Verkiezingen Tweede Kamer

Het Klooster,  12 november 2006

Over tien dagen mag Nederland naar de stembus voor de Tweede Kamerverkiezingen. Het Klooster doet een duit in het verkiezingenzakje – niet met lijsttrekkers maar met uitspraken van ‘gewone’ mensen, die zo hun eigen bezorgdheden hebben vanuit de situatie waarin ze leven en werken. Verder weer de vaste Kloostermomenten: Het Zondaggevoel en het Monnikenspoor. En de tweede aflevering van de serie: Geschenk uit de Hemel.

Het eerste Kloosteruur

Het Zondaggevoel
Wekelijkse persoonlijke ontboezeming over het gevoel van de zondag. De gast van vandaag heeft herinneringen aan de kerkgang van vroeger. Tijdens zijn drukke arbeidzame leven, dat hij nu heeft afgesloten, was de zondag een bevrijding, een rustpunt. En dat is het nog steeds. We zijn zo bang voor rust en stilte, dat er altijd en overal onrust en geluid moet zijn.

Kiezen: armoede en rijkdom
Leo Nederstigt is pastor van de Anna - Bonifatiusparochie in Amsterdam-Oost, een ‘gevarieerde’ buurt met de nodige rijke maar ook veel arme bewoners.

- Pastor Leo Nederstigt (m) in gesprek
(foto: RKK)

In de pastorie treft Kitty Mul hem met twee parochiële vrijwilligers, Marian Kroese en Anneke Nolet. Zij signaleren zaken die politici naar hun idee niet willen zien. Marian heeft geen betaalde baan, maar verricht onbetaalbaar werk door als vrijwilligster een Aidsgroep te begeleiden, ‘hangmannen’, die te eten krijgen, waarmee ze een kaarsje opsteekt in de kerk en praat over wat hen bezighoudt. Een betaalde baan kan Marian niet (meer) aan – en zo zijn er meer. Tegelijk wordt vrijwilligerswerk van overheidswege verheerlijkt en gestimuleerd. Waarom de mensen dan toch opjagen, die juist als vrijwillger prima functioneren? Maar ook zij moeten eten en wonen. “Arme mensen,” zegt Anneke, “zijn rijk aan tijd. Een aantal van hen prima mantelzorg verrichten, waar veel beoefte aan is in deze buurt. Maar dan kunnen ze alleen als hun eigen beschadiging wordt gehoord.” Leo Nederstigt benadrukt het belang dat politici luisteren naar kerkmensen: zij weten wat er leeft in hun omgeving.

Kiezen: milieu en duurzaamheid
In de stromende regen vraagt Edith Boeker aan Franciscaan Guy Dilweg naar zijn politieke speerpunten. Hij is van het Franciscaans Milieuproject in Stoutenburg, vlak bij Amersfoort. Langzamer en aandachtiger leven, dat wilden de mensen die nu alweer 16 jaar geleden het milieuprojekt  opzetten; in verbondenheid met de natuur die het kloostergebouw aan alle kanten omgeeft. Dilweg was er van meet af bij. Hoe kijkt hij, vanuit zijn dagelijkse ‘groene’ praktijk, naar de komende verkiezingen? “Mensen moeten wat ze doen, met liefde en aandacht doen”, zegt hij, nadat hij net de derde internetmonteur had weggestuurd, die van de ADSL een rommeltje had gemaakt. En dat geldt zeker voor onze omgang met Moeder Aarde en al het schoons dat zij voortbrengt. Zijn grote teleurstelling – daterend van de tijd dat hij in het vredeswerk zat - is dat er maar weinig politici zijn die de grote lijnen zien. Zeker rond de verkiezingen staat het dingen naar de volksgunst voorop. Daar vaart het land niet wel bij.

Het Monnikenspoor
Erika Mannink begeeft zich met wandelhond Dora opnieuw op weg langs de route die Duitse Norbertijner monniken vele eeuwen geleden gingen van hun klooster in Clarholz naar het Overijsselse Vollenhove om daar de pacht te innen van hun landerijen aldaar. Het volgen van het spoor leidt tot byzondere (verwachte en onverwachte) ontmoetingen.

- Graf bij overblijfselen klooster Sibculo
(foto: St. Monnikenspoor)

Opnieuw spreekt ze Henk Huisman. Hij  woont letterlijk naast de kloosterput en de overblijfselen van het Cisterciënzer klooster Groot Galileo in Sibculo. Een plaats waar de geestelijken uit Clarholz ook langstrokken. En wellicht overnachtten op hun tocht naar het westen. Huisman maakt zich sterk voor nader onderzoek en opgraving van de fundamenten. Erika en bordercollie Dora maken het rondje op het kloosterterrein van Sibculo af en nemen, voor ze de veengebieden induiken even pauze. En wel op het kantoor van mediëvist Peter Hoppenbrouwers van de Uva. Hij zet het Monnikenspoor letterlijk op de kaart (de oudste die hij kent) en vertelt over hoe het landschap er destijds uitzag.
Mocht u (thans in alle rust) het Monnikenspoor willen wandelen, dan is er de mogelijkheid om dit zo nu en dan met een hoofdtelefoon op te doen en iets te vernemen over de achtergrond van de plek waar u bent. Via de wandelsite van de KRO kunt u inmiddels het geluid bij het station in Oldenzaal beluisteren, en ook tekst en muziek die bij de kloosterput van Sibculo horen. Dit alles is downloadbaar op uw eigen I-pod. U moet dan wél lid zijn van KRO Wandelen.

Het tweede Kloosteruur

Ralf Bodelier
Onze columnist buigt zich over de vraag of de derde feministische golf op komst is. Aanleiding van het nieuwste boek van Dirk Verhofstadt, dat vandaag op de Antwerpense boekenbeurs wordt gepresenteerd, over vier vrouwen uit Afrika en Pakistan, alle schrijfster en moslima, die eigen keuzes willen maken in hun leven.

Kiezen: vluchtelingen
Ad de Kok is Frater van Tilburg en staat in Udenhout klaar voor de vluchtelingen in zijn regio. In het Fraterhuis De Vuurhaard worden voor een korte periode vluchtelingen opgenomen, zij kunnen daar even bijkomen na een uitzetting of afwijzing, om dan weer nieuwe stappen verder te zetten.

- Frater Ad de Kok (foto: RKK)

Het vreemdelingenbeleid wordt volgens Ad de Kok zeer eenzijdig bepaald door de angst om overspoeld te worden door vreemdelingen, zoals in Spanje. Barmhartigheid zou volgens hem het uitgangspunt moeten zijn. Een generaal pardon voor alle vluchtelingen is geen optie, daarmee wordt de situatie onbeheersbaar. Dat ziet hij ook in en dat maakt hij ‘zijn’ vluchtelingen ook duidelijk. Maar wat nu gebeurt is onmenselijk: bij deze langdurige procedures krijgen ouderen psychische problemen en kinderen willen geen vrienden maken, omdat ze waarschijnlijk toch weg moeten.
Een andere kant van De Vuurhaard: in het eetcafé koken vluchtelingen uit het land van herkomst. Zij vertellen daarbij graag hun verhaal. Voor 10 euro kunt u dat allemaal proeven. Het eetcafé is geopend op de 1e en 3e donderdag van de maand. Hongerig? Bel naar 013-5111206 of mail naar De Vuurhaard.

Kiezen: jongeren
Henny Koot (66) is directeur van Multi Cultureel Centrum Don Bosco Haaglanden in Rijswijk.

- Salesiaan Henny Koot  (foto: RKK)

De Salesianen van Don Bosco zijn in 1952 in Rijswijk gestart met open jongerenwerk, dat aansluit bij de missie van de congregatie. Don Bosco noemde zijn manier van opvoeden, een ’preventief systeem’, een manier van omgaan met jongeren die er van uitgaat te voorkomen in plaats van achteraf te verbeteren. Don Bosco kiest er voor om de jeugd te ontmoeten op haar eigen werk- en speelplek: aanwezig zijn in het dagelijks leven, een luisterend oor zijn, een warm en hartelijk hart en verantwoording. Vanuit zijn ervaring, Henny Koot is sinds 1972 werkzaam in Rijswijk, klinkt een dringende oproep aan de politiek om ‘levende aanwezigheid’ bij jongeren en intensieve aandacht voor de situatie in de gezinnen.

Geschenk uit de Hemel
Waarom zou ik uit  je gedachten zijn, gewoon omdat ik uit je gezicht ben verdwenen? Dat is een citaat uit een brief van kerkvader Augustinus. En zo is het ook. De verhalen in Geschenk uit de Hemel gaan over mensen die al langer overleden zijn – maar die nog altijd leven ook al zijn ze gestorven.

- Monument voor Paulines moeder
(foto: RKK)

In deze aflevering het verhaal van Pauline van Buuren. Ruim 35 jaar geleden overleed haar moeder op 42-jarige leeftijd. Pauline was toen 7 jaar. Haar moeder werd gecremeerd en haar as verstrooid. Zo ging dat toen, zegt Pauline, maar er was nergens een ‘plek voor mijn moeder’. Sinds kort – dus ruim 35 jaar later! – heeft Pauline met haar vader een gedenkplek voor moeder gecreëerd. Op de plaatselijke begraafplaats hebben zij samen een stukje grond, waarop een steen is geplaatst, er staat een kaars er bij en een boompje. Op de steen een door Pauline zelf uitgehouwen lotus; symbool van de plant die groeit vanuit de diepte van duistere poelen om vervolgens prachtige bloemen voort te brengen. Voor Pauline en haar vader is het als thuiskomen, deze plek, waar haar ouders vaak wandelden en gelukkig waren en waar nu de verhalen boven komen die lange tijd niet zijn verteld. Net als het verdriet, dat bij Pauline pas kort geleden de ruimte kreeg. Een gedenkplek voor de moeder van Pauline: Een geschenk uit de hemel.