Barry Hay

Andersdenkenden 2 juli 2006

?DE EARRING? DAT IS GEWOON EEN BAK HERRIE MAAR LEUK IS OM TE MAKEN?
Onvergankelijk, onverslijtbaar: aan de rockband Golden Earring kleeft het beeld van tijdloosheid. De oer-Earring werd in 1961 opgericht en zanger-fluitist Barry Hay (57) heeft er 37 jaar van volgemaakt. Deze ?krasse kanarren van de Nederrock? jamden via Sound Of A Screaming Day, Radar Love en Naked Truth een herkenbaar rockoeuvre bij elkaar. Gerard Klaasen ontmoet Barry Hay vòòr een optreden in een feesttent in het Overijsselse Enter.

Om de donder niet gek, deze Barry Hay. Slimme intelligente gast. In zijn stem schuilt zowel iets zangerigs als iets opzweperigs zoals het hoort bij een rockicoon. Is dít nu de man, hier in Enter, die als geen ander in de Nederlandse rockscène geassocieerd werd met sex, drugs en rock? & roll? ?Dat is al lang niet meer zo, daar ben ik te oud voor. Ja, ik heb volop van het leven genoten, in een tijd waarin je dat redelijk straffeloos kon doen maar nu is dat allemaal wat minder. We waren jong, het was als een oester die openging -, ik heb daarvan gesmuld maar ik zou dat nú niet meer kunnen opbrengen. Op een geven moment kom je gelouterd uit die strijd. Het slijt, je hebt immers een gezin?.



Barry Hay en Gerard Klaasen (foto: rkk)

Ja, heb je in het leven strijd geleverd?
?Tuurlijk, niemand komt ongeschonden uit de strijd van het leven, iedereen krijgt zijn tegenslagen. Mijn vrouw Sandra is een tijd ernstig ziek geweest, dat is gelukkig helemaal goed gekomen, en onze jongste dochter werd prematuur geboren waardoor ik een tijdlang moest pendelen tussen het ziekenhuis in Leiden naar het ziekenhuis van mijn vrouw in een ander ziekenhuis in Den Haag. Je moet toch je humor erbij blijven houden, je moet er doorheen. We léven nog!?

Hay was 18 toen hij bij de Earring kwam, inmiddels de oudste bestaand Nederland rockband. In zijn nauw-leren broeken met opvallend zwarte vetkuif leek hij op de Nederlandse Vince Taylor. Herman Brood kwam in zijn richting. Hay was een zanger-met-een-imago. ?Ik heb geen idee. Ik ben er niet zo mee bezig, ik heb altijd het idee gehad dat ik imagoloos was. Ik heb vaak een zonnebril op mijn hoofd maar dat doe ik omdat ik niet zo best tegen het licht kan en ook vaak zit te slapen. Dan wil ik niet dat mensen dat zien. Die bril heeft een heleboel redenen. Er zit ook een leesbril onderin?.  

Vrijwel onafgebroken speelde de band hits met een herkenbare sound. That Day, When The Lady Smiles, Twilight Zone, Radar Love. Bestaat er zoiets als een Earring-sound? ?Eh, keihard en duidelijk. Iemand zei: ?De Golden Gearing is bigger than life!?, dat vond ik wel aardig. Andere bands proberen regelmatig nummers van ons te spelen maar ze verkijken zich erop want het ís helemaal niet zo makkelijk als het lijkt wat we doen. Het is best wel complex. Ik vind de Earring op z?n best als het simpel is. Kijk, wij zullen nooit techno gaan spelen of zoiets. Wel misschien nog iets met een groot orkest, we zullen misschien iets opnemen met het Metropole-orkest. We zijn nu net weer begonnen met nieuwe songs. Met het commerciële aspect zijn wij nooit zo bezig geweest. Soms denk je van een song ?Whaauw, dat is heel erg commercieel? en dan blijkt dat het helemaal niet te zijn want commercieel is dus iets-dat-verkoopt en dan verkoopt dat helemaal niet. Vervolgens hebben we iets waarvan we denken: ?Dít-is-hélemaal-te-gek-maar-is-het-niet-té-commercieel?? -, en dan blijkt het dat weer wél het geval te zijn. Je hebt daar geen grip op. Wij zijn in elk geval geen commerciële band?.

Golden Earring mag dan wel onverslijtbaar zijn maar doorspelen tot in de kist lijkt onhandig?
?We hebben periodes gehad waarin we wel 5 keer per week speelden maar dat was gewoon teveel. We hebben onze optredens teruggebracht tot 4, en in de toekomst wellicht tot 3 optredens in de week. Het is anders ook niet te doen. We staan nu in een feesttent in Enter in de kop van Overijssel, nóóit eerder geweest!, maar die feesttenten houd je óók niet tot je 65e vol. Zoiets is echt heftig, het is hier warm, het heeft niet voor niets een ?feesttent?. Het wordt onafwendbaar vanavond een puinhoop. In theaters kun je veel langer volhouden. Het is zeg maar ?hygiënischer?.

Zijn vader was officier in het Indiase leger in India, het land waar Hay in 1948 geboren werd. ?Mijn moeder heeft mij min of meer ontvoerd naar Nederland toen ik acht was. Zij dacht: ?Ik ga nooit meer naar India terug?. Mijn vader heb ik daarna nooit meer gezien maar ik heb geprobeerd hem te traceren. Zijn ontbreken voelde als een hiaat in mijn leven dat nooit meer gevuld zou worden. Toen ik wat ouder was ben ik hem langs allerlei wegen gaan zoeken. Uiteindelijk kwam ik erachter dat hij al vier jaar overleden was, nou ja, dat was dan dát, dat was even slikken. Ik wilde weten waar hij begraven was en via KRO?s Spoorloos kwam ik erachter dat hij nadien hertrouwd is. Spoorloos heeft mij toen in aanraking gebracht met zeg-maar mijn stiefmoeder, een dame die intussen naar Londen was verhuisd. Ik heb haar ontmoet. Spoorloos heeft het niet als item gebruikt om uit te zenden, ze hebben het heel discreet gedaan. Ik ben ze daar nog steeds heel dankbaar voor?.

Gevraagd naar zijn levensbeschouwelijke achtergrond zegt Barry Hay ?uit een christelijk gebeuren? te komen. ?Het was bij ons thuis gewoon protestants. Toen ik naar Nederland kwam heb ik enige tijd op de School met de Bijbel gezeten. De kostscholen waar ik op zat en later mijn middelbare school waren geristelijk. Er is wel een klein spoortje van overgebleven. Er bestaat een goddelijke macht, dat geloof ik wel. Ik ben in elk geval geen complete atheïst?.

Beschouwt Barry Hay zich zelf eerder als een popster dan een rockster? ?Weet je, pop, dat is gewoon altijd een beetje Abba-achtig gebeuren, popmuziek is voor kinderen. Van rock & rol gaat een soort dreiging uit, een beetje van je-weet-niet-wat-er-gaat-gebeuren. Van rock & roll' gaat ook een bepaalde mysterieuze charme uit, van echte rock & rollérs weet je ook niet wat hun volgende move zal zijn. Rockers zijn altijd een tikje bedwelmd, ze lijken onbetrouwbaar, types die naast de maatschappij leven. Het zijn eigenlijk piraten in de muziekwereld, en dat spreekt mij enorm aan?.

Jullie zijn indertijd tamelijk gedesillusioneerd en berooid uit de Verenigde Staten teruggekomen om daarna toch weer de draad op te pakken. Toen kwam de CD Naked Truth, een onwaarschijnlijk groot succes
?Naked Truth werd heel goed verkocht, dat hadden wij nooit verwacht. Het is al weer 12 jaar geleden. Die CD was eigenlijk een uitvlucht om weg te komen bij een platenmaatschappij -, en dan zie je: dat is weer hélemaal ons verhaal: dan doe je zoiets en dan blijkt dat dat de grootste hit is die we ooit in Nederland hebben gescoord. We hebben er aan overgehouden dat we in theaters zijn gaan spelen, iets waar we in het begin totaal geen zin in hadden. Achteraf is die combinatie eigenlijk een redding gebleken. Als het theaterseizoen begint spelen we twee keer per week in theaters en twee keer per week ?elektrisch?. Op die manier sukkel je niet weg. Je moet echt
opletten, je houdt het echt alive?. Eén ding staat vast: in elk geval blijven we voorlopig spelen!?

Op zijn armen heeft Hay enkele tatoeages laten aanbrengen, hij is er trots op. Naast een Columbiaans Aztekenteken en een Japanse karper is een
Maori-tatouage uit Nieuw-Zeeland zichtbaar. ?Eigenlijk staat op mijn armen zo?n beetje mijn hele levensverhaal te lezen, een beetje plastisch, dat wel maar dat hoort ook wel bij mij. Deze tatoeages zijn meer souvenirs. Er kan nog plenty bij. Mijn rug en mijn buik zijn allemaal nog vrij?.

Bløf, de Zeeuwse band met Paskal Jacobsen heeft hij met hun Umoja-project van nabij gevolgd. ?Ik ken Paskal persoonlijk, hij is echt een begenadigd zanger maar van dit project was ik niet helemaal kapot. Ik vind het een beetje ?over the top?. Toen ik ze bezig zag met die Japanse trommels vond ik dat wel een beetje opgeblazen gedoe allemaal. Bløf is veel sterker als ze gewoon hun eigen ding doen zonder al die poespas erbij. De Dijk met Huub van der Lubbe is natuurlijk geweldig, dat klinkt ook echt als een Hollandse rock & roll-band?

De Dijk trad op bij B&vD im Titisee tijdens één van de WK-uitzendingen. Was dat niet ook iets voor de Earring? ?We hádden een invitatie om te komen maar het was daar allemaal zo pover en kleintjes. Wij moesten bij Barend & Van Dorp héél klein blijven -, toen hebben we gewoon sorry gezegd. Dat ging dus niet door. We hebben wel om de hoek gespeeld, in München voor de Duitsers in zo?n hele grote tent maar daar was het dan ook een hele show. Zoals wij zijn?.

Opvallend noemt Hay het dat er tijdens de laatste optredens van The Earring de afgelopen maanden door de band zo opvallend goed en energiek gespeeld wordt. ?De band kakt niet echt in elkaar, er zit nog steeds genoeg flexibiliteit in. We vinden het eigenlijk nog steeds heel erg leuk om te doen wat we doen. Als de Earring speelt is dat een niet te stuiten machine waar als ie aangedreven wordt, een enorme power vanuit gaat. Er gebeurt gewoon iets met ons alle vier. De Earring is eigenlijk héél simpel: het is een bak herrie dat gewoon heel leuk is om te maken?

En die leren broeken van toen passen je nu niet meer? ?Nee joh, dat is niet meer te doen. Het is bovendien momenteel véél te warm voor een leren broek. Ik kan me herinneren dat ik die dingen na afloop van een concert echt langs mijn benen moest áf-stropen. Die leren broek vormde wél een bepaald imago. In het theater draag ik tegenwoordig gewoon een pak als we daar spelen. Vind ik chic?.