Ilse DeLange

‘IK HEB VEEL TE DANKEN AAN MIJN TWENTSE NUCHTERHEID’


Andersdenkenden, 17 juni 2007

Intelligent, wijs, welbespraakt, opgeruimd – Ilse DeLange (30), een bijna on-Nederlandse countryzangeres. De Almelose meubelzaakdochter stond recentelijk met het album The great escape zeven weken op de eerste plaats van de top-100.

Wat is jouw drive?
‘Mijn drive is muziek te maken die mijzelf beroert en waarmee ik hopelijk ook andere mensen kan beroeren. Dat wil ik.’ Van Ilse DeLange wordt heel vaak gezegd dat ze zo gewoon, zo Nederlands, zo zonder sterallures is gebleven. ‘Ik denk dat dat ook wel een beetje klopt.’

Jij wilt gewoon zijn?
‘Ja, gewoon lijkt dan haast weer ongewoon, maar ik ben wie ik ben en probeer heel dicht bij mezelf te blijven. Ik sta mijzelf gerust wel eens toe gewoon te genieten en trots te zijn op wat ik bereikt heb. Mijn vroegere achtergrond leerde me: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Je moet het jezelf ook toestaan. Ik heb bereikt dat ik mijn werk heb kunnen maken van mijn passie: zingen. Het voelt nog steeds niet als werk, maar ik doe wel echt wat ik héél leuk vind.’

Kerkelijk automatisme
Haar achtergrond: een Almeloos christelijk-gereformeerd gezin. De kerk vormde met Ilse nimmer een twee-eenheid. ‘De taal die daar gesproken werd, de liedjes in die hoge toonsoort, ik had er niks mee. Die gemeenteleden vervielen naar mijn idee elke zondag weer in een soort automatisme waar ik helemaal niets bij voelde. Ik heb ook niets met een bepaalde God, ik geloof dat je het geluk vooral in jezelf moet zoeken.’

 
Intiem
Ze zoekt in haar songs vooral de intimiteit, zoals op haar laatste cd. ‘Op The great escape staan niet louter intieme liedjes, er is ook wel een popinvloed te vinden. Bij sommige liedjes draait het om de groove, maar bij andere is het inderdaad klein en intiem. Ja, ik zing het liefst heel gevoelige liedjes en als ik mijn gitaar pak, verval ik snel in mineur. Ik probeer daar verandering in te brengen. We spelen momenteel veel op festivals en dan zing ik weer een vrolijk up-tempo, dat vind ik net zo te gek als intiem, mits je het in een bepaalde sfeer doet.’

Forse concerten
Ze heeft net twee forse concerten in Amsterdam gedaan, en Pinkpop. ‘In de Heineken Music Hall hebben we twee shows gedaan en ja, dan staat er ineens 5500 man voor je neus die alleen maar voor jou komen, dat was wel weer een hele stap.’

Maar dan krijg je weer kritieken in de kranten: ‘Ilse DeLange doet het goed, maar hier en daar is het iets te veel aangedikt. Laat zij toch vooral die toegespitste dunne stijl houden!’
‘Och, dat vond een recensent. Ik ben blij dat ik me niet meer bezighoud met recensies. In het begin kon ik me daar nog best druk om maken, maar nu denk ik: ik was er ook die avond en ik heb gezien dat die hele zaal toch wel heel erg meeging en het leuk heeft gevonden. Dat vind ik waardevoller dan de mening van één iemand in één krant.’

Pinkpop
Pinkpop vond ze opnieuw een geweldig feest. ‘Het was de derde keer dat wij er optraden. De eerste twee keren was ik vrij nerveus, je vergroot het in je koppie, hè. En dan komen die stress en die zenuwen er vanzelf bij. Ik had nu veel meer rust.’

Ben jij eigenlijk nog steeds die countryzangeres van tien jaar geleden?
‘Pfff. In de vier albums die ik nu heb gemaakt, zie je verschillende stijlen terugkomen, maar mijn laatste plaat is aanmerkelijk verder verwijderd van het countrygeluid. Sommige mensen vinden mij na World of Hurt niet meer country genoeg, maar daar zijn weer nieuwe mensen voor in de plaats gekomen. Ik vind het zelf prettig om niet alleen maar één ding te doen. In ‘Stone’, dat ik onlangs heb geschreven in Londen, zit weer een vrij grote rockinvloed: een baslijntje, gitaarloopjes, heel leuk om te doen en weer nieuw voor mij.’

Jij neemt je cd’s in het buitenland op. Hebben wij in Nederland de sound niet?
‘Ik mis bij Nederlandse producties de klank van Amerikaanse en Engelse platen. Het is een kwestie van smaak. Er is niks mis met Nederlandse producties en er zijn bij ons ook veel goede muzikanten, technici en studio’s, maar zoals het allemaal samenkomt, dat vind ik toch vooral in de VS of Engeland!’

Ontgoocheling
Haar internationale doorbraak, met name in de VS, is vooralsnog uitgebleven. DeLange is daar opmerkelijk nuchter onder. ‘Ik heb daar tot nu toe nog niets bereikt, dat klopt.’

Wat moet er dan nog gebeuren?
‘Alles! Ik heb in de VS bijvoorbeeld nog nooit één plaat uitgebracht. Ik zat heel dicht bij het vuurtje, maar de platenmaatschappij zei op een gegeven moment: “Wij vinden jouw plaat niet country genoeg.” Dan wordt het heel lastig. Ik was toen misschien ook wel té eigenwijs, want ik wilde daar na World of Hurt niet met een nieuwe producer werken. De platenmaatschappij wilde mijn plaat ook niet uitbrengen, ja, dan houdt het gewoon op. Dat was toen best een ontgoocheling. Muziek is voor mij heel serieus, maar ik heb ook gemerkt dat het voor mij niet te serieus moet zijn. Het moet wel heel erg leuk blijven.’ Niettemin ziet Ilse DeLange zich als continu ambitieus. ‘Ik leg de lat van de kwaliteitsnorm hoog. Ik stel hoge eisen aan mijzelf.’

Hoe houd jij je staande in dit vak?
‘Veel dank ik aan mijn Twentse nuchterheid en de mensen om mij heen: mijn familie en mijn vriend, en zo zijn er nog wel wat mensen die ik heel erg vertrouw en tegen wie ik kan aanleunen als ik het even wat minder zie. Misschien maak ik het mezelf ook wel te moeilijk, omdat ik het nu eenmaal op een bepaald niveau wil doen. Je kunt natuurlijk in een busje stappen en zeggen: “We gaan nu op elke hoek van de straat spelen en we zien wel hoe of wat.” Ik denk dan: we hebben nu toch de connecties, we zítten nu toch bij de grootste platenmaatschappij ter wereld, Universal, dan móét het toch eens lukken? Maar er is geen formule voor, want anders hadden we die allang uitgeprobeerd. Het heeft soms ook te maken met het op het juiste moment op de juiste plek zijn met de juiste persoon die in jou gelooft, iemand die op de juiste knoppen drukt om dingen te laten gebeuren.’

Jij gaat er niet alles voor overhebben. Geen spelletjesprogramma’s of ‘Dit was het nieuws’ om met je hoofd op de buis te komen?
‘Dit was het nieuws is een van de weinige keren dat ik het wel heb gedaan, omdat ik het zo’n leuk programma vind, maar daar had ik ook onmiddellijk weer spijt van. Ik werd op een gegeven moment overgehaald en toen dacht ik: ach, laat ik het dan toch maar eens doen. Toen zat ik daar en ik voelde me zo opgelaten. Ik heb het later teruggezien, ik zat daar met een hals vol vlekken van de zenuwen. O nee, niks voor mij, hoor!’

Jensen?
‘Bij Jensen ben ik een paar keer geweest. Máár: omdat we konden spelen, dat is dan wel een vereiste. Ik ga niet op de bank zitten en met die man wat slap zitten ouwehoeren als ik niet mijn liedje kan spelen.’

Foto: RKKVerschrikkelijk
Ze toont een cd’tje, Falling from heaven, voor haar het afgelopen jaar een heel belangrijk liedje. ‘Hiermee stonden we bij de radiostations weer helemaal op de kaart, dit liedje zette voor ons de deuren wijd open. En mijn blackberry, dat is eigenlijk een verschrikkelijk ding waar je tegenwoordig iedereen mee ziet lopen. Ik ben een gadgetfreak en alleen in die zin is dit ding mij dierbaar.'

Ruud Hermans
Eigenlijk is ze ontdekt door KRO-presentator/programmamaker Ruud Hermans. ‘De KRO heeft mij eigenlijk vanaf het begin gevolgd, daarom heb ik veel met de KRO. Ruud heeft een documentaire over mij gemaakt toen ik in Nashville zat, nog vóór mijn eerste plaat uitkwam. Ik ken Ruud al van ver daarvoor: toen ik veertien jaar was, klom ik al met hem op de bühne om Somewhere between van de Tumbleweeds (waarvan Ruud Hermans deel uitmaakte, red.) te zingen. Ruud zingt fantastisch en schrijft heel mooie liedjes. Door Ruud heb ik één keer een Nederlandstalig lied gezongen, op het album Niemandsland dat hij uitbracht.’

Dus je bent eigenlijk een beetje van ons?
‘Een klein beetje wel! Zeker. Kun je best zo stellen, ja.’


Zelf ben je wel eens een tijdje uit de gratie geweest op de popzenders?
‘Ja, bij World of Hurt was het allemaal nog nieuw en iedereen kan dan zeggen dat hij je ontdekt heeft, dat helpt bij de eerste plaat. Bij de tweede en derde plaat hebben we er behoorlijk de schouders onder moeten zetten. Toen konden we dezelfde exposure ook niet halen. The great escape heeft het niettemin heel goed gedaan en we werden flink ondersteund door alle zenders. Ik ben ze zeer dankbaar dat ze allemaal weer instapten.’

‘The great escape’ gaat ook als een tierelier: 125.000 verkochte exemplaren.
‘Ja, en er is sinds kort een vierde single, Reach for the light, een liedje dat over mij gaat. Positief, want ik ben een optimist. De titel zegt het al: zoek in alles het positieve en blijf in jezelf geloven. Geef niet op, ga er gewoon voor!’

Trouwen
Trouwen en kinderen krijgen – het ligt voor haar allemaal nog in het verschiet, zegt ze. ‘Ik heb niet zo’n planning voor wanneer dat allemaal zou moeten gebeuren. Het lijkt me fantastisch en een wonder om uiteindelijk kinderen te hebben en in hen iets van je partner en van jezelf terug te zien. Ik denk wel dat dat ooit nog eens op mijn weg komt. Met Bart, de drummer in de band, want met hem ga ik al heel lang.’

Gerard Klaasen ontvangt Ilse Delange zondag in Andersdenkenden (14.02 Radio 5)