Leo Fijen - Hoe weet je waar je moet zijn?

Ter gelegenheid van het geloofsgesprek met Jim Schilder, dat op zondag 21 oktober zal worden uitgezonden, volgt hieronder een eerder weblog van Leo Fijen. Hij sprak anderhalf jaar geleden al eens met Jim Schilder. Hij moest toen nog priester gewijd worden. De tekst beschrijft de weg van Schilder die journalist was en geroepen werd tot het priesterschap.

Tranen
Hoe weet je waar je moet zijn in het leven, vraag ik Jim Schilder. ‘Dat weet je pas als je er bent, zou Johan Cruijff zeggen’, antwoordt hij gevat en met een glimlach op zijn gezicht. ‘Ik heb gezocht zolang ik er nog niet was en ik heb geworsteld en afgetast om te achterhalen waar ik moest zijn. Toen ik er was, beleefde ik zo’n vervulling en vreugde. Het was Eerste Paasdag in de Nicolaaskerk. De zon kwam door de ramen, terwijl ik geraakt werd door de combinatie van uitbundigheid, stilte en gemeenschapszin. Ik had tranen in mijn ogen, vooral bij de consecratie. Vanwege de overgave, de zorg, de intensiteit, en dat 2000 jaar na Christus in een Amsterdamse kerk. Tranen van vreugde omdat ik het gevoel had dat ik was thuisgekomen.

Christus is verplichtend
Thuiskomen. Jim Schilder beschrijft in herkenbare en alledaagse beelden wat thuiskomen betekent. Hij leefde net als zo vele anderen met het besef dat we ergens vandaan komen en ook op zoek zijn. Hij was al zo lang op zoek, sinds 1993 toen hij een visioen had gekregen van een schaapherder in de bergen die in gesprek was met God. Dat was zo’n sterke ervaring dat hij op zoek ging naar die plek. Hij vond de letterlijke plek, hij kende geen twijfel meer over het bestaan van God, maar hij was nog niet thuis. Ook niet toen hij in New York correspondent was en de ene na de andere kerk binnenliep. Hij kreeg blijkbaar de tijd om Christus te vinden. Zoals zijn indruk is dat we allemaal de tijd krijgen om thuis te komen. Daar gaan soms jaren over heen. Die heeft een mens ook nodig. Pas twaalf jaar later ging hij op uitnodiging mee naar Israel en leerde daar Christus kennen. Met God kun je alle kanten op, Christus is verplichtend, zo weet hij nu. Hij ontmoette Christus, maar was nog steeds niet thuis. 


Jim Schilder, pr. Foto: IKON

Om de hoek in Amsterdam
Jim Schilder was toen nog werkzaam als redactiechef van HP/De Tijd. Hij leefde dus in een wereld waar de kerk ver weg was en waar vrijheid met hoofdletters werd geschreven. Hij zocht ondertussen in de hele wereld om nog meer thuis te komen, maar vond zijn thuis om de hoek in Amsterdam. Hij wilde met Pasen naar de kerk en zocht een plek waar mooi gezongen werd. Het werd de Nicolaas, met alle gevolgen van dien. Want het is nog steeds de plek waar hij moet zijn. En hij verwondert zich er nog steeds over dat het bestaat. ‘Je kunt er heen, het kost niet. Dat waar ik zo lang naar op zoek was, blijkt gewoon te bestaan. Om de hoek, voor niets. Alles kost geld tegenwoordig, dit is een geschenk. Soms hoor ik op zondag dat er files staan voor de IKEA. Dan denk ik: ik weet een betere plek, kom naar de kerk’, zo verwoordt Jim Schilder thuiskomen.

Andere wereld
Dit is niet het zoveelste bekeringsverhaal. Jim Schilder komt echt uit een andere wereld. Hij was ooit protestant, geloofde niet meer in de toekomst van het christendom, zocht zijn geluk in het warenhuis van eigentijdse spiritualiteit, wilde niet aan regels gebonden zijn, woonde in het hartje van Amsterdam, zat graag op de racefiets en had de gedroomde baan van redactiechef bij een gerenommeerd opinieblad. Ziehier het profiel dat in niets lijkt aan te sluiten bij een toekomst in de katholieke kerk die vandaag de dag vooral onder vuur ligt. En toch ligt daar zijn toekomst. Want toen hij bleef komen in de Nicolaas en kenbaar maakte dat hij graag katholiek wilde worden, deed hij mee aan de vormselgroep. Op een zomeravond waren ze bijeen met de toekomstige vormelingen die hun favoriete plek mochten kiezen. Jim was de enige die naar het altaar liep. ‘Hier moet ik staan, wist ik. En toen ik daar stond, voelde ik een lichtstraal boven uit de koepel die zacht en krachtig tegelijk was en die mij overrompelde. Ik was ontroerd, net als die eerste keer met Pasen. Ik was ook in de war. In de weken daarna wist ik: dit kan alleen maar betekenen dat ik priester moet en mag worden’, zo vertelt hij heel indringend.

Bewondering en jaloezie
Jim Schilder liet alles los om deze roeping te volgen. Op de redactie van HP/De Tijd vielen zijn collega’s stil en reageerden daarna met bewondering en jaloezie. ‘Hoe doe je dat, geroepen worden, vroegen ze hem. Eigenlijk wil iedereen weten wat de plek is waar je moet zijn’, weet hij nu. Maar het was ook moeilijk om alles te laten. Geen eigen appartement meer, geen impulsen meer om even naar het Concertgebouw te gaan, geen baas meer over eigen tijd. Van journalistiek naar priesterschap, van protestant naar katholiek, van een vrij leven naar een bestaan met regels. En toch is hij thuis. ‘Omdat het vrijblijvende heeft plaatsgemaakt voor het blijvende’, zo legt hij uit. En het blijvende is de verbintenis met Christus. Daar kan niets tegen op. Dat overstijgt tijd en wereld. Dat is voor de eeuwigheid. Daarom gaat hij door, op weg naar het priesterschap. Met dank aan die Paasmorgen in de Nicolaaskerk die nog steeds zijn plek is, al vijf jaar lang.

Leo Fijen