Minke Booij

‘Natuurlijk blijf ik van sport houden, alleen even geen hockey’

Welbespraakt, dat is Minke Booij (31) onbetwist. Als aanvoerster leidde zij het Nederlands dameshockeyteam in Peking naar het goud. Nu gaat de ambitieuze Bossche sporter op voor goud in een andere klasse: het presenteren van de Euro Hockey League. Haar commentaar zal prikkelend worden, belooft zij. Een gesprek met een doorzetter.

Afgelopen augustus nam zij met goud afscheid in Peking. De Nederlandse dameshockeyploeg sleepte at last de lang begeerde gouden medaille binnen na een serie fantastische wedstrijden. Aanvoerster Minke Booij had op dat moment op hockeygebied met 227 interlands en 37 doelpunten alles bereikt. ‘Ja, alle prijzen die er in het hockey te winnen zijn, had ik toen gewonnen. Dan is het wellicht tijd om te stoppen.’
Vorig jaar dacht ze nog: ‘Ik ga er nog één keer alles voor doen om het hoogst haalbare te bereiken, maar daarna is het ook klaar. Dat gaf me heel veel rust. Ik moet ook zeggen: het is uitgekomen! Ik heb met hockey fantastische dingen meegemaakt. Ik ben nu anderhalve maand gestopt, iedereen probeert me bij wijze van spreken het zwarte gat in te praten of me te vertellen hoeveel ik het mis, maar ik mis het absoluut niet. Ik vind de vrijheid, het kunnen eten en drinken wat je wilt, ook heel belangrijk. Natuurlijk blijf ik van sport houden. Dat zal ik altijd blijven doen, alleen even geen hockey. Je
moet er ook alles voor opzijzetten. Het zit altijd in je hoofd met alles wat je eet, met wat je drinkt: je bent je altijd bewust van het idee: ik moet sporten. Dat heb ik effe niet.’

Kracht
Toen Booij met hockey begon, was ze eerder het type van de doorzetter dan een supergroot talent. ‘Motorisch ben ik heel sterk, maar het zijn mijn grote doorzettingsvermogen en die absolute wil om te winnen die me uiteindelijk heel ver gebracht hebben.’ Haar vader geldt onverkort als haar grootste fan. Haar moeder overleed na een hersenbloeding in de kantine
van Minkes hockeyvereniging in Den Bosch. ‘Mijn moeder heeft in feite mijn hele topcarrière in het hockey niet  meegemaakt, want zij overleed voordat ik voor het Nederlands team geselecteerd werd. Ze heeft me nog gecoacht
in de jeugd en was er ook altijd bij. Zij overleed toen ik net achttien was. Ik heb nadien een vreselijk moeilijke periode doorgemaakt. Ik heb er eigenlijk nog steeds veel last van. Inmiddels heb ik iemand gevonden die me er veel goede tips over heeft gegeven en me eindelijk heeft geleerd hoe je verdriet een plek kunt geven.’

Ze zegt van huis uit ‘helemaal niks’ te zijn. Nochtans denkt zij met regelmaat na over de vraag of er meer is tussen hemel en aarde. ‘Ik geloof dat je de kracht uit jezelf kunt halen, maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je voor die kracht iets groters zoekt dan jezelf. Het is dan fijn als je tot iemand kunt bidden of iemand om raad kunt vragen. Ik woonde tot mijn zesde in de Zaanstreek en in die tijd ben ik nooit in een kerk geweest. Sinds ik in Den Bosch woon, ben ik al bij menig huwelijk en begrafenis geweest die hier allemaal in kerken plaatsvinden. Ik vind dat wel bijzonder, maar het spreekt me niet echt aan. Als ik naar zo’n mis luister, zijn er toch heel veel dingen die langs me heen gaan, waarvan ik denk: nee, dat is niets voor mij.’

De bladen
Op het hockeyveld was ze een felle, die haar teamgenoten er als aanvoerster krachtig doorheen sloeg. ‘Ik heb moeten leren om dat een beetje in te dammen, zodat mijn emoties in het veld niet de overhand nemen. Als je bevlogen bent en je zit in je spel, dan wil je onder de adrenaline nog weleens dingen roepen die niet helemaal netjes zijn. Maar we zijn in ons team allemaal verbaal vrij sterk.’

Fatima Moreira de Melo en jij leken min of meer de helden van het team.
‘Je hebt in een team natuurlijk altijd mensen die opvallen. Het is eigenlijk allemaal begonnen met Fatima. Zij is echt wel een voorloper geweest. Ze doet ook vreselijk leuke dingen. Ze zingt en heeft een eigen kledinglijn, allemaal dingen die voor kinderen sterk tot de verbeelding spreken. Sommige mensen vinden dat glamourachtige dat Fatima uitstraalt geweldig. Ik ben toch meer degene die voor presentaties en de meer zakelijke kant gevraagd wordt. Ik doe een beetje de goede doelen en probeer daarin mensen mee te trekken. Nu wij zijn gestopt, schuiven weer anderen door. Er zijn ook een heleboel meiden die zeggen: “Dat hoef ik helemaal niet.” Het heeft immers ook een keerzijde: toen Fatima’s relatie vorig jaar uitging, kwam dat in alle bladen. Er zijn een heleboel meiden die daar niet op zitten te wachten. Fatima is inmiddels met een bekende sporter, oud-tennisser Raemon Sluiter, en daarmee maakt ze het zichzelf niet gemakkelijk. Maar ja, ze is gewoon verliefd geworden, dus kan ze er ook niet zo veel aan doen. Maar het zijn dingen waar je wel rekening mee moet houden. Fatima is een bekende Nederlander geworden, Raemon Sluiter is dat ook, dus hun relatie staat in de bladen. Niet elke speelster ambieert dat.’

Staat jouw relatie in de bladen?
‘Gelukkig niet en daar ben ik ook heel blij mee. Mijn partner is geen bekende Nederlander. Hij is wel redelijk bekend in de hockeywereld, want hij is hockeycoach bij Kampong Dames 1. Hij timmert voor zichzelf hard aan de weg en daar steun ik hem natuurlijk in, waar ik maar kan.’

Op 27 december 2007 werd je ineens winnaar van de ‘Nationale Nieuwsquiz’.
‘Ja, dat verbaasde mijzelf ook. Ik zat in het panel aan een geweldige tafel met Relus ter Beek, commissaris van de koningin in Drenthe, die spijtig genoeg onlangs is overleden. Een vreselijk aardige man. We zaten samen met een van de zusjes van Halal, Esma Alariachi, een hartstikke goede tafel. Uiteindelijk kwamen we ook met z’n drieën in de halve finale en daarin had ik mazzel met veel sportvragen.’

Expert
Een nieuwe uitdaging voor Minke Booij is de presentatie van de Euro Hockey League. ‘Ik ben er inderdaad voor gevraagd en niet alleen omdat ik zo goed kan presenteren, want dat heb ik nog nooit gedaan. Ze wilden een presentator die ook een expert is op het gebied van hockey. Zoals Jacco Eltingh dat is bij Wimbledon, kan ik dat zijn bij de Euro Hockey League. Ik presenteer de League samen met Maurits Hendriks, die er natuurlijk zit als de grote expert en analist. Maar het is wel de bedoeling dat ik hem een beetje uitdaag tot bepaalde analyses waarvan de kijker zegt: “Góh, daar hebben we iets aan!”’

Op 25 oktober ga je van start, en vooral: op locatie.
‘Ja, het eerste weekend is Amsterdam, het tweede weekend is, dacht ik, in Lille, dus dat wordt hartstikke leuk. Dan zijn er nog twee weekenden, met landen als Spanje en Engeland. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe mag. Kijk, de camera maakt me niet angstig, dus ik heb er vertrouwen in dat ik het kan. Ik heb twee weken geleden meegelopen met Edward van Cuilenborg bij de interland Nederland-IJsland, met een oortje in, zodat ik ook de aanwijzingen van de regisseur doorkreeg. Dat is wennen, dus het zal zeker nog wel een uitdaging worden.’

Elf jaar samen
Ze toont mij haar olympische hockeystick. ‘Deze stick is voor mij heel waardevol, dit is wél de stick waarmee wij de  olympische titel hebben behaald. De butsen zitten er nog in. In het verleden heb ik mijn sticks vaak weggegeven of geschonken aan goede doelen. Maar als ik deze daar nu zie liggen, dan denk ik: o ja, dat was hem, daar is het allemaal mee gelukt. Hij is ook wel mooi. Hij is simpel, daar houd ik van. Gewoon zwart met witte letters, prima. Mijn sticks werden altijd op maat gemaakt, op het gewicht dat ik wilde hebben.’

Ze toont ook een ring aan haar vinger, in januari gekregen van haar vriend Derk. ‘Wij zijn al elf jaar samen. Sinds Derk in mijn leven is gekomen, is het hockeyend met ons eigenlijk ook alleen maar nog beter gegaan. Daar moeten we weleens om lachen. Wij zijn al elf jaar met Den Bosch kampioen. Derk heeft alle kampioenschappen meegemaakt. Zeker, we hebben in onze relatie ook wel ups en downs gehad. Ik zat dit jaar een beetje op het punt van: góh, mijn vriend wil niet trouwen, hoe gaan we dan ooit naar elkaar uitspreken dat we voor elkaar kiezen? Toen heeft hij heel lief deze ring voor mij uitgezocht. Het is een ring van een edelsmid hier in Den Bosch die “one of a kind”-ringen maakt, waar je dus nooit een tweede exemplaar van hebt. Ik draag hem eigenlijk altijd.’

Ondoorgrondelijk
Verwacht je dat hij jou nu binnen afzienbare tijd knielend ten huwelijk vraagt?
‘Nee, volgens mij heeft hij dat met deze ring een beetje willen afkopen. Ik weet natuurlijk nooit helemaal wat er in zijn hoofd omgaat. Je kunt nu eenmaal niet zijn gedachten lezen, zeker niet die van een man, want mannen zijn uiteraard  ondoorgrondelijk. Nee, ik ben niet ten huwelijk gevraagd en ik ben bang dat dat niet gaat gebeuren.’

Wat zou hij moeten doen?
‘Hij mag het gewoon doen als wij lekker samen zijn. Waar, dat maakt mij niet eens uit. In ieder geval met z’n tweeën. Maar ik weet dat hij van me houdt en dat heeft hij met deze ring ook laten zien.’

Als hij dit leest gaat hij het vast zeggen!
‘Nee, hij weet hoe ik erover denk, maar ik weet ook hoe hij erover denkt. We hebben veel respect, juist voor elkaars verschillen. Derk laat zich niet leiden, ik denk dat ik daarmee in onze relatie veel onrust zou zaaien.’