Leo Fijen - Sport als leerschool van leven en geloof

Die ene keer
Hij is één van de kandidaten voor Olympisch goud in Londen. En daarom leeft hij al jaren toe naar die ene droom: om begin augustus dé oefening van zijn leven te turnen aan de rekstok en daarmee alle concurrenten achter zich te laten. Het gaat om die ene zo gecompliceerde oefening, het moet die ene keer helemaal goed gaan. Want dan heeft hij zeker een medaille en misschien wel goud. Dan komt zijn droom uit, de droom van Epke Zonderland.

Niet cadeau
En die droom heeft hij niet cadeau gekregen. Al vanaf zijn vierde levensjaar is deze sterke Fries bezig met gymnastiek en turnen. In zijn tienerjaren ontdekte hij dat hij beter was dan de gemiddelde turner. En daarna merkte hij dat hij zich kon meten met de beste turners van de wereld. Epke Zonderland won het Europees Kampioenschap, werd tweede op het Wereldkampioenschap en zegevierde meer dan eens in wereldbekerwedstrijden. Daarnaast werd hij kort geleden opnieuw tot Sportman van het Jaar gekozen. En toch, toch kreeg Epke Zonderland de weg naar Londen niet cadeau.

Hard onderuit
Medaillekandidaat, topfavoriet, succesvol in Europa en in de rest van de wereld, geprezen en gelauwerd door zijn collega-sporters in Nederland. Maar de geboren topper moest heel lang wachten totdat de deelname aan de Olympische Spelen zeker was. De stoere Fries wilde zo graag uitgezonden worden naar Londen, maar moest tot vorige maand ploeteren voordat hij zekerheid kreeg. En dat had vooral met tegenslag op de beslissende kwalificatiemomenten te maken. De turner die op de Spelen van 2008 al een zevende plek scoorde, ging letterlijk onderuit. Op het Wereldkampioenschap van oktober 2011 in Tokio en later op belangrijke momenten voor de kwalificatie. Hij experimenteerde met een nieuwe oefening, hij zocht zijn grenzen op en hij viel hard op de grond.

Tegenslag maakt sterker
Ik sprak Epke Zonderland al eerder, in december vorig jaar. Hij deed als gitarist toen mee aan een Kerstconcert van RKK in Friesland. En hij wist toen al dat hij alleen nog maar via een omweg de Spelen kon halen. Ik vroeg hem in de Bonifatiuskerk van Leeuwarden of hij daar niet van baalde. ‘Nee’, antwoordde hij. ‘Want deze tegenslag maakt me sterker, deze beproeving komt niet zomaar op mijn pad. Ik word getest en ik word gedwongen om een andere kant van mezelf te ontdekken. Dat hoort bij topsport, dat is het mooie van het leven: onderuit gaan om er sterker uit te komen. Zo beleef ik mijn sport, zo heb ik de weg naar de Spelen van 2012 ervaren.’


Epke Zonderland. Foto: RKK

God
Epke Zonderland moest dus via een omweg naar de Spelen. Hij moest de meerkamp turnen, zoals hij dat al lang niet had gedaan. Hij moest dulden dat zijn concurrent Jeffrey Wammes via de rechter het hem nog moeilijker maakte. Hij moest vormbehoud tonen, elke keer weer. En die kleine, sterke Fries deed dat. Zonder grote woorden, bijna in de luwte, balancerend op het dunne koord dat topsport heet. En daar vond en vindt hij de steun van God. Katholiek opgevoed, altijd katholiek gebleven, met een hart dat klopt van het geloof in Christus, kijkt hij anders naar topsport. Medailles winnen is mooi, het goud van Londen blijft een droom, maar sport is ook een leerschool van het leven. Sport is een weg om te laten zien waar een mens van leeft. Epke Zonderland kan dan niet zonder God. Hij bidt, hij vertrouwt op de steun van God en hij blijft rustig ook na tegenslagen. Niet bitter achterom zien, maar leven met het vertrouwen dat het toch goed komt en dat God dichtbij is.

Op weg naar zijn droom
Natuurlijk droomt Epke Zonderland van de gouden plak in augustus. Maar succes wordt niet bepaald door training alleen, succes is ook het gevolg van een levenshouding. En die wordt mede bepaald door het geloof. Hoe gaat een topsporter met zijn concurrent om? Wat is de diepste steun en toeverlaat in zijn leven? We staan in de sporthal van Heerenveen. We spreken elkaar op de plek waar hij elke dag traint om te schitteren in Londen. De droom fonkelt in zijn ogen. Maar hij weet dat hij daar straks niet alleen staat. Die zekerheid maakt hem rustig. Met die steun reist hij straks naar Londen. Dat maakt hem in zekere zin vrij om het beste uit zichzelf te halen. Een gelovige jongen uit Friesland die God bij de naam noemt, die met warmte praat over zijn katholieke jeugd en van zijn geloof getuigt op het hoogtepunt van zijn sportieve carrière, die jongen is op weg naar zijn droom.

Leo Fijen