Sport verbroedert

Suzana van Keulen
Suzana van Keulen is geboren in Slovenië en kwam elf jaar geleden naar Nederland. Al haar hele leven heeft ze een passie voor hardlopen en gezond leven. Ze werkte jarenlang voor Nike en organiseerde mega-events met sportsterren als André Agassi en Michael Jordan. Op een gegeven moment wilde ze meer voor de maatschappij doen. Ze heeft nu een eigen bedrijfje FitLijfStijl en ze probeert jongeren en allochtone vrouwen in beweging te krijgen door ze hardlooptrainingen aan te bieden. Daarvoor is de stichting Start to Run in het leven geroepen. Want hardlopen is niet alleen gezond het is ook een heel goede manier om met anderen in contact te komen. Sport verbroedert en ‘verzustert’.  Sport leert je grenzen te doorbreken, geeft zelfvertrouwen en helpt allochtone vrouwen te integreren in de samenleving. Dat heeft Suzana zelf ervaren. 

Bram en Gijs Ronnes
De broers Ronnes hebben een probleem: ze willen graag ieder met hun eigen beachvolleybalpartner naar de Olympische Spelen in augustus, maar er is nog slechts één ticket te vergeven: Bram(29) en Gijs(31) Ronnes zijn nu dus concurrenten van elkaar en spelen tot 20 juli nog regelmatig kwalificatietoernooien in de wereld om het benodigde aantal punten te halen. Bram en zijn partner Emiel Boersma hebben op dit moment nog een voorsprong, maar de laatste maanden zijn Gijs en diens teamgenoot Jochem de Gruijter bezig met een inhaalslag. Het gaat er dus om spannen. Hoe vreemd is het voor de broers om samen te moeten strijden om een plek op de Olympische Spelen? En waarom spelen ze eigenlijk niet gebroederlijk samen in een beachvolleybalteam? Het Klooster zocht het uit.

Wereldkerk
Monseigneur Jan Oudeman is hulpbisschop van Brisbane in Australië. Nog een maandje en dan starten de Wereldjongerendagen in Sydney. Vanuit Nederland gaan er 700 jongeren naar dit mega-evenement van de katholieke kerk. Lees hier meer.

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag aartsengel Michaël die verdacht veel van voetbal houdt!

De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat, de langste straat van Nederland ligt vandaag in Rotterdam.

Psalmen in kleur
Aafke Holman werkte haar hele leven in het onderwijs. Toen ze met pensioen ging, begon ze een galerie in Burum in Friesland en ze ging verder met tekenen en schilderen. Om zich nog meer te bekwamen in het aquarelleren zocht ze een langdurig project om aan te werken. Als bij toeval viel haar oog viel op haar bijbeltje en het idee werd geboren om alle psalmen te gaan verbeelden, beginnend bij psalm één. Ze begon er vanuit een kunstzinnige motivatie aan maar gedurende de twaalf jaar dat ze ermee bezig was, merkte ze hoe de psalmen in feite van alle tijden zijn en dat de levenservaringen die erin verwoord worden ook de hare zijn. Af en toe was ze geneigd het project vroegtijdig te stoppen vooral als ze met ‘zware’ psalmen bezig was die over godverlatenheid, oorlogen en ellende gingen.  Nu achteraf constateert ze dat haar godsbeeld door dit psalmenproject is veranderd.

In het museum Smallingerland in Drachten - een voormalig franciscaans klooster - is tot en met 14 september een expositie met alle psalmen van Aafke Holman te zien.

Boek:
- De Psalmen, een vertaling in kleur / Aafke Holman
  Uitgeversgroep Jongbloed (ISBN 978-90-6126-884-0)

Franciscus, Troubadour…
Het komende seizoen gaan we iets ongebruikelijks doen bij de RKK, want over ruim een jaar, op 4 oktober 2009 gaat bij ons het muziektheaterstuk Franciscus, troubadour van God in première. Op zich is dat al een unicum, maar wat het helemaal spannend maakt is dat we nog niet weten waar dat gaat gebeuren en wie het gaan zingen. De cast willen we namelijk formeren uit verschillende jongerenkoren uit Nederland. We zijn dus op zoek naar goede stemmen. Lees hier verder.

Kloosterspoor
Het gesprek met Zuster Maria van de Congregatie van Zusters van Heilige Maria Magdalena Postel maakt indruk op mij. Ze is een vrouw van 92 en heeft het geluk nog goed ter been te zijn. En haar ogen twinkelen. Vooral als het gaat over haar tijd als missiezuster in Brazilië. “Ik vond het erg moeilijk om de taal te leren. Ben daar toch al niet zo’n ster in, maar ik had wel een groot aantal woorden Portugees geleerd. Nou, kom ik daar aan, blijkt dat ik niets kan verstaan! Geen woord! Die Brazilianen praten allemaal veel te snel om ook maar iets te herkennen!” Met pret in haar stem en ogen vervolgt ze haar verhaal. “Na een paar maanden bracht ik eens koffie langs bij gasten en toen kreeg ik een geweldig compliment dat ik al zo vlot mee kon praten!” Ik merk verbazing bij mezelf, dat deze zelfbewuste zuster destijds blijkbaar zo’n behoefte aan erkenning had en dat zich na al die tijd ook nog zo gedetailleerd weet te herinneren. Zuster Maria kijkt me ironisch aan, als ik dat zeg. “Ik wilde die dame die dat tegen me zei zelfs nóg een keer ontmoeten, zo prettig vond ik dat om te horen! Maar dat had ik beter niet kunnen doen…” Waarom dat het geval is, wordt duidelijk in de aflevering van Het Kloosterspoor van deze week.