Pedofilie: alleen de Kerk haalt het nieuws

Duister fresco
Excuses, als ik feiten uit mijn persoonlijke ervaring als aanleiding neem! Ik denk dat ik een paar penseelstreken kan toevoegen aan het duistere fresco van seks met minderjarigen. Duister voor ons, vandaag: velen van diegenen die nu zo streng moraliseren, waren vroeger, in de jaren zestig, ‘apostelen’ van de “seksuele bevrijding”.

Vrijgemaakte eros
Duiken in de talloze teksten uit de jaren zestig kan voor velen, die deze jaren niet meegemaakt hebben, een bron van verrassingen zijn. Vrije seks, voor iedereen met iedereen! Kinderen inbegrepen. Sterker nog; deze als eersten, om ze op te voeden tot een “niet repressieve” levensstijl, tot een “vrijgemaakte eros”. Onder deze mensen die – nu pas: daar leg ik de nadruk op – voor het respect voor de kleintjes staan, zijn diegenen die het respect voor de nog kleineren afwijzen. Wee, als iemand aan de geboren kinderen komt! Wee toch als iemand de ongeboren kinderen verdedigt, ze niet alleen voor misbruik, maar voor uitroeiing uit de baarmoeder wil beschermen! De verontwaardiging van de vrijdenker is selectief: bescherming van kinderen wel, maar alleen van de overlevenden van de massamoord.

Nachtelijke ontmoetingen
En nu mijn beperkte, maar wellicht representatieve, persoonlijke ervaring. Na mijn afstuderen, in afwachting van een baan bij een uitgeverij of bij de redactie van een dagblad, hoorde ik dat een tijdelijke aanstelling als assistent - iets tussen de bewaker en de mentor - bij internaten mogelijk was. Ik diende aanvragen bij enkele van die in (geen religieuze internaten, zuiver seculiere) en werd uitgenodigd voor een gesprek en een eerste contact. Al pratende met enkele van mijn potentiële collega's vernam ik gesprekken die ik niet kon begrijpen: het salaris was laag, de werkdruk hoog, maar die offers werden door exclusieve voordelen gecompenseerd. Ik begreep het pas toen een vijftigjarige, die in een internaat voor jonge spruiten van de rijke bourgeoisie werkte, me met een knipoog zei: “Kom maar, aarzel niet! Overdag moeten we hard werken, maar 's nachts... onze slaapkamers liggen vlakbij die van de jongens…”. Gezien het feit dat ik - uit de tijd dat ik nog een losbol was - me een ander idee van nachtelijke ontmoetingen had gevormd, begon ik toen mijn tijdelijke aanstelling maar elders te zoeken.

Gekkenhuizen
De jaren gingen voorbij. Ik moest - in opdracht van een dagblad - vele gekkenhuizen bezoeken, voordat dat soort instellingen, in 1975, in Italië bij wet werden afgeschaft. In vele van die instellingen deed men geen poging om te verbergen dat de mannelijke en vrouwelijke patiënten een begeerde “buit” waren, aanleiding tot een furieuze strijd tussen leden van het personeel. De vakbondsleiders zwegen: sterker nog, in één van die huizen genoten ze zelfs een voorkeursrecht op de jonge jongens. Mijn leven is al lang: ik heb veel mensen ontmoet. Nooit zal ik dat diner met een wat aangeschoten zeevaartkapitein vergeten, die me lachend vertelde over het lot - dat hij zo grappig vond - van de vijftienjarige scheepsjongens op de talloze schepen die onder allerlei vlaggen door de zeeën varen.

Probeem veel breder
Dit zijn korte aantekeningen bij wat de woordvoerder van het Vaticaan, Pater Federico Lombardi, eergisteren zei: “Wat in bepaalde religieuze kringen gebeurd is, is ongetwijfeld afschuwelijk, gezien de morele verantwoordelijkheid en de taak als opvoeders van mensen die aan kerkelijke instellingen werken. Echter, wie onpartijdig oordeelt en geïnformeerd is, weet dat het probleem veel breder is. Als alleen de Kerk op de beklaagdenbank zit, wordt het zicht op het probleem vervalst”. Pater Lombardi heeft een onderzoek geciteerd, uitgevoerd in Oostenrijk door de regering van dat land: “Gevallen van misbruik, mogelijk door katholieke religieuzen gepleegd: 17; in andere instellingen: 510. Zou het niet rechtvaardig zijn, ook een beetje aan deze 510 recht te verschaffen?” De talloze kerken, kerkgemeenschappen, sektes, religieuze communauteiten van de VS, geen enkele uitgezonderd, hebben allemaal te kampen met aangiften, door mannelijke en vrouwelijke gelovigen ingediend, vanwege ongewenste intimiteiten door voorgangers. Ook de instellingen van de brede en gevarieerde joodse gemeenschap in de VS zijn niet vrij van deze besmetting. Priesters, dominees, rabbijnen zitten vaak samen in de rechtbanken als verdachten. Hetzelfde geldt voor velen die - zoals ik al zei - in de meest vrijzinnige en areligieuze milieus werken.

Verheven ideaal
En toch... Alleen de Katholieke Kerk haalt het nieuws. Een dergelijk 'voorrecht' zouden gelovigen toch niet zo erg moeten vinden. Als de misdaden van een priester meer verontwaardiging veroorzaken, is dat omdat hij verraad heeft gepleegd tegen een verheven ideaal. Wie de 'roomse' wandaden het ergst vindt, doet dit omdat ze in een Kerk hebben plaats gevonden waarvan men iets anders had verwacht. Vele antiklerikale scheldkanonnades zijn eigenlijk uiting van een diepe teleurstelling. Katholieken vinden het niet leuk, dat altijd 'het Vaticaan' het voorrecht toekomt, het doelwit van deze verontwaardiging te zijn. Wie, echter, deze afschuwelijke laagheid laakt, doet dit omdat hij de grootheid van de boodschap meet, die uit die hoogte aan de wereld wordt aangekondigd, een boodschap die zowel gelovigen als gelovigen niet graag besmeurd willen zien.

© Corriere della Sera