Reportage vanuit L?Aquila

L’Aquila (Van onze correspondent Lidy Peters) 8 april 2009 - In L'Aquila loopt iedereen er tien uur na de grote klap nog verdwaasd bij. De hulpverlening is al goed op gang gekomen maar moet nog even wennen. Nerveus geschreeuw alom. Een hele stad in een klap dakloos, alle huizen zijn verlaten, er klinkt nog hier en daar een alarm, geruis van vallend puin. 

Onwezenlijke sfeer
Er zitten nog enkele bewoners met wat kleine dingen in plastic zakjes gestopt, stil te kijken zonder iets te zien. Ze mogen hun huis niet meer in maar hebben wel medicijnen nodig. Waar ze heen gaan weten ze niet, de eerste nacht in het tentenkamp of in de auto. De paniek en de angst is nog niet van hun gezichten verdwenen. Bij de plekken waar nog mensen onder het puin liggen staan familie en vrienden te wachten tot de gravers iets gevonden hebben. Men zoekt met honden, met geavanceerde apparatuur. Doodse stilte als men denkt iets te kunnen horen, dan stoppen de graafmachines, gaan de motoren van de noodaggregaten uit en wordt het rinkelen van de mobiele telefoons haastig weggedrukt.

Intens verdriet
Men houdt elkaar vast, spreekt elkander moed in. Verhalen worden verteld over diegenen die nog onder het puin liggen. De pers wordt geweerd in deze momenten van intens verdriet en intimiteit. Groot verdriet als er tenslotte iemand gevonden wordt die niet op tijd naar buiten heeft kunnen komen. Maar euforie als er na 42 uur toch nog iemand levend onder het puin vandaan kan worden gehaald, onttrokken aan de dood.

Geen privacy
In de opvangcentra lopen de Aquilanen rond in de kleren die men snel heeft kunnen pakken, sommigen lopen nog in de pyjama. Ze missen alles, hun huis, hun kleren, een lekkere douche, hun favoriete tv-programma’s, elektriciteit om de telefoon op te laden en contact te kunnen maken met familie of vrienden om te kunnen praten over wat ze hebben meegemaakt. Mensen missen hun privacy. Ze slapen in auto's of met zijn allen in een enorme sporttent, waar het ’s nachts koud en vochtig is. Wie naar zijn familie kan is goed af. De meesten realiseren zich echter dat zij voor enkele maanden, zo niet jaren in een container/huis van de overheid zullen moeten wonen.

Paniek
Door elke nieuwe trilling van de aarde ontstaat paniek en wanneer er twee dagen na de eerste klap een nieuwe zware beving komt, rijden de ziekenwagens af en aan omdat velen dit niet meer trekken. Een meisje springt uit paniek uit een raam en sterft.

Kerken
De kerken zijn dicht. Geen enkel godshuis is zonder schade gebleven. De veertien zusters van het kleine klooster aan de Via XX Settembre hebben een tent op het tentenkamp moeten betrekken omdat zij en de mensen aan wie zij bijstand verlenen daar niet meer veilig zijn. Toch hoor je alweer geluiden van mensen die de draad weer willen oppakken, schouders eronder.








Kathedraal van de aartsbisschop van L'Aquila













Alle foto's copyright KatholiekNederland.nl/RKK