Christenen op de vlucht
Het Klooster, 28 december 2008
De kerk viert vandaag het feest van de heilige familie, maar, en dat sneeuwt dit weekeinde een beetje onder, het is ook de gedachtenis van de onnozele, onschuldige kinderen. Over de kindermoord in Bethlehem en de vlucht van Maria, Jozef en het kind Jezus naar Egypte.
Inhoud van Het Klooster
Kerk in Nood
Gerro Nap van Kerk in Nood is betrokken bij het lot van vervolgde christenen. De situatie in Irak is na de val van Saddam Hoessein verslechterd. Er is daar geen
centraal gezag meer en zijn de grenzen poreus geworden, waardoor extremistische moslims het land binnenvallen. Veel christenen zijn vluchteling in eigen land geworden. Als het lukt trekken ze
de grens over en komen terecht in kampen in Syrië, Jordanië of Turkije. Kerk in Nood geeft steun aan locale bisschoppen, zusters en priesters waar de officiële hulporganisaties
om veiligheidsredenen al hebben afgehaakt.
Boek:
- Persecuted and Forgotten, a report on christians oppressed for their Faith 2007/2008 bericht over 35 landen waar christenen vervolgd worden en
is te bestellen bij Kerk in Nood, Peperstraat 11-13 in ’s Hertogenbosch, telefoon 035-6130820.
Lene Nissan
Vandaag is het in de katholieke traditie ‘Onnozele
Kinderen’, de dag dat de kindermoord in Bethlehem onder koning Herodus herdacht wordt. Volgens de bijbel vluchtten Jezus en zijn ouders naar Egypte om aan de vervolging van koning
Herodus te ontsnappen. Er is niets nieuws onder de zon. Ook nu worden veel mensen achtergesteld en vervolgd. Zo bijvoorbeeld de christenen in het Midden-Oosten, met name in Irak. Al
tijdens het regime van Saddam Hoessein werden christenen in Irak achtergesteld, maar tegenwoordig worden ze vervolgd en vermoord en miljoenen mensen zijn gevlucht. De christenen in Irak zijn
Assyriërs, de oudste bevolkingsgroep in Irak waarover al in het Oude testament wordt gesproken. Lene Nissan is Assyriër, dus christen. Hij ontvluchtte Irak al in 1991. Momenteel
is hij voorzitter van de Nederlands Assyrische Organisatie, die onder andere aandacht vraagt voor de situatie van christenen in Irak.
Rondzendbrief Jan Heuft
“Het is mij 9 jaren geleden
overkomen dat ik zestig werd! Sindsdien gaat het met mij ‘bergafwaarts’ wat mijn vrije tijd betreft! Met de Nederlandse kanselier in Algiers hebben we vanochtend Berry Dovens,
ex-gedetineerde, op het vliegtuig naar Brussel gezet. Het is een bijzondere week met veel emoties geworden. Na 17 jaren in de bak gezeten te hebben is hij dan eindelijk vrij man. Zelf heb ik
hem iedere 6 weken, gedurend 12 jaar, opgezocht. Een tijdperk voor hem en mij is afgesloten. Ondertussen hopen de problemen met het werk voor de vluchtelingen en de migranten iedere dag zich
verder op. In 7 maanden hebben we 9 jonge mensen moeten begraven, waarvan 7 vrouwen, één baby en één man. Gezien deze afschuwelijke toestand van verpaupering, door als maar
strengere grens controles, zijn we door de knieën gegaan en beloofd een aantal van hen te helpen met huisvesting. In plaats van kartonnen dozen zouden het in deze koude en natte
wintermaanden, stenen huizen met daken moeten worden. Amper hadden we deze beslissing genomen, of de straat voor ons ontvangst zaaltje, stond vol met iedere dag 50 tot 70 mannen en vrouwen met
kinderen. Het typeert de urgentie voor een oplossing van deze schrijnende toestand. Natuurlijk willen we illegale emigratie of clandestien verblijf niet aanmoedigen, maar laten we eens kijken
naar de onhoudbare toestand in Kongo en andere delen van Afrika. Wat te doen? Deze mensen staan voor onze deur. Wij kunnen niet doen of we ze niet zien. Wij kunnen niet de oplossing aan bieden
maar wel de meeste desastreuze toestand iets verlichten.
* Dat doen we door 40 kinderen naar school te laten gaan en een goede maaltijd aan te bieden.
* Dat doen we door met twee verpleegsters ze te begeleiden naar dokters en ziekenhuizen.
* Dat doen we door ze te begeleiden in hun laatste moment op deze aarde en aan sommigen de mogelijkheid te geven thuis te sterven door een vlieg ticket aan te bieden.
* Dat doen we ook door hen die in goede gezondheid verkeren te helpen bij terugkeer naar hun land met soms een klein integratie project. En dat doen we ook nu door ze te helpen bij voorlopige
behuizing. Daar hebben we dringend fondsen voor nodig anders zullen we onze deur moeten sluiten (wij hebben al 5 dagen de deur op slot moeten houden). We zijn “overdonderd” op
het ogenblik door de ernst van de toestand!
Beste mensen, ondanks de krediet crisis vragen wij dringend om onmiddellijk hulp!
Ik durf het haast niet te schrijven, zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar.
Broeder Jan Heuft, wp.
Voorzitter “Rencontre et Developpement (CCSA)” Algiers.
Giro –1768783 tnv. J.G.Heuft
Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag hoort u een van de onnozele kinderen.
De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat is de langste straat van Nederland, en wij koppelen ‘m aan elkaar. Vandaag ligt de Kerkstraat in Spijk.
Excellence in exile
Excellence in Exile zo heet de theatervoorstelling waarmee het stichteling voor vluchtelingstudenten
UAF zijn 60 jarig jubileum viert . Excellence in exile, dat betekent zoiets als Uitblinken in een vreemd land. Of, zoals regisseur Paul Koek kortweg stelt: “Het gaat
over talent”. Want dat hebben veel van de mensen die hun land moesten ontvluchten: ze zijn vaak hoogopgeleid, of kind van hoger opgeleide ouders, maar die opleiding is in Nederland niet
geldig. Het UAF helpt vluchtelingen, om hier een opleiding te volgen die hen kwalificeert voor het werk dat ze feitelijk aankunnen – in plaats van het uitzichtloze circuit van baantjes
aan de onderkant van de arbeidsmarkt. Nederland heeft hoogopgeleide mensen nodig, en voor de vluchteling is de studie en werk dat bij je past een manier om zichzelf te hervinden in een vreemd
land. Jekaterina (‘zeg maar Katja’) Levental is net als de meeste acteurs in de voorstelling client van het UAF geweest. Zij was nog maar 16 toen ze met haar ouders en broertjes uit
Tasjkent vluchtte voor het antisemitisme dat hen daar letterlijk in hun bestaan bedreigde. Als je dan met zijn zevenen op één kamer zit, die je ook nog moet delen met een stuk of wat
fietsen (op de gang worden ze gestolen), en dat voor een aantal jaren, dan is het moeilijk om je voor te stellen hoe je hier ooit weer zult opbouwen wat je bent kwijtgeraakt. Om maar iets te
noemen: hoe kom je, als je al voor het conservatorium wordt aangenomen, ooit weer aan een harp – zo’n beetje het duurste onder de instrumenten? Dankzij het UAF kunnen we Katja
in de voorstelling horen spelen en zingen: liederen van Rachmaninov en Tsjaikowsky, in een bonte afwisseling met etnische muziek uit alle windstreken, gedichten en monologen van onder andere
ook Adelheid Roosen.
Excellence in Exile is de komende tijd nog te zien in Nijmegen, Amsterdam, Zwolle en Groningen.
Van het UAF mogen wij drie vrijkaartjes weggeven: stuur een mail naar de redactie om kans te
maken!
De Muziek van…
Afgelopen dinsdag presenteerde het RKK weer haar jaarlijkse gregoriaanse verrassing op het Centraal Station in Utrecht. Temidden van de zich voortspoedende forensen en wintersportgangers, zal
de Schola Cantorum Karolus Magnus uit Nijmegen in deze kerstdrukte een tegenwicht van verstilling
brengen. O.l.v. Stan Hollaardt bracht de Schola een speciaal aan deze kersttijd toegesneden programma.
Kloosterspoor
Het begon met de toevallige
ontmoeting met zijn broer Wim. Dora en ik hadden net een rondje over de binnenplaats van de Sion Abdij in Diepenveen gemaakt, en toen we ons langs de ijzeren palen van de steigers aan de
voorgevel wrongen, zag ik hem al aan komen lopen. Hij wandelde naast een van de bouwmannen die het leistenen dak van de abdij vernieuwden. En luisterde met opvallende aandacht naar diens
verhaal voor de microfoon. Wim Jansen heet hij, één dag per week actief als bouwkundig adviseur van het bisdom Utrecht. Aangenaam. Het gesprek dat met hem volgde over vernieuwing en
verbouwing van kloosters in het algemeen en de abdij van Diepenveen in het bijzonder was ook aangenaan. Jansen informeerde naar het doel van de tocht van Dora en mij. Na een tijdje vertelde hij
over zijn twee broers, Joop en Gerard, die veel en graag wandelen. Die uitgebreide voettochten ondernamen samen en zelfs het bedevaartsoord Santiago de Compostella bereikten. Die een boek
uitgaven over wandelende pelgrims danwel pelgrimerende wandelaars. En zo komt het dat ik vandaag aan de zijde van Joop Jansen wandel en van gedachten wissel over lopen, en wat dat met je doet.
Over zijn leven, drijfveren en de schoonheid van het Gelders landschap. Met hier en daar soppige moddergeluiden.
