Groen om je heen is gezond: iedereen zegt het, maar niemand weet precies waar dat vandaan komt. Agnes van den Berg weet dat wel. Zij is omgevingspsychologe aan de Universiteit van Wageningen en promoveerde in onderzoek naar natuurbeleving. Van den Berg: “Van oudsher associëren we natuur met twee verschillende zaken. De eerste is rust en leven, want in de natuur kunnen we genieten en het biedt ook levensmiddelen om te bestaan. De tweede is gevaar: je moet hierbij denken aan gevaarlijke dieren of noodweer. Tegenwoordig hebben we ons goed weten te wapenen tegen deze gevaarlijke kant: we wonen bijna allemaal in goed geïsoleerde huizen en van wilde dieren hebben we in principe niets meer te vrezen. En dan blijven dus alleen de positieve kanten van natuur over”. Van den Berg merkte in haar onderzoeken dat natuur, al is het maar een tuin, al een significant verschil maken in de gezondheid van mensen. Overigens is ze minder te spreken over hoe we in Nederland planmatig met natuur omgaan: “In Nederland houden we groen en bebouwing strikt gescheiden. Mensen wonen bovenop elkaar in Vinex-wijken, en de natuur ligt er als afgesloten enclaves middenin. Dat houden we zo niet lang vol. De overheid zou er goed aandoen om mensen ruimer te laten wonen in een groenere omgeving. Dat willen de mensen zelf ook, want drie hoog achter is ook niet alles”.

Struin
“Recent onderzoek van de Radbouduniversiteit heeft aangetoond dat kinderen die veel tijd vrij in de natuur hebben kunnen spelen meer affiniteit met de natuur hebben opgebouwd dan kinderen die even zoveel uren natuureducatie hebben gevolgd,” zegt Matthijs de Gruijter. Hij is oprichter van Struin, buitenschoolse opvang in de natuur.  
Lees hier verder.

Wereldkerk
Broeder Jan Heuft is Witte Pater en werkt in Algerije in een moeilijke omgeving, want christenen zijn veruit in de minderheid in dit islamitische land, dat ook nog eens te maken heeft met moslimterrorisme. Bij ontvoeringen en aanslagen verloor Jan Heuft verschillende mede-broeders, maar ook nu nog wordt het de christenen in het land moeilijk gemaakt. Nu werkt hij voornamelijk voor de vluchtelingen uit het Afrikaanse continent.

U kunt broeder Jan Heuft steunen in zijn werk:
- giro Nederland / J.G.Heuft  Algiers / Gironummer 1768783  

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag een heilige, die graag de 'platheid van de samenleving' aan de kaak stelt…

De Kerkstraat
Wat hebben de meeste dorpen en steden in Nederland gemeen? Een Kerkstraat. De Kerkstraat, de langste straat van Nederland ligt vandaag in Wijhe.

Attiya Tunc
“Ik heb me geen allochtoon gevoeld die harder moest werken of tegengehouden is in mijn ontwikkeling. Ik heb me juist erg gestimuleerd gevoeld door de Nederlandse samenleving”, zegt Attiya Tunc.  Sinds 1980 woont zij in Oldenzaal. Toen ze 8 jaar was vluchtte ze met haar familie uit Oost –Turkije. Als Assyrische christenen werd hun daar het leven heel moeilijk gemaakt. Attiya is een voorbeeld van geslaagde integratie: ze is locatiemanager van een jeugdinstelling in Enschede en lid namens de PvdA van de Provinciale Staten van Overijssel. Maar haar verleden kan ze nooit helemaal uitwissen en dat wil ze ook niet. Zo kan ze bijvoorbeeld niet tegen het onrecht waar veel minderheden mee te maken krijgen. Daarom reist ze regelmatig naar Irak om stem te geven aan de Assyrische christenen en andere minderheden daar.  

De Muziek van...
Veronica van Amerongen is boomverzorgster. Een beroep dat zich geregeld op grote hoogte afspeelt. Hoewel, ze is nu tegen de vijftig en laat het héle hoge werk graag aan de jongere generatie over. Maar de passie voor bomen is er niet minder om. Haar eerste muzikale keus is 'Der Lindenbaum' uit de liederencyclus 'Winterreise'  van Schubert; zowel in tekst als muziek komt de boom 'tot leven': Soms een baken van rust, dan weer wiegend in de wind of zwiepend in de storm. Hoge bomen vangen dan veel wind of nemen soms licht weg, 'je moet ze zo veel mogelijk met rust laten',  zegt Veronica en ze windt zich behoorlijk op over hoe er in de praktijk wordt omgesprongen met bomen. Ter illustratie klinkt verder een lied van Louis Neefs en gedicht van Guido Gezelle, gelezen door Guy Lavreysen:
 
Laat worden
Waarom niet uw geweld gestaakt,
 o menschdom, en onaangeraakt
 het boomgewas gelaten;
 dat, gauwloos, Gods bewegen weet
en volgt, terwijl 't, aan u besteed,
 zou sterven, achter straten?

Muziek:
- Der Lindenbaum /  Robert Holl & Naum Grubert
  cd Winterreise (Brilliant Classics 92 394/29)
- Laat ons een bloem / Louis Neefs
  cd Laat ons een bloem (Philips 832 727-2)

Kloosterspoor
Het is de blik als ze af en toe even achterom kijkt (ze loopt altijd voorop). De zachte aandrang als ze met een stok aan komt zetten, soms een halve boom, soms een bescheiden twijgje. "Aaah, toe. Even spelen..." Zwicht daar maar eens niet voor. Het is 't gezellige getippel van haar hoefjes. En het gevoel van samen lopen, samen aan het werk zijn, de wereld verkennen met een metgezel - een hele trouwe metgezel. Maar het mag echt niet vandaag. Honden zijn hoe dan ook verboden in het klooster St. Ephraem, in Glane, bij Losser en Enschede. Dus daar loop ik. Op de Glanerbrugstraat. Met voortdurend voorbijzoevende auto's en een artistiek optrekkende mist. Nieuwsgierigheid brengt me naar deze uithoek van ons land. Naar het klooster dat ik alleen ken omdat enkele jaren terug de bijbehorende bisschop stierf en ruim vijftienduizend mensen hem de laatste eer kwamen bewijzen. Het is geloof ik nog nooit zo druk geweest in dit stukje Nederland. De man werd zittend op een stoel gedragen naar het mausoleum, waar hij zou worden bijgezet.
Wat is het voor klooster, deze Syrisch Orthodoxe kern van Europa? Wie wonen en werken in deze gebouwen, en hoe ziet de tombe eruit? Ik moet er wat voor over hebben en Dora lekker voor de open haard laten liggen, om zelf door weer en wind oostwaarts te trekken. Maar dan kom ik ook ergens achter... luister maar!