Rob de Nijs

'Snij alles eraf wat niet de moeite waard is'

De Amsterdamse rijschoolhouderszoon Rob de Nijs (66) geldt als een constante aan het Nederlandse zangfirmament. Vorig jaar vierde hij zijn 45-jarig artiestenjubileum met een concert in Carré.

Rob de Nijs noemt zich een gevoelsmens. ‘Ik denk dat je dat als zanger wel móét zijn. Als je dat niet bent kan je nog zo de mooiste teksten zingen, maar dan lijkt het bij wijze van spreken op de beschrijving van een ijskast. Je moet je volledig kunnen verplaatsen in de emotie van een lied.’

Het is een lange route die De Nijs van 1963 tot nu aflegde. Als 21-jarige maakte hij deel uit van de Nederlandse ploeg aan het Songfestival van Knokke, vorig jaar maart stond hij in een uitverkocht Carré voor zijn 45-jarig artiestenjubileum. ‘Eigenlijk ben ik dit jaar precies 50 jaar professioneel bezig. Historici die later Rob de Nijs voor onderzoek opgraven dienen terug te gaan tot 1959. Toen deed ik voor het eerst iets voor de radio, te weten AVRO’s Jeugddag. Ik ben alweer een halve eeuw bezig!’ De man die met ‘Ritme van de regen’ begin jaren zestig doorbrak, vraagt zich anno 2009 nog regelmatig af wie hij toch ís om zo’n constant succes mee te mogen maken. ‘Ik ben immers niets anders dan een Amsterdams straatschoffie dat op de lagere school zijn klasgenoten de warme buurt in Amsterdam liet zien.’ Na zijn tieneridooltijdperk kwam de samenwerking met Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh die beiden voor hem gingen schrijven. ‘Mijn vrouw Jet en ik hebben een paar weken terug nog een avondje gedineerd met Boudewijn en zijn vrouw Anja. We hebben ons op die avond vrij naar Kees van Kooten ook eventjes autobio gegraven om herinneringen aan Lennaert op te diepen. Het werd een mooie avond.’

Goede zakenlui
Parallel aan zijn loopbaan als zanger trad De Nijs in de jaren 70 op tv aan als acteur en musicalster in een reeks historische jeugdseries als Oebele en in 1971 Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?.Daarin speelde hij Bertram Bierenbroodspot. Dit jaar moest De Nijs afscheid nemen van zijn Hamelen-collega’s Will van Selst en Martin Brozius. ‘Zo is het leven. Martin was uiterst getalenteerd maar hem trof opvallend veel ongeluk en miskenning in zijn vak. Hij werd ziek en ik moest hem op een gegeven moment loslaten. Daarom ben ik naar zijn begrafenis gegaan, om hem te zien in die vreemde, van de ziel verlaten stoffelijkheid.’

Jouw vakbroeder Marco Borsato ziet op dit moment het mede door hem opgerichte bedrijf The Entertainment Group failliet gaan.
‘Vréselijk, heel vreselijk. Hij heeft zich – zoals de Belgen dat zeggen – zijn kloten ervoor afgedraaid. Het overkomt hem terwijl hij er niet eens zelf schuldig aan is. Daar zitten een paar snelle jongens die dachten wel even met zijn naam op de loop te kunnen gaan, want dat is het natuurlijk. Ineens blijkt dan dat je al die tijd in de maling bent genomen. Het is nu eenmaal zo dat artiesten niet per definitie ook goede zakenlui zijn, ík ook niet. Ik ben in goeden doen, leef heerlijk, ik heb er een paar mooie dingen aan overgehouden en ik ga nog wel even door, maar ik heb nooit veel centjes op de bank gehad.’

Een paar maanden geleden was je nog eregast bij ‘Toppers in concert’. Inmiddels heeft Gordon het trio verlaten.
‘Ja, dat is ook weer zo’n drama op klein formaat waar wij ons in Nederland druk over maken. Het gaat zoals het gaat. De Toppers hebben onderling een tijdje naar elkaar toe zitten schreeuwen, maar dat werd allemaal veel te veel uitvergroot. Ik vond het de moeite niet waard.’

Vond je De Toppers bij het Eurovisiesongfestival in Moskou wél de moeite waard?
‘Nee, want ik vond hun nummer niet goed! Ik begrijp het wel: tijdens zo’n project ben je op een gegeven moment zo autistisch bezig dat je niet meer ziet wat goed en niet goed is. Het enthousiasme bij die jongens was er absoluut maar het lied was gewoon niet goed genoeg. In ieder geval niet van het niveau waarmee je een Songfestival kunt winnen.’

De Toppers zijn royaal te zien in mediarubrieken als ‘RTL Boulevard’. Kun jij de aandacht van dat soort programma’s missen?
‘Voor mij is die absoluut misbaar. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik er geen traan om zou laten als het allemaal wat rustiger zou gaan. Ik heb een periode achter de rug die wat dat betreft ook inderdaad misbruikt is door de media. Het waren de zwartste dagen van mijn leven.’

Je doelt op de scheiding die je recentelijk doormaakte en gedoe over huizen en muizen?
‘Die vorm van media-aandacht had ik graag willen missen! Helaas heeft het allemaal veel te lang geduurd, maar elk detail was wel weer een uitzending waard, en dus geld! Het gaat bij dat soort dingen uiteindelijk toch alleen om geld. Ik kon er helemaal niets tegen ondernemen! Ik heb ervan geleerd dat deze vorm van aandacht niet te vermijden is. Wij leven in een cultuur van populaire media én van populisme, en dat zie je inmiddels op dezelfde manier terugkomen in de politiek.’

Gehusselde as
Hij noemt zich religieus op een uiterst liberale manier en een trouw adept van Christus. Bij een vorig interview bad hij naar eigen zeggen bij de entree van ondergetekende vooraf een kort schietgebedje ter inspiratie voor het komende gesprek. ‘Een heleboel mensen zullen daar hun wenkbrauwen bij optrekken. Voor alle dingen die ik in mijn leven op enig moment belangrijk vind en waar ik inspiratie voor nodig heb, probeer ik toch wel een kleine vraag naar boven te sturen. Ik weet wel zeker dat Christus in al zijn vergevingsgezindheid een aantal keren gedacht moet hebben: “Robbie, kán dit wel?”’ Inmiddels is De Nijs – zelf van hervormden huize – sinds zijn huwelijk in 2008 met de katholiek opgegroeide Henriëtte Koetschruiter geïnteresseerd in het rooms-katholicisme. ‘Laat ik zeggen dat het theatrale gevoel voor het rooms-katholicisme bij mij is komen te ontwaken.’

Hij laat een gouden urn zien die de stoffelijke resten van zijn ouders bevat. ‘Mijn beide ouders – buiten mijn kinderen toch de belangrijkste mensen in mijn leven – overleden heel kort na elkaar, eind 2000 en begin 2001. Dat was eigenlijk ook heel mooi. Ze waren 62 jaar met elkaar getrouwd. Ik heb mijn ouders op hun lievelingsplekje – ergens in Noord-Holland waar ze elk jaar op vakantie met de caravan heen gingen – uitgestrooid op het water. Ik heb expres iets achtergehouden om in een urn te bewaren. En elke keer als ik naar die urn kijk, denk ik aan die lieve mensen, want dat waren ze namelijk. En ook hun liefste hondje Skippy zit erbij. Ik heb die as gewoon door elkaar gehusseld, dat was belangrijk voor me. En dit is een foto van mijn twee kinderen, Robbert en Yoshi. Robbert is de oudste, hij is 26. Yoshi is inmiddels 24, hij is de autist van de twee. Ze staan me allebei zeer na aan het hart. De foto is van vier jaar geleden, in de Rocky Mountains.’

Dit is misschien een van de laatste keren dat je hier in je huis in Wekerom geïnterviewd wordt, want je wilt weer terug naar jouw oorspronkelijke huis in Bosch en Duin waar je een flink aantal jaren met Belinda Meuldijk hebt gewoond, toch?
‘Nee, de kogel is door de kerk, we blijven hier. Uiteindelijk hebben we hier samen de beste herinneringen én een fijn leven. Bosch en Duin staat toch voor een stuk van mijn leven dat ik niet als het mooiste beschouw. We vonden het beter om Bosch en Duin af te stoten.’

Naar het hart
Op 2 oktober wordt de televisieregistratie uitgezonden van het jubileumconcert dat De Nijs samen met het Metropole Orkest gaf in Carré. ‘Het was een heel vreemde avond, want de nacht vóór het concert brak ik mijn duim en zat ik hier dus ’s nachts in het plaatselijke ziekenhuis te wachten tot ik in het gips werd gegoten. Zo kwam ik ook ’s avonds op in Carré. De mensen waren natuurlijk veel gekke dingen van mij gewend maar dít hadden ze nog niet gezien. Ik zei: “Gelukkig is mijn gipsen arm zó gemodelleerd dat ik er in elk geval een glas in kan zetten. Je moet op zo’n moment toch even het ijs breken. Het werd een van de beste concerten die ik ooit gedaan heb.’

Hij heeft inmiddels afstand gedaan van de oorbellen en kettinkjes die jaren aan zijn oren hingen. ‘Das war einmal. Ik ben wat dat betreft altijd trendy geweest, vond het leuk om met mijn uiterlijk te spelen. De meeste van die ringetjes heb ik in de loop der tijd weggegeven. Ik heb heel veel weggegeven in mijn leven.’

‘Momenteel voel ik me gewoon heel goed. Jet en ik hebben het grootste deel van de ellende van vorig jaar achter ons kunnen laten en vóór ons liggen enkele prachtige projecten, zoals het concert dat ik op 1 oktober geef in de Heineken Music Hall, in het kader van “De week van het Metropole” (Orkest, red.). Ook komt er een nieuw album aan. Een aantal mensen heeft toegezegd voor mij te willen schrijven, zoals Mike en Thomas (bekend van de VARA-show die naar hen vernoemd is, red.) en Acda en De Munnik. Ook Boudewijn de Groot heeft aangekondigd een nieuw stuk voor mij te willen schrijven. Daniel Lohues, de vroegere zanger van Skik, gaat het produceren. Ik heb gezegd: “Cut the bullshit”, oftewel: snij alles eraf wat niet de moeite waard is. Wat we overhouden is hopelijk een song die regelrecht naar het hart gaat.’

Waar haal je eigenlijk je inspiratie vandaan. Want je gáát maar door.
‘Ik kan weinig anders, vermoed ik. Ik heb wel hobby’s, maar daar doe ik de mensheid verder geen plezier mee. Het is het waanzinnig veel houden van mijn vak dat mij de inspiratie geeft om het elke keer maar weer te doen. Het is ook de kick van het optreden en de euforie van een succesvolle show. Ik ben op deze aarde gezet met een missie, en dat is de mensen toezingen.’

Je bent een mensentoezinger.
'Ik ben een mensentoezinger.'