Marc-Marie Huijbrechts

‘IEDEREEN IN ’T SCHAEP IS NATUURLIJK ERG AMSTERDAMS, BEHALVE IK’

Andersdenkenden, 3 december 2006

Uitersten verdringen zich in zijn persoonlijkheid. Cabaretier Marc-Marie Huijbrechts (40) is improvisator, ontregelaar, een mensenmens en tegelijk saaimutserig. Bij De Wereld Draait Door is hij tafelheer maar de KRO heeft hem weer in huis voor de remake van ’t Schaep met de 5 Pooten. ‘De onschuld en de naïeviteit van ’t Schaep, die vind ik leuk’.

Hij was twee jaar ‘interviewvrij’ en geeft sowieso eigenlijk nauwelijks meer een interview. ‘Ik vind interviews niet verschrikkelijk maar ik probeer het gewoon een beetje rustig te houden zodat ik niet teveel in De Bladen kom. Soms is het fijn als er wat aandacht is, je bent het soms aan dingen verplicht’.

Wij bevinden ons in het legendarische café ‘t Schaep met de 5 Pooten van barkeeper Kootje, 36 jaar na dato door de KRO opnieuw tot leven gebracht. Een mevrouw praat ietsje verderop hinderlijk hard. Het  prachtige decor wekt herinneringen aan de oerserie van 1969-1970 en ook het rumoer is gebleven.

Valse piek
Ooit speelde Marc-Marie in Dit Was Het Nieuws en daarna deed hij voor de KRO een seizoen een live televisieprogramma. Het werd een flop, hij piekte te vroeg. ‘Die valse piek zat er toen aan te komen, daar móest ik even doorheen’.

Ja?
‘Achteraf is het wel goed dat die valse piek toen kwam. Het was verschríkkelijk. In de zaal was het altijd hartstikke leuk, alleen, het kwam gewoon niet door de tv. Het ging ergens fout. Ja, en hoogmoed komt voor de val’.

Je hebt het jouw cabaretvoorstelling Marc-Marie Huijbregts nadien stevig van je afgebeten.
‘Ja, het is volgens mij het beste om er gewoon naar toe te lopen en niet bang te zijn wat er fout ging in je leven. Het programma was gestoeld op een soort crèche-idee van “Góh, we gaan gewoon leuk met z’n allen spelen”. Uiteindelijk bleek het een miscalculatie te zijn. Ik begon vóór de uitzending een kwartier met zo’n zaal te praten, hartstikke leuk, ook tijdens de uitzending hadden wij het heel erg leuk maar thuis dachten de mensen “Maar waarom is het daar zo leuk?” Dat werkte weer tegen me. Ik ben er mee opgehouden’.

Houden de  mensen van jou?
‘Op microniveau wel gelukkig, en - wat veel belangrijker is: ik kan ook van mezelf laten houden. Dat is een nog moeilijker opgave, vind ik. Op macroniveau vind ik moeilijk, dat is een ander houden van natuurlijk. Over liefde heb ik niet te klagen, moet ik je eerlijk zeggen. Op een gegeven moment zoek je het natuurlijk zelf op’.

Tegenover mij zit een gelukkig mens?
‘Tegenover jou zit een – nou ja - vrij gelukkig mens, ja’.

Ben jij over je depressiviteit heen?
‘Hmmm, dingen komen en gaan. Het zijn periodes, dan gaat er wel eens iets mis maar dan komt er weer een soort melancholie en dan is het allemaal weer wat minder’.

Ben jij slim?
‘Wat een vraag! Aan de ene kant ben ik sociaal écht gehandicapt maar een gedeelte van mij is sociaal heel slim. Ik kan snel een soort situatie aanvoelen’.

Waarom ben jij eigenlijk cabaretier?
‘Om in mijn levensonderhoud te voorzien was het het leukste vak dat ik kon verzinnen’.

Maar wel een slopend vak soms, als je weer vrijdags in de file moet staan naar Dedemsvaart.
‘Ik reis bijvoorbeeld nooit op vrijdag, dat is al heel fijn. Het is héél fijn als je dat allemaal zelf kunt beslissen. Als ik nu denk: “Goh, volgend seizoen wil ik eigenlijk maar twee keer in de week”, dan kan ik dat nu allemaal zelf beslissen. Dat is geweldig. En je kunt met zo’n zaal een avond ook echt maken. Echt, neem van mij aan, er is níets leukers dan dat: een grote zaal met weet-ik-veel-hoeveel mensen en die dan de hele avond bij je houden, dat is geweldig’.

Heb ik het verkeerde vak gekozen?
‘Ik denk dat jij echt het verkeerde vak hebt gekozen, Gerard, ja. Ik had het je al veel eerder willen vertellen, ha’.

 Diep katholiek
‘In de wortels’ zegt hij héél diep katholiek te zijn maar hij is geen regelmatige kerkganger. ‘Tílburgs katholiek, ik ben eigenlijk Brabants-katholiek, dat is nog breder’. Zijn moeder overleed en het katholieke geloof kwam op een uiterst tastbare manier aan zijn zijde te staan. Zijn vader dronk en verlegde de grenzen. ‘Niet een bewust grensverleggen, de grenzen schoven gewoon méé! Toen mijn moeder stierf begreep ik tijdens de uitvaart ineens waar al die rituelen voor dienden.. Het is samen afscheid nemen van iemand in rituelen, we hebben daar niet allemaal woorden voor maar de katholieke kerk heeft daar rituelen voor die mij troosten, óók omdat mijn moeder daar troost in vond, en ik via haar. Het leek wel alsof je door het verdriet bij een ander soort laag van jezelf komt, bij een dieper gevoelsniveau. Ik ben denk ik héél erg katholiek. Vaak denk ik dat je mijn theaterprogramma eigenlijk alleen maar kan maken als je uit zo’n soort nest komt. Ik ben een soort snuffelkatholiek. Mijn echtgenoot is islamitisch maar gaat niet naar de moskee. Volgens mij zit het geloof ook gewoon ín je’.

Netty van Osch en trouwring
In zijn huis staat een kunstwerk van de kunstenaresse Netty van Osch. ‘Het is mij heel dierbaar, niet allen omdat ik haar al zo lang ken maar ook omdat het ook haar hoofd is, afgegoten. En hier mijn trouwring. Ik vond het heel belangrijk dat ik met Karim kon trouwen. Het is een échte gouden trouwring. Niet zoiets van “Goh, we gaan vadertje en moedertje spelen”. Daarom wilde ik ook een hele simpele, echte trouwring’.

Na 36 jaar is er dan de remake van ’t Schaep met de 5 Pooten. Zelf heeft Marc-Marie de oorspronkelijk serie nooit gezien. Van de oorspronkelijke serie bestaan behalve enkele liedjes nauwelijks meer opnamen want praktisch alles is gewist’. De magische klank van ’t Schaep met de 5 Pooten was Marc-Marie evenwel allang vooruitgesneld. Inmiddels zijn alle opnames achter de rug. ‘Ja, alles is achter de rug en gemonteerd. Op 3 december gaan we de eerste op televisie zien’.

Lukas met Tilburgs accent
Marc-Marie speelt in de serie de ober Lukas, een rol die in 1969 door Leen Jongewaard werd gespeeld. Toen met een hoog Jordaankarakter, Marc-Marie nu met een stevig Tilburgs accent. ‘Ja, daar hebben we uiteindelijk voor gekozen. Iedereen in ’t Schaep is natuurlijk érg Amsterdams is, behalve ik, en dat is ook wel leuk omdat die Lukas tóch uit een andere wereld komt’. De nog levende acteurs van toen zoals Piet Römer en Adèle Bloemendaal hebben hun opvolgers niet écht geadviseerd. ‘Met Piet Römer heb ik helemáál geen contact gehad en Adèle speelt een rolletje mee, het was heel erg leuk om haar daarin te zien maar zij heeft geen adviezen gegeven’.

Er bestond het risico dat de serie op de oorspronkelijke zou gaan lijken?
‘Die tijd van eind jaren ’60 en begin jaren ’70 zit er natuurlijk wel in. In sommige nummers zit ook nog steeds enige ironie. Er zit zo’n nummer in als Bijlmermeer over hoe mooi de Bijlmermeer zou gaan worden. Zij zongen dat echt met ironie. Wij zingen het gewoon heel hoopvol want we gingen daar toen toch heel gelukkig worden met z’n allen in die Bijlmermeer. Dat vind ik nu mooi in de serie, die onschuld en naïviteit van toen’.

Toendertijd keken zo’n 6 miljoen mensen naar ’t Schaep.
‘Ja, dat waren mooie tijden maar wie haalt ooit nog die kijkcijfers van toen? Ik vond ’t Schaep met de 5 Pooten heel erg leuk om te doen. Het mooie aan de serie is dat het zo’n onschuld in zich heeft zonder dat het slijmerig wordt is of grote thema’s uit de weg gaat. Het is eigenlijk een hele lieve serie. De samenwerking klikte ook op zo’n prettige manier. Het was heel bijzonder om Vissen weer te zingen. Heerlijk om te doen’.

’t Zal je kind maar wezen, Als we mekaar niet meer vertrouwen kunnen, Je bent toch op de wereld om mekaar te helpen nietwaar -, tophits van toen die in de Top 40 kwamen. Beleven we nu de rapversie wellicht?
‘Nou, dan moet Ali B. weer op komen draven, en laten we die jongen maar even met rust laten. Ik vind het wel bijzonder dat we die liedjes opnieuw mochten zingen en dat de familie van Harry Bannink daarvoor ook toestemming gaf. Echt niemand van de overgeblevenen of familie van overledenen is gaan zeuren dat ze het niet goed vonden. Iedereen, Eli Asser, de familie Bannink, íedereen die er toen aan heeft meegewerkt, is er heel enthousiast over’.

Prikkels
Hij glimlacht, eigenlijk bij voortduring, met grote vragende ogen, alsof er zich tijdens dit interview een geheel andere wereld aan hem voltrekt. ‘Há, ik zie ons hier zitten in dit grote geheel. Snap je? Jij zit met een hele grote KRO-rode microfoon voor de radio-uitzending, er zijn daarnaast nog allemaal dingen die ik daarbuiten zie. Een vriendin van mij zei: “Als ik al die prikkels zoals jij die binnenkrijgt zou beleven, zou ik knéttergek worden”. Je kunt bijna nooit tegen mij zeggen: “Zag je die vrouw met die rode hoed?” want die had ik al gezien! Ik zie wie er binnenkomt, ik zie wie er naar buiten gaat, ik zie die vrouw die net zo hard aan het praten was’.

Tijd om te eten. ‘Eten is voor mij heel erg belangrijk maar dan vooral samen eten. Ik ben geen alleen-eter. Nu is Karim in Algerije, dan moet ik - vooral als ik niet speel -’s avonds echt denken: “Oh ja, wat moet ik vanavond gaan eten?” Gelukkig ben ik vanavond tafelheer in De Wereld Draait Door dus misschien schuif ik daar wel aan. Schuif mee!’.

Ik geloof dat Kootje hier in ’t Schaep de muziek wat harder heeft gezet?
‘Ja, hij heeft er zin in’.

Gerard Klaasen ontvangt Marc-Marie Huijbrechts zondag in RKK’s Andersdenkenden, Radio 5, 14.00 uur