wegrijdt: wat is het verkeer harmonieus en geordend, en wat zijn de wegen goed! Maar er vallen haar ook andere dingen op: steeds meer bewakers en camera’s, zelfs bij de BH’s van de Hema. Net als in Afrika, waar de verschillen tussen rijk en arm dat soort maatregelen noodzakelijk maken. Niet dat onze bewindslieden te vergelijken zijn met de roofzuchtige elite van Afrikaanse politici met hun Zwitserse bankrekeningen, maar als je kijkt naar de salarissen van managers in de thuiszorg, waar voortdurend bezuinigd wordt op concrete zorg? Of naar de moeite die het kost om de top van de banken te doen afzien van bonussen, crisis of geen crisis? Een crisis die ontstaan is doordat ook in het ooit zo spaarzame Nederland de korte termijn het steeds meer gaat winnen van de lange termijn – waar zie je dat nog meer? Juist, in Afrika.

Boek:
- Ziende blind in de sauna en andere essays over vrijheid en welvaart / Marcia Luyten
  Uitg. Lemniscaat (ISBN 9789047700357)

De Muziek van…
Ignatius Oostermeyer was veertien toen hij met zijn ouders, broers en zussen, met de boot naar Australië vertrok. Het was eind jaren vijftig en hij voelde zich letterlijk losgescheurd van Nederland. Zo'n twintig jaar later bezocht hij Nederland weer voor het eerst. Hij moest toen voor zijn werk in Londen zijn, maar kon niet wachten om samen met zijn vrouw en zoontje naar Hoek van Holland te varen. Hij heeft zich nooit een Australiër gevoeld. De geschiedenis van dat land is nog zo pril. Ook cultureel en intellectueel heeft hij meer met Europa. Hoewel hij zich dus niet specifiek 'Nederlander' voelt bracht het contact met zijn overige familieleden in Holland toch een sterk gevoel van thuiskomen teweeg. Het was voor hem toen een emotioneel moment om de wortels van zijn bestaan daadwerkelijk te ontmoeten. Momenteel heeft hij een bloeiend advocatenkantoor in Melbourne, maar hij zet zich ook in voor oudere Nederlanders die naar Australië zijn geëmigreerd. Hij is daarom ook voorzitter geworden van de organisatie Dutch Care. Deze organisatie probeert het goede van de Nederlandse ouderenzorg over te planten naar Australië.
Muzikale herinneringen aan de tijd dat hij naar Australië ging klinken toch allemaal erg vrolijk. De uitgesproken Honky Tonk van Winifred Atwell,  muziek van Frankie Valli & The Four Seasons en de Dutch Swing College Band. Vooral de laatste klinkt voor alle oudere Nederlanders overzee nog zeer bekend in de oren.

Kussen op een kloosterbankje
Soms heb je ze. Van die vage feestjes. Waar je al dan niet heengaat, maar die hoe dan ook iets onbestemds hebben. Zo ook vandaag. Een artistiek gezelschap vertoeft in een opengestelde tuin. Een beeldententoonstelling. En er is nog iemand jarig ook. Omdat dat een sympathiek iemand is en de uitnodiging in mijn zak brandt, ga ik erop af. De opening van het seizoen dient feestelijk te geschieden - en het is tijdens werktijd, dus de microfoon gaat mee! En ja hoor, overal beelden en kunstzinnige borders. Fonkelwijn en lekkere hapjes. Pratende feestgangers - en gelukkig.... is daar Ton. Hij is bereidwillig genoeg om op het kussen plaats te nemen. En bovenal... hij heeft een intrigerend verhaal. Over een niet alledaags onderwerp. Al helemaal niet voor een man! Meer verklap ik niet. Luister, en geniet van een vlammend vertellende vader.