Het eilandgevoel

Het Klooster, 28 juni 2009
Kent u dat gevoel, lekker uitwaaien op een zonovergoten eiland in alle eenzaamheid? Op deze laatste zondag van juni droomt u even weg en ziet een diep blauwe zee, witte stranden en wuivende kokospalmen. Het ideaalbeeld van een eiland in de zon…

Inhoud van Het Klooster

De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat is de langste straat van Nederland, en wij koppelen ‘m aan elkaar. Vandaag ligt de Kerkstraat op Texel in Oosterend.

Credo XVIII
De geloofsbelijdenis van de katholieke Kerk wordt in iedere eucharistieviering beleden. Wij leggen het credo voor aan katholieken: zij strepen zeven woorden of begrippen aan en vertellen daarbij wat deze woorden bij hen oproepen. Luister hier naar de zeven woorden van Jaap Batenburg uit Rotterdam.

Iona
Wie ooit op Iona is geweest, wil er naar terug. Iona is een piepklein maar prachtig eilandje aan de Schotse westkust en van oudsher een religieus eiland. Het is heilige grond! Er zijn sporen gevonden van mensen van een paar duizend jaar voor onze jaartelling. De Ierse heilige Columba stichtte er een gemeenschap en bracht het christendom in Schotland en verder Europa in. In de middeleeuwen stonden er kloosters. Een vervallen middeleeuwse abdij is vorige eeuw opgeknapt door werkeloze arbeiders uit Glasgow en predikanten in opleiding, dankzij een initiatief van de Schotse predikant George MacLeod. Het samenleven en werken van mannen uit zeer verschillende klassen bleek een zo goede ervaring dat men na het herstel van de oude abdij hier met groepen terugkeerde. Uiteindelijk leidde dit tot de vorming van de Iona-community, waar mensen uit de hele wereld deel van uit maken en door worden geïnspireerd. Ook in Nederland. Het echtpaar Desirée van der Hijden en Jan Maasen wilde 12 jaar geleden naar Santiago lopen, maar een KRO-documentaire over Iona deed het van besluit veranderen. Zodra ze de eerste stappen op Iona zetten, hadden ze het gevoel thuis te komen. Nadien zijn ze er nog vele malen geweest en nu zijn ze actief in de Iona–gemeenschap [klik om te luisteren] in Nederland. Belangrijk binnen de spiritualiteit van de Iona-community is het samengaan van gebed en actie [klik om te luisteren].

Vrouwen in habijt
Bijna 50 jaar geleden fotografeerde Guus Bekooy het leven van zusters clarissen in Megen. De buitenwereld werd een blik gegund op het verborgen leven achter de muren en tralies van een tot dan toe gesloten klooster. Wat begon als een eindexamenscriptie van een 22-jarige jonge man trok de aandacht tot ver over de grenzen. Deze zomer kunt u in het Museum voor Religieuze Kunst zo’n 200 zwart-wit foto’s bezichtigen tijdens de tentoonstelling ‘Vrouwen in Habijt’. Een markant tijdsbeeld van de ‘sixties’, het decennium waarin de wereld in sneltreinvaart zou veranderen.

Tentoonstelling:
- Vrouwen in Habijt tot en met 13 september in het Museum voor Religieuze Kunst, Vorstenburg 1 in Uden. Openingstijden: dinsdag t/m vrijdag 10.00-17.00 uur, zaterdag, zondag en feestdagen 13.00-17.00 uur.

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag de rots, Simon Petrus.

Alfred van Cleef
In de Indische Oceaan - op 4300 kilometer van Afrika en 3400 kilometer verwijderd van Australië - ligt het eiland Amsterdam. Het wordt bestuurd door de Fransen, die er een kleine -alleen uit mannen bestaande - gemeenschap in stand houden, voornamelijk wetenschappers. Het is vrijwel zeker het meest afgelegen stukje grond ter wereld, alleen het kleine eilandje Saint Paul kan soms, wanneer de eeuwige bewolking heel even optrekt, met het blote oog gezien worden. Alfred van Cleef wilde hier het absolute eilandgevoel ondergaan en weet met veel moeite uiteindelijk op het eiland terecht te komen. In zijn boek geeft hij veel informatie over de geschiedenis van het eiland. Ook wordt de lezer veel wijzer over zijn motieven en zijn persoonlijke, joodse, achtergrond. Maar voor de echte eilandfreak zijn de beschrijvingen van het eiland zelf, vol met verwilderde koeien als resultaat van een mislukte kolonisatie, en van het leven aldaar, interessant om te lezen. "De afgelegenheid van een eiland kun je natuurlijk ook vinden in de woestijn, of ergens op een onherbergzame bergtop", zegt Van Cleef ergens tegen het einde van het radio-gesprek. Preludeert hij hiermee al dan niet subtiel op zijn nieuwe project? Hij is bezig met een boek over de nul-meridiaan. Die heeft Van Cleef helemaal afgereisd, voor zover íe over land loopt tenminste. "Dat vastklampen aan een lijn, dat geeft me een gevoel voor ordening. Ik ben namelijk een heel geordend iemand." Hoe opgeruimd hij is en wat voor een euforisch gevoel ordening hem kan geven, verwoordt hij in het interview over het ultieme eilandgevoel.  

Boek:
- Het verdwaalde eiland. Amsterdam, Indische Oceaan / Alfred van Cleef
  uitg. Rainbow Pockets (ISBN 90 417 0384 5)

** Maak kans op een van de exemplaren die we mogen verloten! Stuur een e-mail naar de redactie **

De Muziek van…
Gerben Zweers is pastoor van het parochieverband West-Betuwe, waartoe onder andere Culemborg en Tiel behoren. Zijn roots liggen in Wehl in de buurt van Doetinchem. En hoewel hij er al jaren weg is, is hij nog steeds betrokken bij de scoutinggroep waar hij ooit als leider actief was. Die passie voor scouting komt ook naar voren in de organisatie van zomerkampen voor het Aartsbisdom. Sinds zijn priesterwijding, tien jaar geleden, is hij in de zomermaanden op pad met tieners en jongeren in de Belgische Ardennen.

Muziek:
- Wij bijeen net als toen / Jongerenkoor Wehl / Kilder
  cd One more voice (Eurosound 47.309)
- Veni, Sancte Spiritus / monniken Saint-Pierre de Solesmes
  cd Chant gregorien (Accord 201482)
- I still haven’t found what I’m looking for / U2
  cd The Joshua Tree (Island 842298)

Kussen op een kloosterbankje
Een beetje regenbui moet je als een beetje mens toch weten te doorstaan. Het voordeel is dat ik kan zeggen dat de apparatuur niet honderd procent weerbestendig is... dus toen het écht losbarstte vandaag, had ik een uitstekend excuus om aan te bellen bij het vriendelijk ogende huis dat zich op dat moment aan mijn rechterzijde bevond. Het lag langs een provinciale weg, waar weliswaar op dit tijdstip niet veel verkeer langs kwam, maar de wagens díe er reden hadden wel ongelooflijk veel haast... Kijk nou toch eens naar zo'n snelheidsduivel als trekkerbestuurder! Hoe dan ook, het duurde even voor er werd open gedaan. Toen stond daar een statige dame voor me, die ondanks haar statigheid toch zeker minstens zo vriendelijk scheen als haar woning. En de schijn bleek niet te bedriegen; binnen vijf minuten zat ik al bij deze bewoonster aan de koffie! En toen er vervolgens nog eens een kwartier was verstreken, zat ze op het kussen - én de praatstoel! Had ik dubbel geluk; verse koffie en een mooi verhaal. Voorlopig het laatste in de reeks Kloosterkussenverhalen. Tot na de zomerstop!