Lichaam en geest

Het Klooster, zondag 10 september 2006

Nationale ziekendag is het vandaag – sinds jaar en dag een activiteit van de vereniging De Zonnebloem.  Om aandacht te vragen voor wat het betekent, als je niet gezond bent of moet leven met een handicap.
Het lijkt een dooddoener – maar een mens is meer dan zijn lichaam. En ook daarvan zie de bewijzen om je heen. Een mens is lichaam èn geest en zoekt naar wegen om inhoud te geven aan zijn leven, ook als het lichaam daarbij niet zo meewerkt. Hoe mensen dat doen, daarover gaat het het komende eerste kloosteruur.

het eerste Kloosteruur

Lichaam en Geest
Wie een chronische ziekte heeft, krijgt veel voor zijn kiezen. Sommige dingen kunnen ineens niet meer, andere kosten veel meer zorg en inspanning. Hoe kan je het beste omgaan met die nieuwe situatie? Daarbij kunnen mensen best wat hulp gebruiken, vindt professor Harry van de Wiel van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Niet alleen het lichaam, ook de geest van de patient heeft behoefte aan zorg. Noem het coaching: een sparring partner met wie je kunt uitwisselen over hoe je het moet aanpakken. Want het maakt veel uit hoe je tegenover je ziekte staat. Dat blijkt uit een groot onderzoek onder epilepsie patiënten onder leiding van van de Wiel. Niet de mate van ziek zijn, maar vooral de eigen  geestelijke instelling bepaalt hoeveel plezier deze mensen in het leven hebben.

Harry van de Wiel (foto Het Klooster)

Giesbert Nijhuis
Wat als je lichaam het bijna helemaal niet meer doet en je geest nog uitstekend werkt. Giesbert Nijhuis uit Amsterdam kreeg in 1995 een ernstig auto-ongeluk en is sindsdien vanaf zijn nek verlamd. Alleen zijn hoofd kan hij nog bewegen. Erika Mannink was vorige zomer bij hem op bezoek. Nijhuis ontwikkelde het Persoonlijk Zorgnetwerk, een systeem dat de thuiszorg beter en efficiënter maakt. Hij woont zelfstandig en is voor een groot deel afhankelijk van de computer.


het tweede Kloosteruur

Portret

Noesja Kejgoebadi

Noesja Kejgoebadi is 22 jaar en komt uit Azerbeidzjan, met haar familie is ze naar Nederland gevlucht, omdat haar overgrootfamilie uit Iran kwam worden Noesja en haar familie in Azerbeidzjan niet erkent. Haar familie was ook politiek actief in hun land.
Sinds 2000 is ze met haar familie in Nederland, via aanmeldcentra's en het asielzoekerscentrum in Amsterdam, kwamen ze in het AZC in Schagen (noord holland) terecht. Daar wonen ze in een caravan.
Noesja heeft haar middelbare school in Azerbeidjan niet kunnen afmaken omdat ze moest vluchten. In Nederland heeft ze MBO tandartsassistente gedaan en sinds vorig jaar studeert ze voor Mondhygieniste. Ze kan studeren dankzij steun van het UAF. Een stichting voor vluchteling studenten.
Haar vader is ingenieur en haar moeder oogarts, Noesja is vastbesloten om hier in Nederland ook de medische kant op te gaan en ze wil ook doorgaan tot het hoogste niveau wat ze kan bereiken.

Noesja en haar vader en moeder

Nieuw Liedfonds

Hore mijn oor het ongehoorde
Dat ik bedacht ben op wat ik zie
Onze monden: dat zij vrede roepen
Onze handen: dat zij troosten.
Dan zullen mijn voeten gaan waar liefde is
mijn hart overvloeien van vreugde

Woorden van Juut Meijer op muziek van Tom Löwenthal –
Met nog veel ander moois is dit te horen op een onlangs verschenen cd van het Nieuw Liedfonds Amsterdam: Kostbare bronnen.
Het is de vierde cd van het Nieuw Liedfonds – allemaal nieuwe liederen – op teksten en als het kan ook muziek van vrouwen – gemaakt voor de liturgie in de dominicusgemeenschap, die wekelijks samenkomt in de Dominicuskerk – oftewel "de Dominicus" – aan de Spuistraat in Amsterdam. Maar ook buiten de Dominicus zijn ze niet onopgemerkt gebleven. Kees van Mechelen ging met de vier cd’s in de hand op bezoek bij drie vrouwen, die nauw betrokken zijn bij en aan de wieg gestaan hebben van dat Nieuw Liedfonds om wat meer aan de weet te komen over het waarom en het hoe van deze nieuwe teksten en muziek: Marijke Beukema, Wilna Wierenga en Juut Meijer.

Koor Nieuw Liedfonds (foto Nieuw Liedfonds)