Margriet Bekius

Geschenk uit de Hemel, 28 november 2007
Herhaling van 6 december 2006.

Margriet Bekius was 14 jaar toen haar moeder overleed aan borstkanker. Dit jaar wordt ze 49 jaar, net zou oud als haar moeder ooit is geworden. Een bijzonder moment dat Magriet wil ?vieren? met een ode aan haar moeder. Wilfred Kemp gaat voor Margriet op zoek naar herinneringen aan haar moeder Klaske Bekius.

Vaas zonder bloemen
Het is 1972 als Margriets moeder na een lang ziekbed overlijdt. Margriet: ?Ik geloofde nog lang dat ze weer beter zou worden. Ik heb het haar zelfs gevraagd: ?Mam, ga jij dood??. Mijn moeder kwam naast me staan en ontweek mijn vraag. Uiteindelijk antwoordde ze: ?Nee malle meid!?.? Er was in die tijd een liedje: ?Een kind zonder moeder is als een vaas zonder bloemen?. Als Margriet dat hoorde dacht ze bevreesd: ?Oh straks ben ik ook een vaas zonder bloemen?.


Margriet met de zussen van haar moeder, tante Geertje en tante Wiep (foto: RKK)

Sterk
Margriet heeft na haar moeders dood altijd het gevoel gehad dat ze sterk moest zijn. Sterk voor haar vader die veel verdriet had en sterk voor haar zus die in diezelfde periode haar eerste kind verloor. Dat sterk zijn had ook wel iets positiefs en was typerend voor het gezin. Altijd als er iets aan de hand was, luidde het ?niet zeuren, gewoon doorgaan?.

Margriet met schooljuffrouw Tiny Visser
(foto: RKK) Verlate rouw
Pas jaren later komt de pijn van het verlies van haar moeder naar boven, als Margriet een dertiger is en tegenslag krijgt in haar leven. Ze komt in contact met een organisatie voor verlate rouw en gaat een weekend naar een klooster voor een workshop ?Dochters zonder moeder?. Daar leert ze haar verdriet verwerken. Voor Margriet is haar moeder nog altijd van invloed op haar keuzes, hoe ze zelf in het leven staat en hoe ze met haar kinderen omgaat. ?Ze is voor mij heel, heel belangrijk. Ze is ook altijd aanwezig. Ze zit in mij en ik hoop altijd dat ze dingen ziet."

Een gewone ?bijzondere? vrouw
Naast moeder was Klaske Bekius ook burgemeestervrouw in het Friese Kollum. Ruim 30 jaar later leeft daar de herinnering aan haar nog altijd voort. Bekenden van vroeger typeren haar als een gewone vrouw die altijd voor iedereen klaarstond en zich nooit liet voorstaan op het feit dat ze de vrouw van de burgemeester was. Iets wat haar in die tijd juist weer bijzonder maakte. Ook de broer van Klaske haalt herinneringen aan zijn zus op die hij nog nooit met iemand heeft gedeeld.