Leo Fijen - De pastoor en zijn hond met een missie

Ter gelegenheid van Werelddierendag ging Leo Fijen terug naar de pastoor en zijn hond. Hieronder het weblog dat hij bij een eerdere gelegenheid schreef.

Je moet leven van mensen delen om Christus te kunnen delen
Je moet het leven van mensen delen om Christus te kunnen delen. Daarom moet de deuren van de kerk open. Daarom ga ik de boer op met de kerk en loop mensen tegemoet om zo hun zorgen te delen en te weten waar ze staan in het leven. Aan het woord is John Dautzenberg, de pastoor van de Martinuskerk in Tegelen. Hij gaat voor de mensen die aan de kant zitten en niet meer in de kerk komen. Dat is 97% van zijn schapen. Ze weten de kerk niet meer te vinden. Daar zit de uitdaging van zijn pastoraat, in die mensen. De kerkgangers die gebleven zijn wil hij niet tekort doen. Zij zijn de longen van de pastoor en geven hem adem. Maar die adem heeft hij nodig om de mensen aan de kant te blijven zoeken.

Verkeerde afslag voor goede richting
Een pastoor die van mensen houdt en die begrijpt dat de wegen in het leven niet recht toe recht aan lopen. Sterker nog, je moet vaak omlopen en een verkeerde afslag nemen om de goede richting te kunnen vinden. Daarom zit hij ook graag in de kroeg om geloofsgesprekken te kunnen voeren. En daarom loopt hij nog liever met zijn hond Joep langs de Maas. John Dautzenberg is een priester met een hond. En die hond is zijn trouwe metgezel. Die hond trekt de pastoor mee naar buiten en is aanleiding voor andere mensen om hun verhaal aan hem te vertellen.

Hond met een missie
Die hond Joep doet nog iets anders. John Dautzenberg woont alleen in een grote pastorie. Door Joep heeft hij een hond om voor te zorgen. Het is goed dat een celibataire priester voor iemand kan zorgen, denkt de pastoor. Hij vertelt het allemaal op een aimabele toon. Dautzenberg is geen scherpslijper, geen fanatiek gelovige. Hij praat op een beminnelijke en nabije manier, hij wil dicht bij mensen zijn en doet dat ook. In heel zijn pastoraat. De hond speelt daar een belangrijke rol in. De pastoor noemt Joep dan ook een hond met een missie. Want op de achterzijde vertelt Joep de hond wat de pastoor niet hardop kan zeggen. De hond heeft een wekelijkse column. Het is de meest gelezen pagina van het parochieblad, de Roep van Joep. Die kan en mag zeggen wat geen mens en geen priester mag zeggen.

Bonbonnerie met naam van Victor
Victor, zijn eerste hond vijftien jaar lang, schreef eerst de column. Maar Victor is kort geleden overleden. Via Victor heette de rubriek die aanleiding werd tot een veel groter verhaal. Mensen uit Tegelen schonken giften aan de hond. Er werd een fonds gevormd met diaconale doelen. Dat fonds draagt de naam van de hond. En met dat fonds worden ouders gesteund die hun schoolgaande kinderen geen fiets en laptop kunnen schenken. De kerk springt dan bij, door toedoen van het Victor-fonds. Zo zorgt de hond er voor om dichter bij mensen te komen en hen op weg te helpen in het soms moeizame bestaan. Zelfs de bonbonnerie van Tegelen is naar Victor, de eerste hond, genoemd. Van elke kilo bonbons gaat twee euro naar het fonds van Victor.

Licht geven in het donker
John Dautzenberg, de pastoor die de harten van de mensen raakt, de priester die door zijn hond de meest kwetsbare inwoners kan helpen, de charmante Limburger die iedereen een hart onder de riem wil steken: want God houdt van iedereen en geeft zin aan het bestaan van allen. Daarom hebben we niets te verliezen en hoeven we niets te reserveren omdat God geen onderscheid maakt tussen rijk en arm, jong en oud. God houdt van iedereen. Die boodschap wil de pastoor van Tegelen delen. Hij hoeft niets te oogsten, hij zaait wel. En hij wil zorgen dat het goed komt met mensen. Hij wil licht geven in het donker zoals het ooit licht werd in zijn leven. Op zijn 21e levensjaar toen het vuur van Christus in zijn hart begon te branden. Dat vuur wil hij delen. En zijn hond Joep helpt hem daarbij. Een bijzondere missionaris en zijn hond met een missie. Ik heb veel mensen in de kerk gesproken, maar dit verhaal had ik niet eerder gehoord. Het ontroerde me door zijn eenvoud, overgave en vertrouwen. De pastoor en zijn hond, wat een verhaal!

Leo Fijen