Derek de Lint

Andersdenkenden 1 oktober 2006

?EEN ACTEUR IS ALS EEN GOEDE WIJN: DES TE LANGER JE LIGT WORDT HET BETER?
Het artistieke leven van acteur Derek de Lint op aarde beweegt zich tussen de planken en het celluloid. Na een succesvolle acteursloopbaan in Nederland wilde hij aan de andere kant van de oceaan zijn ultieme belofte als acteur waarmaken. Na jaren Los Angeles en Vancouver is hij nu weer terug in Nederland. In Zwartboek speelt hij een indringende rol, hij gaat opnieuw het toneel op en hij ?doet? een nieuw drama voor de VARA. ?Ik ga waar het werk is?.

Sommigen zien hem als de Nederlandse Dirk Bogarde. Soldaat van Oranje (1977) onder regie van Paul Verhoeven , De Aanslag (1986, regie: Fons Rademakers) en nú Zwartboek onder opnieuw de regie van Verhoeven: het zijn allemaal films waar De Lint een knap visitekaartje afgaf. Als acteur is De Lint (55) autodidact. Heeft hij voor zijn gevoel de belofte van wat hij ooit wilde waargemaakt? ?Há, ik ben nog steeds bezig. Mijn levenswerk is nog niet voltooid, ik moet nog dóór. Ik ben nu in de tweede helft?.

Ben je tevreden?
?Nu ik terug ben in Nederland ben ik zeker tevreden. Ik ben na een heel lange tijd het theater ingegaan, ik kreeg in Zwartboek van Paul Verhoeven een hele mooie rol aangeboden in wat toch een bijzondere film is?.

In Zwartboek speelt hij een Haagse communist die in het verzet zit. ?Ik vond het een interessante rol omdat deze man interessant zó enorm gemotiveerd. De communisten waren in de oorlog de eersten die georganiseerd aan het verzet meededen. Deze man geeft er álles voor, hij laat zelfs zijn eigen zoon in een knokploeg meevechten. Ik heb eigenlijk continue met een onderhuidse woede gespeeld. Van die hele publiciteitssfeer rond Zwartboek ben ik een beetje weggevlucht. ?In Zwartboek zou Paul Verhoeven opnieuw tegen enkele heilige Hollandse huisjes aanschoppen?. Nou, echt niet. Zwartboek is vooral een héle spannende film, gemaakt vanuit een goed geconstrueerd verhaal. De film speelt zich af aan het einde van de oorlog, tegen de bevrijding aan?.

De film introduceert grijs in plaats van zwart-wit?
?Dat klinkt alsof Verhoeven er een soort documentaire van wilde maken, alsof hij wilde tonen hoe het dan wér- kelijk geweest was. Zwartboek is veeleer een spektakel waar ook beelden in zitten die níet kloppen maar daar gáát het ook helemaal niet om! Hij wilde een goed verteld spannend verhaal in beeld brengen. De ?ophemeling? van Paul Verhoeven vind ik ook van een soort overkill. Er werd overdreven over hem als over een soort heilige gesproken maar ook zou hij vroeger ?als-een-beest-tekeer-zou-zijn-gegaan?. Paul is gewoon een aardige, leuke vent die héél gepassioneerd een film kan maken. En natúúrlijk zijn er grijstinten in de karakters van Zwartboek -, zélfs in Soldaat van Oranje was het interessante aan mijn rol van Alex die bij het Ostfront terecht kwam en met Rutger Hauer die beroemde tango-scène danst dat hij eigenlijk geen rotzak was?

Halverwege de jaren negentig waagde De Lint de oversteek naar de Verenigde Staten. Los Angeles, daar leken de écht grote rollen voor De Lint te verwachten. Rutger Hauer ging hem voor. Je moet er als acteur héél veel voor overhebben om je ambitie ook daadwerkelijk na te streven. ?Ja, het is me ook gelukt om daar mijn geld mee te verdienen. Voor de serie Poltergeist The Legacy ging ik vervolgens naar Canada, Vancouver waar ik mij uiteindelijk ook met mijn gezin vestigde. Bij mij ging het uiteindelijk niet om het geld of om de roem maar om de mogelijkheden die je als acteur krijgt. Op een bepaald moment zag ik dat de écht interessantere rollen voor mij momenteel eerder in Nederland liggen dan in Los Angeles of Vancouver. Internationaal gezien was Vancouver voor mij niet de juiste plek om het beste werk te krijgen. Ik moest ook elke keer weer heen en weer naar Los An- geles. Ik wilde weer terug naar de basis. Nu zit ik hier zit ik in Amsterdam, álles op fietsafstand. Veel efficiënter en veel sneller! Het is een openbaring. Het had niet béter gekund?.

De fiets die hij als dagelijks vervoermiddel gebruikt is een Fongers uit 1939. ?Echt een tank! Kán-niet-roesten en is ongelóóflijk zwaar. Het is een Stanley Archer met drie versnellingen op het stuur én trommelremmen. Ik heb nog foto?s uit de jaren 50 dat ik als klein kleutertje op zo?n fiets zat. Mijn moeder overleed acht geleden -, deze fiets is een directe herinnering aan haar. Ik vind het ook heerlijk om die fiets elke nacht buiten te laten staan zo- dat hij altijd beschikbaar is. Deze mooie Italiaanse tas kreeg ik in 1987 van mijn vrouw toen zij bijna op het punt van bevallen van onze jongste zoon stond. Zo?n tas gebruik je dan jaren en die wordt steeds mooier en zachter. Hij gaat áltijd mee?.

Ben je een échte gezinsman? ?Ik ben geen gezinsman in de zin dat ik alleen maar met mijn gezin optrek. Als ik terugkijk dan ben ik heel veel weggeweest. Ik vind het heerlijk om in producties te staan en krankzinnige dingen te spelen maar ik geniet nog het meest als we bij elkaar zijn. In Canada zijn onze drie kinderen ook op school gegaan. Op enig moment ging er één weer naar Nederland terug, daarop weer één. Dat was één van de redenen waarom we terug naar Nederland zijn gekomen De foto?s bij dit artikel in KRO Magazine zijn ook door mijn zoon gemaakt. Ik ben heel trots op hem. Hij heeft eigenlijk het beroep gekozen dat ik dacht te worden: fotograaf. Het is nét zoals acteur een heel moeilijk beroep maar je kunt er je passie in kwijt?.

Hij werd zonder kerk en geloof opgevoed, een bewuste keuze van zijn ouders. ?Maar ik ben niet zonder respect voor andermans geloof. Ik zou in élk geval zéker nóóit katholiek zou willen zijn. Mijn grootvader begon eind negentiende eeuw als een niet-katholieke banketbakker in Breda. Toen werd er vanaf de kansel verkondigd dat je bij bakker De Lint geen brood mocht kopen. Mijn grootvader is daar behoorlijk anti-katholiek door geworden. Hij kon enorm op de kast zitten als je daar met hem over begon?.

Komend seizoen gaat hij bij het Nationaal Toneel Blackbird van David Harrower doen. ?Een prachtig stuk voor de vlakke vloer, het kleinere theater dus. Twee uur non-stop, zonder pauze, voor mij is dat weer een nieuwe uitdaging want het is ook een controversieel stuk. Ik ga daar héél hard aan werken. In de kleinere theaters kan ik ook véél meer op de vierkante centimeter acteren?.

Je moet de kleine theaters nog wel weten te bereiken met de toegenomen files?
?Ja, dat is inderdaad een enórm probleem. Ik heb me daar geweldig op verkeken. Als je écht een grote tournee doet en in bijvoorbeeld
Oost-Nederland speelt zou je eigenlijk in kleine hotelletjes moeten blijven. Je neemt een lekker hotelletje in Doetinchem en je gaat daar overdag lekker wandelen. Ik weet dat ik dat jachtige bestaan binnenkort weer ga krijgen -, van overdag voor de camera draaien en ?s avonds spelen. Écht héél zwaar en eigenlijk niet leuk?.

Overdag draaien voor de camera? Heb je iets nieuws?
?Ja, dat is een leuke primeur: ik ga meewerken aan een spannende dramaserie voor de VARA, gemaakt door min of meer hetzelfde team dat Vuurzee maakte. De werktitel luidt Deadline. Het wordt een spannende twaalfdelige dramaserie van elk een uur. Ik speel de rol van een hoge diplomaat op het Ministerie van Buitenlandse Zaken, een erg leuke rol. Eigenlijk het soort rol waar ik al heel lang naar verlangde en die ik dacht in het buitenland te vinden. Weet je wel, zo?n film over de United Nations waarin ik dan een Noord-Europese diplomaat zou spelen. In deze nieuwe serie heb ik een práchtige rol gekregen. Méér kan ik helaas niet zeggen, instructies van de VARA, sorry. Ze willen graag zelf met het nieuws naar buiten komen?.

Je bent ook in de Talpa-serie Gooische Vrouwen te zien
?Inderdaad. Ik heb een kleine rol die een beetje door de hele serie heen zit. Ik zit er dit tweede seizoen ook weer in maar echt héél klein. De eerste reeks werd ná het voetbal op zondag uitgezonden, eigenlijk het beste moment dat Talpa voor zó?n serie kon bieden. Nu is het naar de donderdag verschoven. Ik weet niet of er nu nét zoveel mensen kijken. Ik heb de indruk van niet. Op televisie deed ik wel series als  Herenstraat 10 en Dossier Verhulst. En in Baantjer heb ik één dag op een golfbaan het lijk gespeeld. Leuk hoor!?

Ben je een goed acteur?
?Toen ik net begon waren er acteurs die tien keer zoveel talent hadden als ik maar die geen dag zonder hun stamkroeg konden. Ik hád geen stamkroeg. Ik heb stand gehouden. Acteren is een reis naar zelfreflectie en daar heb ik nog stééds veel voor over. Ik ga waar het werk is. Als ik in Nederland geen interessant werk mee zou vinden, zou ik zeker weer over de grenzen gaan kijken. Ik ben ook blij dat ik jaren geleden helemaal met dat sociale systeem van uitkeringen in Nederland gebroken heb. Toen ik eenmaal in dat systeem zát - én kleine kinderen had -, kreeg ik geen gelegenheid meer om in het buitenland te solliciteren. Ik heb toen gezegd: hóu het maar, ik wíl geen uitkering meer, ik ga mijn eigen gang. Achteraf is dat gewoon één van de beste beslissingen uit mijn leven geweest. Ik ben bovendien een laatbloeier. In het begin van mijn carrière kreeg ik werk dat ik toen als acteur eigenlijk nog niet helemaal aankon. Ik kan natuurlijk niet echt naar mijn eigen werk kijken maar soms zie ik wel weer eens iets langskomen en dan zie hoe ik dat vroeger opgelost heb. Wat dat betreft is een acteur als een goede wijn: des te langer je ligt wordt het beter maar je moet me ook niet te lang laten liggen want dan kan het opeens héél zuur worden.

Ben je altijd een gelukkig mens geweest?
?Nee, absoluut niet. Nee, Himmelhochjauchzend maar ook zum Tode betrübt. Ik zit er nu zo?n beetje tussenin. Mijn vader ligt in het ziekenhuis, we zijn net terug, we zijn een beetje aan het verbouwen en je weet: dat is écht een traumatische gebeurtenis. Gelukkig ben ik aan de andere kant net begonnen met repeteren voor die serie en dat vind ik echt heel erg leuk. Ik vind werken eigenlijk het leukste wat er is?.