Kerst vier je thuis

Het Klooster, 21 december 2008
Het stond afgelopen week nog in de krant: weer meer Nederlanders vieren Kerst dit jaar thuis. Het zal met de kredietcrisis te maken hebben, maar misschien is Kerst thuis ook het plezierigst. Kerst vieren in de eigen kring, of dat nou in de kerk is of letterlijk in je eigen huis. Maar hoe zit het dan met die mensen die het niet thuis kunnen vieren?

Inhoud van Het Klooster

Carlos Fabril
Je warme huis en haard verlaten om in een vreemd en koud land ergens in Europa het evangelie te verkondigen… het zal je maar gebeuren! Het overkwam pastoor Carlos Fabril uit Brazilië. Toch ervaart hij zijn roeping als een geschenk, als een cadeau van God gekregen. Dank zij de lieve en vriendelijke mensen in zijn parochie in Naarden, Blaricum en Huizen voelt hij zich in Nederland thuis en dat is toch wel een wondertje.... Hoe was het om in Nederland te komen, hoe vieren ze in Brazilië Kerst en hoe zit het met heimwee en het leren van de Nederlandse taal?

Gevangenis
In de maand december voel je de spanning in de gevangenis toenemen, zegt justitiepastor Walther Burgering. Hij werkt al jaren in het gevangenispastoraat, momenteel in het Huis van Bewaring in Scheveningen. Veel gedetineerden houden zich groot maar laten die dagen alleen in hun cel hun tranen de vrije loop. Met kerst is het druk tijdens de kerkdienst in de gevangenis, maar eigenlijk is het daar altijd een volle bak want nood leert bidden en de kerkdienst betekent ook een verzetje op de verder zo saaie zondag.  Dat bevestigt Henk. Hij maakte twee kerstfeesten in de gevangenis mee en kwam onlangs vrij. Hij heeft veel steun gehad aan pastor Walther Burgering en de gespreksgroepen. Hij vertelt over Kerst in de bajes.

Rondzendbrief Jan Heuft
“Het is mij 9 jaren geleden overkomen dat ik zestig werd! Sindsdien gaat het met mij ‘bergafwaarts’ wat mijn vrije tijd betreft! Met de Nederlandse kanselier in Algiers hebben we vanochtend Berry Dovens, ex-gedetineerde, op het vliegtuig naar Brussel gezet. Het is een bijzondere week met veel emoties geworden. Na 17 jaren in de bak gezeten te hebben is hij dan eindelijk vrij man. Zelf heb ik hem iedere 6 weken, gedurend 12 jaar, opgezocht. Een tijdperk voor hem en mij is afgesloten.
Ondertussen hopen de problemen met het werk voor de vluchtelingen en de migranten iedere dag zich verder op. In 7 maanden hebben we 9 jonge mensen moeten begraven, waarvan 7 vrouwen, één baby en één man. Gezien deze afschuwelijke toestand van verpaupering, door als maar strengere grens controles, zijn we door de knieën gegaan en beloofd een aantal van hen te helpen met huisvesting. In plaats van kartonnen dozen zouden het in deze koude en natte wintermaanden, stenen huizen met daken moeten worden. Amper hadden we deze beslissing genomen, of de straat voor ons ontvangst zaaltje, stond vol met iedere dag 50 tot 70 mannen en vrouwen met kinderen. Het typeert de urgentie voor een oplossing van deze schrijnende toestand. Natuurlijk willen we illegale emigratie of clandestien verblijf niet aanmoedigen, maar laten we eens kijken naar de onhoudbare toestand in Kongo en andere delen van Afrika. Wat te doen? Deze mensen staan voor onze deur. Wij kunnen niet doen of we ze niet zien. Wij kunnen niet de oplossing aan bieden maar wel de meeste desastreuze toestand iets verlichten.
* Dat doen we door 40 kinderen naar school te laten gaan en een goede maaltijd aan te bieden.
* Dat doen we door met twee verpleegsters ze te begeleiden naar dokters en ziekenhuizen.
* Dat doen we door ze te begeleiden in hun laatste moment op deze aarde en aan sommigen de mogelijkheid te geven thuis te sterven door een vlieg ticket aan te bieden.
* Dat doen we ook door hen die in goede gezondheid verkeren te helpen bij terugkeer naar hun land met soms een klein integratie project.
En dat doen we ook nu door ze te helpen bij voorlopige behuizing. Daar hebben we dringend fondsen voor nodig anders zullen we onze deur moeten sluiten (wij hebben al 5 dagen de deur op slot moeten houden).  We zijn “overdonderd” op het ogenblik door de ernst van de toestand!
Beste mensen, ondanks de krediet crisis vragen wij dringend om onmiddellijk hulp!

Ik durf het haast niet te schrijven, zalig  Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar.

Broeder Jan Heuft, wp.
Voorzitter “Rencontre et Developpement (CCSA)” Algiers.
Giro –1768783  t.n.v.  J.G.Heuft

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag hoort u de boodschapper Gabriël.

De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat is de langste straat van Nederland, en wij koppelen ‘m aan elkaar. Vandaag ligt de Kerkstraat in Katwijk.

Ikonen in Heeswijk
In de jaren voor de tweede wereldoorlog verbleef de laatste baron van kasteel Heeswijk , baron Willem van den Bogaerde van Terbrugge, op de Balkan en verzamelde daar iconen. Deze collectie, die sinds de dood van de baron, in de abdij van Heeswijk  is ondergebracht is normaal niet te zien. Nu zijn de iconen tot 18 januari terug op het kasteel en daar te bezichtigen. Jacqueline Kerkhoff, directeur van Kasteel Heeswijk leidt ons rond over de expositie ‘Heeswijkse iconen, het contact tussen hemel en aarde’.

Boek:
- Heeswijkse iconen, het contact tussen hemel en aarde / Desirée Krikhaar en Piet Al
   uitg. Berne-Heeswijk (ISBN 978-90-78039-06-8)

De Muziek van…
Joop van Velzen uit Haarlem zingt sinds jaar en dag in de Haarlemse kathedraal. Hij begon bij de Haarlemse Koorschool en zingt nu nog in de Gregoriaanse Schola. Daarnaast is hij vanaf het begin betrokken bij de Barbers and Bishops, een stel muzikale mannen die van interpreteren houden.

Muziek:
- Requiem aeternam / Corydon Singers
  cd Howells Requiem (Helios CDH55220)
- The Tourist / Radiohead
  cd OK Computer (Parlophone 552292)
- River / Joni Mitchell
  cd Blue (Reprise 27199-2)

Kloosterspoor
Ons Kloosterspoor maakt kronkelige bewegingen in Doesburg. Eerst naar het oude convent - herkenbaar door het grote silhouet dat zich aftekent tegen de grijze winterlucht. Dan door naar het stadsarchief. Van het archief naar de Koepoortstraat. En van de egyptische kleden winkel aldaar weer terug naar het Arsenaal, zoals het eeuwenoude klooster ook wel genoemd wordt. Tussendoor wandelen Dora en ik nog even snel de mosterdfabriek in. En het heuse mosterdmuseum. Het is een prettig en bruisend stadje, met verrassend weinig nieuwbouw en een mooie sfeer, dat Doesburg. Of zei ik dat vorige week ook al? Er is een gedreven VVV-medewerker aan me verloren gegaan, als het om deze plaats gaat. Nee, dan kunt u beter luisteren naar het historisch verhaal van medievist Harenberg over het Doesburgs convent Mariëngaard.