Edwin Evers

‘Ik heb eigenlijk niet zo veel met Hilversum’

'Evers staat op' is al jaren het best beluisterde ochtendprogramma. Edwin Evers (38) zag zijn jongensdroom werkelijkheid worden, maar blijft onder zijn status van populairste dj Hardenbergsnuchter.

Jij hebt helemaal geen diskjockeyhoofd!
‘Daarom zit ik ook op de radio.’

Veel mensen zouden je in principe voorbijlopen, zonder je te herkennen.
‘Ik heb er geen enkele moeite mee als mensen mij voorbijlopen. Ik krijg vaak te horen: “Je bent zo gewoon.” Dan denk ik: ik probeer gewoon te doen zoals ik doe en te zijn zoals ik ben. Alleen op de radio komen bepaalde karaktereigenschappen iets meer naar voren en dan ben ik wel dominant aanwezig.’

Met Evers staat op maakt Edwin Evers op Radio 538 al jaren onbetwist het best beluisterde ochtendprogramma. Inmiddels heeft de populaire dj al veel Marconi Awards binnengesleept, maar hij blijft er opvallend bescheiden onder. Hij is een Hardenberger en dat bepaalt zowat alles in zijn leven. Niettemin: een jongensdroom kwam uit. ‘Vroeger werd er altijd gezegd dat als je uit het oosten kwam, je het helemaal kon vergeten. “Want daar in het westen kom je nooit aan de bak met hun vriendjespolitiek.” Eerlijk gezegd: ik heb er in ieder geval niet zo heel veel van gemerkt, maar een jongensdroom was het wel. Ik wilde altijd graag iets met muziek doen. Ik heb vroeger gedrumd, dat deed ik al eerder dan radio maken. Eigenlijk wilde ik een drummer als Cesar Zuiderwijk van Golden Earring worden. Nou, dat is niet gelukt. Ik ben plaatjes gaan draaien, vanaf mijn zolderkamertje naar de muziekomroep en uiteindelijk zitten we nu hier.’

En ik spreek nu met de best beluisterde en ook best betaalde diskjockey van Nederland.
‘Voelt goed, hè! Het is niet iets waar ik de hele dag mee bezig ben. Het is ook gewoon een baan, wel de allerleukste baan die je kunt hebben. Ik zie het eigenlijk ook niet als een baan. Dat is misschien wel een van de redenen waarom ik dit werk zo lang volhoud en waarom ik er uiteindelijk succesvol in ben geworden. Het is een passie.’

Buiten proportie
Via de Hardenbergse Muziek Omroep, Extra 108, Power FM, Radio 10 Gold, Radio 3, Veronica én de KRO trad Edwin Evers in 2000 aan bij Radio 538, in wat de eerste grote dj-transfer was in Nederland. ‘Best wel maf’, zegt hij, ‘om in één keer onderdeel te zijn van zo’n mediacircus.’ Evers ging ook in één keer aanmerkelijk meer verdienen, in een tijd dat er nog geen Balkenendenorm bestond. ‘Ja, ik ging heel veel meer verdienen voor exact hetzelfde werk. Maar ik stapte zeker niet alleen over voor het geld.’

Is het inkomen dat jij nu vergaart in overeenstemming met wat jij presteert?
‘Nee.’

Vertel!
‘Nou, dat is heel logisch: dat is buitenproportioneel. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor voetballers, tennissers of artiesten. Als je ziet wat je ervoor moet doen, is dat absoluut buiten proportie, maar als je kijkt naar wat ik doe en wat dat vervolgens oplevert voor dit bedrijf, is het wel degelijk in verhouding. Het is dan nog steeds veel, dat realiseer ik me heel goed. Mensen die ergens talentvol in zijn, voelen vaak niet dat ze daar heel erg veel voor moeten doen. Mijn werk voel ik meer als een totaal uit de hand gelopen hobby. Radio 538 is gewoon een bedrijf dat winst moet maken, want er werken hier 140 mensen en die moeten allemaal eten en hun hypotheek betalen.’

Broertjes De Boer
Edwin Evers is de navigator die dat deel van Nederland dat ’s ochtends op Radio 538 afstemt, door de file zegt te loodsen. Hij zegt zijn publiek vooral op een luchtige manier te begeleiden. ‘Ik ben me er vooral van bewust dat ik een amusementsprogramma maak. Dat wil niet zeggen dat ik mij niet met maatschappelijke thema’s zou kunnen bezighouden, maar ik ben toch hoofdzakelijk bezig met amuseren. Vanmorgen hadden we de Mexicaanse griep, om maar wat te noemen. Vanaf de start bij de KRO maken we dit programma nu al twaalf jaar, maar elke dag is nog steeds nieuw. Evers staat op is de afgelopen jaren ook niet erg veranderd, alleen de vormgeving klinkt nu echt anders dan vijf jaar geleden. Maar de grootste verandering in een programma dat zo dicht bij je staat, is je eigen verandering. Ik ben nu anders dan twaalf jaar geleden, dus is het programma ook anders.’

Zijn echte doorbraak geviel in 1998, ten tijde van het WK voetbal in Frankrijk, waar Evers voor het eerst zijn typetjes etaleerde, zoals de broertjes De Boer. ‘Ik deed die broertjes De Boer al bij Veronica, maar pas toen op Radio 3 bij het WK het hele land meeluisterde, merkte ik: dit is raak, dit vinden mensen leuk. Mijn moeder heeft nog een plakboek met een krantenbericht erin: “Broertjes De Boer populairste radio-item ooit.” Fantastisch!’

Evers breidde zijn assortiment uit met de stemmen van onder anderen Peter R. de Vries, Willibrord Frequin, Frans Bauer, prins Bernhard, die hij na diens overlijden niet meer deed, en Geert Wilders. Sinds een week of drie is ook minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin aan het repertoire toegevoegd. ‘Die stem en de herkenbare manier waarop hij de dingen uitspreekt, daar kan ik wat mee. Ik vind in het typetje het karakter dat je probeert neer te zetten nog belangrijker dan de stem. De imitatie moet kloppen, zeg maar.’

Schouderklopje
Evers is van huis uit Nederlands-hervormd, maar met het geloof zegt hij geen band te onderhouden en daar is hij blij mee. ‘Ik heb niets met het hele geloof.’ In zijn huiskamer toont hij mij een foto van zichzelf, samen met zijn broers. ‘Deze foto symboliseert de band die ik met ze heb. En die is heel goed, zoals je op die foto kunt zien. Ik was nog een baby en mijn broers Johan en Erik zijn daar al wat ouder. Ik lig daar op een matje tussenin. Ik spreek ze bijna elke dag. Die Marconi Award staat hier als een soort schouderklopje op de kast. Ik kijk er af en toe naar als een compliment. Je maakt uiteraard geen radio om er prijzen mee te verdienen, want de luisteraars die je hebt zijn eigenlijk de echte prijzen.’

Hardenberg
Evers mag dan een beetje een kleurloze indruk maken, voor zijn vak heeft hij heel veel over moeten hebben. ‘Toen mijn vrienden en schoolkameraden begonnen te stappen en achter de dames en het bier aan zaten, stond ik vanaf mijn zestiende elke avond plaatjes te draaien. Ik was daar echt heel -serieus mee bezig. Dat stapgedeelte heb ik over-geslagen, zonder dat het mij moeite kostte. Ik heb een waanzinnige baan, echt het leukste wat er is, maar je leven moet daar wel enigszins aan aangepast worden. Ik heb nauwelijks een sociaal leven. Ik rij ’s ochtends om vier uur uit Hardenberg weg en ben om tien uur ’s ochtends klaar. Dan heb je vrije tijd op een moment dat je daar sociaal gezien heel weinig mee kan, want mijn vrienden zijn dan allemaal aan het werk. En op het moment dat zij thuiskomen, moet ik naar bed. Dat moet ik ook echt doen, want anders ga je kapot. Doordeweeks op tijd – om negen uur – naar bed en niet drinken. Ik heb er vorige week een keer om half zeven in gelegen, zo moe was ik. Op het moment dat je het als een opoffering gaat zien, wordt het tijd om ermee op te houden.’

Een relatie hebben is moeilijk in jouw geval?
‘Het kan wel, maar een vriendin zal er rekening mee moeten houden dat het leven ongewild toch wel erg beïnvloed wordt door mijn werk. Ik kan niet tot ’s avonds laat gezellig ergens gaan eten met een flesje wijn. Dat zit er gewoon niet in.’

Jij had een vriendin?
‘Ik had een vriendin, een niet-Hardenbergse, maar dat ligt alweer even achter mij. Onze relatie liep stuk op het feit dat ik met grote regelmaat ook in Hardenberg was, waardoor we uiteindelijk toch uit elkaar groeiden. Ze had niet zo veel met Hardenberg en ik heb eigenlijk niet zo veel met Hilversum. Ik heb een appartement in Hilversum, waar ik doordeweeks regelmatig verblijf als ik na afloop van mijn programma nog andere dingen te doen heb. Anders ga ik liever meteen weer terug. Er zijn een aantal dingen waar ik nooit meer vanaf kom: dat is Hardenberg, de voetbalclub en de Chinees. Ik vind het ook niet erg om op en neer te rijden. Ik voel me in Hardenberg gewoon heel erg thuis. Ik heb ook geen vrienden in het dj-wereldje. Je noemt niet zomaar iemand een vriend. Ik vind mijn collega’s allemaal superleuk, maar ik ga eigenlijk bij niemand op de koffie. Ik woon hier ook niet, dus ik kom die jongens ook weinig tegen. Mijn vrienden wonen in Hardenberg.’

Verschil
Er lopen in Hardenberg, of elders in Nederland, een heleboel jongetjes rond die straks Edwin Evers willen worden.
‘Zoals ik vroeger altijd Jeroen van Inkel of Rob Stenders wilde worden. Ik zie in Hilversum wel genoeg typetjes rondlopen, maar helaas ook heel veel die dat uit andere beweegredenen doen. Ze denken dat als ze een keer “Goedemorgen” geroepen hebben, ze al wereldberoemd zijn. Ik zie links en rechts ook wel mensen van wie ik denk: dat kon weleens heel interessant worden. Maar alleen als je 130 procent geeft in plaats van 100 procent, maak je misschien het verschil.’

En dan word je misschien bij ‘Pauw & Witteman’ gevraagd, of lig je dan al in bed?
‘Ik ben nog nooit gevraagd voor Pauw & Witteman, maar dat is eigenlijk ook te laat voor mij. Ik zou persoonlijk ook geen enkele aanleiding weten om mij daar te vragen, als ik heel eerlijk ben. Ik heb ook niet zo veel te vertellen. Ik ben een paar keer gevraagd om aan te schuiven bij De wereld draait door, maar toen had ik elke keer zoiets van: ik heb helemaal niets te melden. En voor wat ik wil melden, heb ik vier uur radio per dag ter beschikking. Nou ja, met die Zilveren Radioster 2009 had ik een aanleiding, dus toen ben ik er geweest. Als er een aanleiding is, dan vind ik het wel leuk.’