Bastiaan Ragas

‘Je moet zo dicht mogelijk bij jezelf blijven’

Via een boyband naar de musical. Van zingen naar de presentatie van tv-programma Eye Opener. Het leven van Bastiaan Ragas (36) kan niet bepaald saai genoemd worden. Hij is de echtgenoot van Tooske Breugem, die hij ontmoette bij de musical 3 Musketiers.

‘Liefde is zoiets bijzonders! Liefde ervaar ik in kwetsbare stilte. In kwetsbaarheid worden de mooiste dingen gezegd en gevoeld. Zo heb ik de geboorte van mijn eerste kind ervaren en dat gevoel werd nog eens bevestigd toen ik Tooske tegenkwam. Ook de geboorte van mijn tweede kind en de dood van mijn broer Roef bepalen mij bij mijn kwetsbare ik. Ik heb altijd wel geweten dat ik zo in elkaar zit, maar je er ook écht over uitspreken, dat is wel iets nieuws. Ja, dat is iets van de laatste jaren.’

‘Ik sta nu in Route 66, dat doe ik één keer in de week, want alleen fulltime musical doen is niet goed voor mijn geest.’

Nee?
‘Nee, dat zou te veel van het goede zijn. Van zes, zeven keer in de week dezelfde voorstelling doen word ik niet gelukkig. Ik vind het heerlijk om te doen – tegelijkertijd zingen, dansen en acteren –, maar hooguit twee, drie keer in de week.’

Lang maakte hij deel uit van de boyband Caught in the act, waarmee hij een kleine acht jaar over de wereld reisde. ‘Het was heel succesvol. Je zit alleen erg vast in een format, dat totaal niet bij mij paste. Ik werd er volmaakt ongelukkig van. Mijn jongensdroom was inmiddels verwezenlijkt, maar dat was dan ook wel weer genoeg.’

Je was een bewust gecreëerd idool voor jonge meisjes van zestien.
‘Ja, zo’n boyband werd gemaakt voor meisjes van tien tot zestien. Heel geforceerd allemaal. De groep was er ook louter om geld mee te verdienen. Volledig! Caught in the act was er zeker niet om creatieve behoeftes te vervullen. Voor mij was het op den duur emotioneel ook niet gezond meer. Het was bij elkaar een buitengewoon narcistisch gebeuren. Bij het einde, in 1998, was ik behoorlijk van mijn pad. Ik was heel blij dat ik daar niet meer aan mee hoefde te doen.’

Veel leuker vond hij de ‘theaterdingen’ die hij kon gaan doen. ‘Dingen die ik leuk en interessant vond.’ In 2001 werd hij door Joop van den Ende gevraagd voor de musical Aïda. ‘Dat was een prachtige kans. Ze zochten een popzanger die ook kon acteren. De muziek was van Elton John en de teksten waren van Tim Rice. Een prachtige musical. Voor mij was het een mooie kans weer iets nieuws te ontdekken.’

Vorig seizoen trad hij op in een chansonprogramma met Liesbeth List (Dichter bij Liesbeth) en haalde hij een tweede plaats in Dancing with the stars.

Er gebeurde veel met jou de afgelopen jaren.
‘Ja, ik ben na die musicals twee keer vader geworden. Binnenkort word ik vader van een derde kind. Dat zijn echt hoogtepunten in je leven. Maar daar is ook het overlijden van mijn broer Roef, nu zeven maanden geleden. Ja, dat is het leven: het grote wonder van het leven dat komt en het diepe raadsel als het leven ineens ophoudt. Ik probeer dat bij mijzelf in balans te houden.’

Hoogst bizar
Hij is van rooms-katholieken huize en voelt zich naar eigen zeggen met het geloof nog behoorlijk verwant. ‘Ik zwerf wat rond. Van de dogmatische roomse kerk ben ik inmiddels wel wat afgedwaald. In mijn korte leven tot nu toe ben ik er voor mijzelf wel achter gekomen dat maar heel weinig mensen zinnige dingen over het geloof weten te zeggen. En als ze dan wat zeggen, verpakken ze het meteen in een waarheid waarvan ik denk: hoe kan jij er zo stellig over spreken? Dat stoot mij af. Een paar keer per jaar ga ik op zondagochtend luisteren naar Huub Oosterhuis in De Rode Hoed. Hij brengt voor mijn gevoel het geloof weer terug naar vormen van menselijkheid, liefde en fatsoen. Als je je realiseert dat er ooit in een stal een kind werd geboren als de Zoon van God en als je nu in Rome ziet hoe het in die kerk totaal ontspoord is, dan is de tegenstelling hoogst bizar. Oosterhuis brengt het geloof terug naar waar het volgens mij uiteindelijk om moet gaan.’

Roef overleed plotseling, in augustus 2007. Hij was acteur. Jullie gingen veel samen op stap, hadden veel dingen samen. Ineens was het over.
‘Zoiets is gruwelijk. Elk jaar hadden wij, mijn broers Jeroen, Roef en ik, ons Driekoningenweekend, zoals we dat noemden. We gingen dan gewoon drie dagen vooral heel goed eten, veel drinken en veel ouwehoeren. Het zijn nu zeer warme herinneringen. Als je geconfronteerd wordt met de dood van iemand die je zó dierbaar is en zó opeens wegvalt, word je heel kwetsbaar. De dogma’s van de rooms-katholieke kerk verliezen dan voor mij stante pede hun waarde. Niemand weet uiteindelijk wat het -leven hier op aarde zo fragiel maakt. Dat het opeens kan gaan, maar ook ineens weer kan -komen.’

Denk je Roef later in de hemel tegen te komen?
‘Nee. Ik begrijp eigenlijk niet dat mensen zeggen: “Er is er meer tussen hemel en aarde.” Ik denk: er is al zo veel op aarde! Het leven is heel kwetsbaar. Als je je dát realiseert, geniet je ook veel meer, nog meer, van je familie, je vrienden, van lekker eten en van mooie muziek en laat je het geschreeuw een beetje los. Voor mij was dat noodzakelijk.’

06-nummer
Dinsdag is er het populair-wetenschappelijke programma Eye Opener, presentatie: Bastiaan Ragas. Heeft hij iets met wetenschap? ‘Ik ging met moeite van de mavo naar de havo; vwo was niet aan mij besteed. Ik heb wel heel brede interesses. Ik vraag mij heel veel dingen af. In het programma is alles wetenschappelijk onderbouwd, maar ík hoef het niet uit te leggen. Er komen allemaal leuke testjes. Hoe kun je een 06-nummer het best onthouden? Ik zou het niet weten, ik weet zelfs het telefoonnummer van mijn vrouw niet. Wij onderzoeken hoe je van je kater kunt afkomen. En er schijnen feromonen te zijn die elke man afscheidt waar de andere sekse bijzonder dol van wordt. Wij hebben dat getest en het effect was ongelooflijk! Je kunt het op internet bestellen. De oermens had ze nog in voldoende mate, maar als westerse mens maken wij die feromonen al niet meer aan: we spuiten ze allemaal plat met deo’s of we gaan te veel onder de douche. Je kunt die feromonen op je lichaam doen en je zult zien wat voor effect dat heeft.’

Wie verzint de vragen in ‘Eye Opener’?
‘Ik heb weleens wat dingen geroepen. Ik had een vraag over horoscopen. Allerlei televisieprogramma’s gaan over astrologie. Die vraag is er nog niet helemaal doorheen, maar die wil ik er graag nog wel in krijgen. We hebben redactievergaderingen waar allerlei dingen geroepen worden: “Jongens, kunnen we ook iets aantonen?!” We hoeven niet alles te bewijzen, soms hebben we filmpjes die niet zozeer aantonen, maar wél onderbouwen wat al wetenschappelijk bewezen is.’

Briljant
Hij is dol op sprookjes. ‘Ja, Peter Pan heb ik meegenomen, want ik houd van verhalen. Als kind las ik eerst Sprookjes van de Lage Landen en daarna kwam Herman Pieter de Boer, De vrouw in het maanlicht, briljant! Peter Pan vind ik een fantastisch verhaal, want dat gaat over dat jongetje dat maar niet oud wil worden. Mij spreekt dat behoud van die kinderlijkheid aan, van die fantasie en openheid, van kwetsbaarheid. Deze uitgave is heel mooi. Ik lees mijn zoontje er met heel veel plezier uit voor. En hier heb je mijn dagboek. Elke keer als we een weekendje weggaan of op vakantie, schrijf ik in mijn dagboek. Doordeweeks heb ik er geen tijd voor. Ik doe het al jaren. Ik heb rijen dagboeken staan. Deze koop ik altijd in Italië, omdat het een heel mooi in leer gebonden boek is. Ik lees ze regelmatig over, ook om mijn gedachten te ordenen.’

Een apie
Ragas is niet iemand die zich uitlevert aan wat er allemaal van hem verwacht mag worden. Paparazzi dringen zich vaak aan hem op en niet zelden was de musicalster boos en geërgerd als hij tijdens een première al te close belaagd werd. ‘Het valt meestal hartstikke mee, het hoort ook bij mijn vak. Maar ze moeten sowieso fysiek van mij afblijven. Ik zeg dan ook: “Niet doen, anders word ik écht boos.” Ze moeten ook geen foto’s van mijn kinderen maken. Ik heb daar vriendelijk om gevraagd en ze houden zich daar ook wel aan. Ik ben geen apie. Ik ga niet dansen. Als iemand wél een apie wil zijn en wil dansen, ook goed. Je moet zo dicht mogelijk bij jezelf blijven. Gerard Joling, die zo ongeveer de koningin is van het lichte genre en altijd vriendelijk, blijft heel erg bij zichzelf. Hij zegt: “Ik ben alleen maar sterren-en-veren.” Maar hij doet zijn job ondertussen erg goed en stabiel. Ik vind dat heel bijzonder voor iemand die al twintig jaar in het vak zit.’

Jij bent zelf geen man voor premières en feesten?
‘Nee, het is niet helemaal mijn ding. De mensen zijn daar meestal heel erg bezig met andere dingen dan waar het om gaat. Ik begrijp heel goed dat een première reden voor een feestje kan zijn. En dan kom ik voor collega’s die ik ken en die in die voorstelling staan, zeker even langs met bloemen. Maar alleen maar naar een feestje gaan vanwege alle onzin, nee, dat past niet bij mij. Ik voel me daar niet lekker bij.’

Voor jouw vak moet je een heleboel overhebben?
‘Als je in je vak goed wilt zijn, moet je er inderdaad dingen voor overhebben, maar dat is in de sport of in de politiek ook zo. In de journalistiek zal dat niet anders zijn.’

No pay no game.
‘Soms voel je iets als een enorme aderlating, maar denk je achteraf: hé, daar heb ik wat aan gehad.’