Ontwikkelingswerk - zin en onzin
Het Klooster, 15 oktober 2006
Oktober is voor veel katholieken de missiemaand. Een goed moment voor een bezinning op zin - en onzin van ontwikkelingswerk. "We kunnen niet genoeg geven, ook al komt het niet altijd
waar het wezen moet", zegt de één. "Het meeste ontwikkelingsgeld is echt weggegooid geld", zegt een ander. Blijkbaar werkt het wel in Kenia, waar Eunita Majiwa al 25 jaar
diverse kleinschalige projecten van de grond krijgt. Naast dat alles is er ook in ons eigen lanjes genoeg te beleven - èn opnieuw te beleven.......
het eerste Kloosteruur
Het zondaggevoel
Zondag: een dag van opzitten en pootjes geven of van ultieme vrijheid? Erika Mannink vond iemand die beide ervaringen heeft.
Wat is uw zondaggevoel? Mail uw verhaal naar hetklooster@kro.nl
RISE
Sta op! Betekent dat, maar de letters staan ook voor Rural Integrated Solidarity Empowerment. De motor van RISE is Eunita Majiwa (52). Al 25 jaar heeft ze ervaring met
kleinschalige projecten in Zuidwest-Kenia. In de jaren negentig werd haar project LABALU bekend via de campagnes van Vastenaktie. In december 2004 heeft de bisschop van Homa Bay gemeend om
LABALU, dat voor 80% uit vrouwen bestond, voortaan te laten leiden door een man. De vrouwen van het project besloten daarop om met Eunita verder te gaan, hetgeen resulteerde in RISE
Trust.
In Zuidwest Kenia is het leven extreem moeilijk. Er zijn ontzettend veel weeskinderen omdat ouders aan aids of malaria zijn overleden. Ieder dag is het de vraag of er genoeg eten is, of er
genoeg geld is om kinderen naar school te laten gaan. Droogte, gebrek aan schoon water, werkeloosheid en geringe landbouwopbrengsten verergeren de nood. Het programma van RISE biedt met
name aan vrouwen en aan jongeren van wie de ouders aan aids zijn overleden, de mogelijkheid zich te organiseren. Samen bespreken zij de vragen van hun dagelijks leven en samen zoeken ze
naar mogelijkheden voor het verbeteren van de landbouwproductie zodat ze voor hun eigen voedsel kunnen zorgen en samen kunnen sparen om kleine bedrijfjes op te zetten.
Op 6 oktober j.l. was er in Den Bosch een bijeenkomst van de Vrienden van RISE, een groep van ongeveer 30 mensen uit Nederland en Vlaanderen, die sinds de jaren negentig geregeld contact
hebben met haar en haar steunen in haar werk. Eunita Majiwa was persoonlijk aanwezig tijdens de bijeenkomst, samen met Fred Ochieng, project-manager van RISE en met name verantwoordelijk voor
de landbouwprogramma’s. Kloosterverslaggeefster Kitty Mul was er ook en hoorde hoopvolle verhalen.
Ageeth Potma en Eunita Majiwa
Monique Zwarts en Eunita zingen een Keniaans lied
(foto's: Het Klooster)
Meer groepen
De dag in Den bosch was ook bedoeld om diverse groepen, die zich inzetten voor projecten in Zuidwest Kenia met elkaar in contact te brengen.
Zo zijn er bv.:
OIP, een anti-aidsproject in Oyugis (Oirschot);
Kenia-Project Etten-Leur, geeft steun aan groepen weduwen in oa. Ahero;
Hope for Kabondo, een aidsproject in Kabondo
Het Monnikenspoor
Hij werkt al vanaf 1969 bij de gemeente Oldenzaal, stadshistoricus Jos Oude Essink Nijhuis. Vanmiddag neemt hij Erika Mannink en border collie Dora mee langs middeleeuwse sporen in de stad.
Hoewel, honden mogen haast nergens in… Behalve de Plechelmusbasiliek en een restant van het burgergasthuis, hoort u over de contouren van het oude Agnesklooster die bewaard zijn gebleven
in de krochten van een winkelcentrum. Waar ooit nonnen rondliepen, parkeren nu terreinwagens.
Mocht u het Monnikenspoor willen wandelen, dan is er de mogelijkheid om dit zo nu en dan met een hoofdtelefoon op te doen en iets te vernemen over de achtergrond van de plek waar u bent. Via de
wandelsite van de KRO kunt u inmiddels het geluid bij het station in Oldenzaal beluisteren, en ook tekst en muziek die bij de kloosterput van Sibculo horen. Dit alles is downloadbaar op uw
eigen I-pod. U moet dan wél lid zijn van KRO Wandelen.
De route van het Monnikenspoor is te vinden in ANWB's-Toeractief.
het tweede Kloosteruur
Ralf Bodelier
Zin- en onzin van ontwikkelingswerk - voor onze columnist en schrijver Ralf Bodelier een vertrouwd thema, want hij is geregeld in Malawi en weet wat daar speelt. Hetgeen leidt tot een
uitgesproken mening....
Elle Ombre: Wie goed bedoelt.....
Het is alweer 10 jaar geleden dat Ellen Ombre naar het West-Afrikaanse land Benin reisde om daar van dichtbij te zien hoe de Nederlandse ontwikkelingshulp in de praktijk gestalte krijgt. Haar
bevindingen, opgetekend in het boek ‘Wie goed bedoelt’, stemmen niet vrolijk. Aan goede bedoelingen geen gebrek, maar in de uitvoering signaleert ze de ene flater na de andere. Hoe
is het mogelijk, vraagt ze zich af, dat het met landen die in de afgelopen jaren geen hulp kregen, door de bank genomen beter gaat dan met de landen waar we ons zo goedbedoelend mee bemoeiden?
“Wie goed bedoelt”wordt dit najaar opnieuw uitgegeven (bij de Arbeiderspers in Amsterdam); kennelijk is haar kritiek nog steeds actueel.
Jacques Giesen
Maastricht is al jarenlang tijdens het derde weekend van september in de ban van het festival voor religieuze muziek Musica Sacra. De KRO is nauw betrokken bij het festival, heeft er ook
dit jaar weer veel opnamen gemaakt en het RKK zendt er onder meer rechtsreeks uit. Wie Musica Sacra zegt, zegt Jacques Giesen – Als directeur van Het Theater aan Het Vrijthof was hij een
van de organisatoren van dit festival. Onlangs nam hij afscheid als directeur, maar hij keerde er even terug om met Kitty Mul rond te lopen langs het Vrijthof en te praten over zijn
belangstelling voor muziek, theater en over zijn dubbele verhouding met religie.
Service en informatie
Ellen Ombre, “Wie goed bedoelt.” Verschijnt bij Arbeiderspers A’dam, najaar
2006
