Gerard Joling

Naar zijn gevoel zat hij dikwijls op het randje als hij met Gordon ergens over de vloer kwam. De gevierde artiest en presentator Gerard -Joling (49) heeft naar eigen zeggen echter veel meer in huis. Vrijdag presenteert hij met Nance Popstars (20.30 SBS 6). Later dit seizoen vormt hij een presentatiekoppel met Beau van -Erven Dorens in Hole in the Wall.

Veel in jouw leven lijkt, van de zijkant bezien, te bestaan uit gieren en brullen. ‘Het is absoluut niet altijd gieren en brullen! Sommige programma’s vergroten je zó uit. Nou ja, oké, ik ben inderdaad zeker drie jaar als paasei, Kerstman of in een lingerieset gehuld de running gag geweest bij Life & cooking. Dat was zeker altijd gieren en brullen. Je moet met dit soort dingen erg uitkijken, dat je eigen talent niet ondergesneeuwd wordt door het uiterlijke vertoon. Veren, glitter en glamour – het sluipt erin, maar je komt er niet makkelijk meer vanaf.’

De zanger en televisiepresentator Gerard Joling paart Noord-Hollandse nuchterheid net zo gemakkelijk aan een verschijning in verentooi. Deze Aalsmeerse octavenvreter geldt sinds enkele jaren bij het grote publiek ook als een niet onverdienstelijke kunstschaatser. Als ik Gerard Joling zo af en toe tegenkom in een Amstelveense sportschool, ligt de zanger van ‘No more bolero’s’ meestentijds onder een forse partij gewichten. ‘Ach ja, ik zeg weleens: “Van ijzer word je niet wijzer.” Het is belangrijk dat je je lichaam bijhoudt als je ouder wordt. Ik doe wat aan sport en gewichtheffen, maar het blijft iets onaangenaams. Vier keer in de week loop ik vijftien kilometer hard in het Amsterdamse Bos. Dat is voor mij een goede uitlaatklep. Op die sportschool ben ik soms zo lang aan het ouwehoeren met iedereen, dat ik daarna geen trek meer heb om nog te trainen, maar ik doe het toch. Discipline!’ De zanger zit inmiddels bijna vijfentwintig jaar in het vak. ‘Als je terugkijkt op wat ik allemaal gedaan heb, mag je rustig van “verontrustend snel” spreken'. Laatst kreeg ik voor de tweede keer in mijn carrière een wassen beeld bij Madame Tussauds in Amsterdam. Het eerste beeld stond er al vijftien jaar. Dat is extreem lang voor een wassen beeld. Het nieuwe beeld lijkt sprekend, al zeg ik het zelf. Ik vind het wel bijzonder dat ik nog steeds bij Madame Tussauds sta. Als het beeld niet meer lijkt, kom je meestal ook nooit meer terug. Ik ben er vreselijk trots op en ik moet eerlijk zeggen: het is een soort eigen geiligheid. De mensen vinden het fantastisch'.

Godsgeschenk
Joling brak in 1989 door in KRO’s Soundmix show met Henny Huisman. Nederland zong mee met ‘Ticket to the tropics’ en ‘Love is in your eyes’. ‘Het was het goede moment en het juiste liedje en een goede jury en een goede feedback. Ik denk dat ik het ook heel mooi zong.’ Inmiddels hangen er bij hem een kleine vijfenveertig gouden platen aan de muur. ‘No more bolero’s’ scoorde in tweeëntwintig landen. ‘Ik deed in 1988 mee aan het Eurovisiesongfestival, had al vier top-10-hits gehad, maar dan hoor je ineens zeggen dat het met mij “nu wel afgelopen” zou zijn'. Ik was toch een te mooi jongetje. Leuk geweest en klaar! Op dat moment kwam voor mij “Bolero” als een godsgeschenk uit de hemel. Toen we dat nummer eenmaal opgenomen hadden, stond mijn vader met tranen in de ogen, terwijl hij nooit zo heel enthousiast was op dit gebied. Het werd een joekel van een hit over de hele wereld. Ongekend dat je dat meemaakt.’ De artistieke loopbaan van Joling gaat daarna via De Toppers en Joling & Gordon over de vloer tot Sterren dansen op het ijs, Popstars, Holland’s got talent en Wie ben ik?. ‘We zijn nu bezig aan het negende seizoen van Talentenjacht. Ja, het is allemaal best heftig.’

Absoluut ordinair
Joling leidt voor zijn eigen gevoel al vijfentwintig jaar een overvraagd leven. ‘Het breekt je weleens op, maar aan de andere kant denk ik: dat is wat ik altijd wilde. Je wilt de winkel laten draaien. Alleen, alles is vaak zo gepland in mijn leven, dat ik soms denk dat ik best een half jaar helemaal niets zou willen. Maar dan ben ik ook weer bang dat ik niet zonder kan.’

Jij had een tijd een soort radio- en televisieloze -periode.
‘Ik wil niet zeggen dat ik radio- en televisieloos was, maar het was wel een flink stuk minder. Ik zat toen ook in televisieprogrammaatjes en quizjes waarvan ik dacht: Joling, wat doe je daar in vredesnaam? Zoals in dat van Christine van der Horst. Maar ik vind dat je je zeker in dit land nooit ergens te goed voor moet voelen. Er waren bovendien op dat moment ook geen andere programma’s waar ik mijn platen in kon promoten. Maar goed, die schade hebben we nadien heel dik ingehaald.’

‘Joling en Gordon over de vloer’ deed je op het laatst met kennelijke tegenzin.
‘Ja, klopt. Het is voor mij onbestaanbaar hoe we dat drie seizoenen volgehouden hebben, maar we hebben het gedaan en het was een enorm succes. Ik heb ook echt met open mond gekeken hoe gastvrij wij door de mensen in het land werden ontvangen, terwijl de programma’s die al uitgezonden waren, soms absoluut ordinair en op-de-rand waren. Het had een enorm platte uitstraling, niet altijd om trots op te zijn. Mijn moeder zei: “Wij kijken niet meer, want zo heb ik je niet opgevoed. Ik ben blij dat er vrijdagsavonds op tv Sterren dansen op het ijs is, want ik hoor van alle kanten dat jij dat knap doet.” Toen dacht ik: Sterren dansen op het ijs is eigenlijk een soort tegenhanger van mijzelf. Het was meteen het laatste seizoen van Over de vloer.’

Hersenbloeding
Met Gordon en René Froger maakte Joling vervolgens van De Toppers een ware showact. ‘Ja, volle Arena’s, happenings! Als ik erop terugkijk, is het ongekend. In het tweede jaar kwam ik op een olifant op. René kwam in een luchtballon en Gordon met poedels. Ik schreed op zo’n olifant de ArenA binnen en dan zie je gewoon 50.000 fototoestellen flitsen. Ik ben er weloverwogen uit gestapt, omdat er dingen gebeurden waar ik het niet mee eens was. Ik moet mij dan toch op mijn collega Gordon richten, die dingen riep als zou de manager door mijn schuld een hersenbloeding hebben gekregen. Dat vond ik te ver gaan. Ik ben dol op grapjes, ik schiet af en toe zelf ook weleens totaal door, maar dit vond ik zo ontzettend fout en armoedig, dat ik daar heel erg van ben geschrokken. Ik heb toen meteen de stekker eruit getrokken en ik heb daar geen seconde spijt van gehad.’

Hoe is je verhouding met Gordon momenteel?
‘Ik heb hem daarna nooit meer gesproken. Gordon is een fantastische collega. Je kunt vreselijk met hem lachen, maar een vriend zal hij nooit worden. Dat is precies zoals het is.’

Twijfels
Joling werd gereformeerd opgevoed en doorliep de School met den Bijbel. ‘Streng, met zondagse schoentjes aan. We mochten een heleboel niet op zondag. Mijn ouders gingen altijd trouw naar de kerk; mijn moeder gaat nog steeds. Mijn vader – inmiddels overleden – had de kerk op een gegeven moment wel gezien. Er kwamen bandjes in de kerk en dat vond hij niet kunnen. Af en toe kom ik nog in een kerk, voor een optreden of een personeelsfeest. Ik geloof ook nog wel, alleen: dat geloof zoals ik opgevoed ben met het kindje Jezus en de kribbe en dat kruis – waarom heet dat “geloof”? Ja, omdat je je twijfels hebt, natuurlijk. Ik hoop dat er nog iets is als het straks afgelopen is. Of dan je geest werkelijk naar de hemel gaat, daarover heb ik wel mijn twijfels. Mijn broer is voorganger in een pinksterkerk, dus we hebben wel gesprekken over het geloof op familiefeestjes. Ik ben ook een keer wezen kijken bij zo’n dienst.’

Icoon
Hij toont mij een prachtig oud emaillen naambordje met de naam van zijn vader, H.G. Joling. ‘Dit hing bij ons jarenlang op de deur. Ik vind het een heel bijzonder ding, dat inmiddels vijftig jaar oud is. Hij ligt bij mij in de glazen kast waar allerlei prullaria liggen. En dit icoontje heb ik van een meisje gekregen dat inmiddels overleden is. Ze zei: “Als ik er niet meer ben en je kijkt naar deze icoon, dan denk je toch nog een keer aan mij.” Ik ben dol op iconen.’

Echt lachen
Op 5 september treedt Joling opnieuw aan voor een bijzonder concert in Spaarnwoude, For your eyes only. In het nieuwe tv-seizoen presenteert hij met Beau van Erven Dorens het nieuwe televisieprogramma Hole in the Wall. ‘Ik heb dit programma in Japan gezien, enig! Echt lachen! De kandidaten moeten proberen om in de figuur zoals die in een muur is uitgehakt, door die muur te komen. Als dat niet lukt, dan vallen ze in het water of in een of andere drab. Daarnaast zijn we natuurlijk ook nog heel erg druk met Popstars, dus we zitten lekker in de lift. In oktober gaat ook de film Sinterklaas en de verdwenen pakjesboot in première, waarin ik een rolletje speel. Ik heb dat van de zomer in de gierende hitte opgenomen, maar met ontzettend veel lol en plezier. En bij SBS 6 heb ik net een contract voor drie jaar getekend, dus voorlopig zijn de mensen nog niet van me af.’

Joling grossiert in oneliners, waarvan ‘Ik heb er de kracht niet meer voor’ veruit de bekendste is. Hij -betwijfelt of hij er het Nederlandse vocabulaire mee verrijkt heeft. Wél weet hij dat hij in zijn vak zo ver gekomen is door vooral zichzelf te blijven. ‘De mensen voelen of je echt bent of niet. Ik kom uit een gewoon arbeidersgezin, mijn vader werkte op een drukkerij en mijn moeder werkte er af en toe nog eens extra bij in de huishouding om maar leuke dingen voor de kinderen te kunnen kopen. Ikzelf heb ook van alles gedaan: in een snackbar gewerkt, in een tuincentrum, bollen gepeld, lelies gerooid. Ik heb een krantenwijkje gelopen, in de horeca gewerkt, en ik ben model geweest. Je kunt beter vragen wat ik niet gedaan heb. Ik neem mijzelf als zanger of presentator op de televisie zeer serieus, maar daarbuiten niet. Bovendien: je moet in Nederland altijd eerst door de stront lopen wil je door de kaviaar kunnen rollen, zeg ik weleens. Een ster moet lijden in Nederland, dat vinden de mensen hier fijn. Er moet ellende gebeuren en dan – in één keer – word je weer op handen gedragen. Jij weet dan dat diezelfde mensen je zo ook weer kunnen laten vallen. Dat is heel eng, maar het is inherent aan het vak.’

Uitzending: zondag 23 augustus 14.00 uur op Radio 5